وَاَعِدُّوْا لَهُمْ مَّا اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ قُوَّةٍ وَّمِنْ رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُوْنَ بِهٖ عَدُوَّ اللّٰهِ وَعَدُوَّكُمْ وَاٰخَرِيْنَ مِنْ دُوْنِهِمْۚ لَا تَعْلَمُوْنَهُمْۚ اَللّٰهُ يَعْلَمُهُمْۗ وَمَا تُنْفِقُوْا مِنْ شَيْءٍ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ يُوَفَّ اِلَيْكُمْ وَاَنْتُمْ لَا تُظْلَمُوْنَ
wa a‘iddū lahum mastaṭa‘tum min quwwatiw wa mir ribāṭil-khaili turhibūna bihī ‘aduwwallāhi wa ‘aduwwakum wa ākharīna min dūnihim, lā ta‘lamūnahum, allāhu ya‘lamuhum, wa mā tunfiqū min syai'in fī sabīlillāhi yuwaffa ilaikum wa antum lā tuẓlamūn(a).
तथा च भवतः समीपे यत् सामर्थ्यं वर्तते तत् सामर्थ्येन सज्जतां कुरुत, ये अल्लाहस्य शत्रून्, भवतः शत्रून्, तेभ्यः अपि अन्येभ्यः च येषां भवन्तः न जानन्ति, तेषां सामना कर्तुं शक्नुवन्ति, अश्ववाहकेभ्यः च परन्तु अल्लाहः तत् जानाति। यत्किमपि भवन्तः अल्लाहस्य मार्गे व्यययन्ति तत् अवश्यमेव भवतः पर्याप्तरूपेण प्रतिपूर्तिः भविष्यति तथा च भवतः अन्यायः (हानिः) न भविष्यति।
عَسٰى رَبُّنَآ اَنْ يُّبْدِلَنَا خَيْرًا مِّنْهَآ اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا رٰغِبُوْنَ
‘asā rabbunā ay yubdilanā khairam minhā innā ilā rabbinā rāgibūn(a).
"आशास्ति यत् ईश्वरः अस्माकं स्थाने अस्मात् उत्तमं (उद्यानं) स्थापयिष्यति। ननु वयं अस्माकं ईश्वरतः क्षमायाः आशां कुर्मः।"
اَلَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِيْ تَضْلِيْلٍۙ
alam yaj‘al kaidahum fī taḍlīl(in).
किं तेषां वञ्चनं निष्प्रयोजनं कृतवान्?
وَّاَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْرًا اَبَابِيْلَۙ
wa arsala ‘alaihim ṭairan abābīl(a).
स च तान् पक्षिगणान् प्रेषितवान्।
تَرْمِيْهِمْ بِحِجَارَةٍ مِّنْ سِجِّيْلٍۙ
tarmīhim biḥijāratim min sijjīl(in).
ये तेषु पक्त्वा मृत्तिकायाः शिलाः क्षिपन्।
فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ مَّأْكُوْلٍ ࣖ
fa ja‘alahum ka‘aṣfim ma'kūl(in).
यथा सः तान् पत्राणि इव खादितुम् (कृमिः) अकरोत्।