مَثَلُ الَّذِيْنَ يُنْفِقُوْنَ اَمْوَالَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ اَنْۢبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِيْ كُلِّ سُنْۢبُلَةٍ مِّائَةُ حَبَّةٍ ۗ وَاللّٰهُ يُضٰعِفُ لِمَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ
maṡalul-lażīna yunfiqūna amwālahum fī sabīlillāhi kamaṡali ḥabbatin ambatat sab‘a sanābila fī kulli sumbulatim mi'atu ḥabbah(tin), wallāhu yuḍā‘ifu limay yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).
अल्लाहस्य मार्गे स्वधनं व्यययति इति दृष्टान्तः सप्तदण्डान् वर्धयति बीजवत् भवति, प्रत्येकं दण्डे शतबीजानि सन्ति। अल्लाह यस्य कृते इच्छति तस्य गुणनं करोति, अल्लाहः सर्वव्यापी, सर्वज्ञः च अस्ति।
وَهُوَ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ مِنَ السَّمَاۤءِ مَاۤءًۚ فَاَخْرَجْنَا بِهٖ نَبَاتَ كُلِّ شَيْءٍ فَاَخْرَجْنَا مِنْهُ خَضِرًا نُّخْرِجُ مِنْهُ حَبًّا مُّتَرَاكِبًاۚ وَمِنَ النَّخْلِ مِنْ طَلْعِهَا قِنْوَانٌ دَانِيَةٌ وَّجَنّٰتٍ مِّنْ اَعْنَابٍ وَّالزَّيْتُوْنَ وَالرُّمَّانَ مُشْتَبِهًا وَّغَيْرَ مُتَشَابِهٍۗ اُنْظُرُوْٓا اِلٰى ثَمَرِهٖٓ اِذَٓا اَثْمَرَ وَيَنْعِهٖ ۗاِنَّ فِيْ ذٰلِكُمْ لَاٰيٰتٍ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
wa huwal-lażī anzala minas-samā'i mā'ā(n), fa akhrajnā bihī nabāta kulli syai'in fa akhrajnā minhu khaḍiran nukhriju minhu ḥabbam mutarākibā(n), wa minan nakhli min ṭal‘ihā qinwānun dāniyatuw wa jannātim min a‘nābiw waz-zaitūna war-rummāna musytabihaw wa gaira mutasyābih(in), unẓurū ilā ṡamarihī iżā aṡmara wa yan‘ih(ī), inna fī żālikum la'āyātil liqaumiy yu'minūn(a).
स च आकाशात् जलं प्रेषयति, ततः वयं तेन सह सर्वविधवनस्पतयः वर्धयामः, अतः तेभ्यः वनस्पतिभ्यः हरितवनस्पतयः बहिः आनयामः, तेभ्यः हरितवनस्पतेभ्यः बहवः धान्यान् बहिः आनयामः तालवृक्षात् च लम्बशाखाः, द्राक्षाक्षेत्राणि च, (वयम् अपि बहिः) जैतुनानि दाडिमानि च समानानि विषमाणि च छित्त्वा। फलं दत्त्वा पक्वं भवति चेत् फलं प्रति ध्यानं ददातु। ननु तस्मिन् विश्वासिनां कृते (अल्लाहस्य सामर्थ्यस्य) चिह्नानि सन्ति।
يٰبُنَيَّ اِنَّهَآ اِنْ تَكُ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِّنْ خَرْدَلٍ فَتَكُنْ فِيْ صَخْرَةٍ اَوْ فِى السَّمٰوٰتِ اَوْ فِى الْاَرْضِ يَأْتِ بِهَا اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَطِيْفٌ خَبِيْرٌ
yā bunayya innahā in taku miṡqāla ḥabbatim min khardalin fatakun fī ṣakhratin au fis-samāwāti au fil-arḍi ya'ti bihallāh(u), innallāha laṭīfun khabīr(un).
(लुकमानः अवदत्) "हे मम पुत्र! ननु यदि सर्षपस्य बीजवत् गुरुः (कर्म) स्यात्, तथा च तत् शिलायां वा आकाशे वा पृथिव्यां वा स्यात्, तर्हि अल्लाहः अवश्यमेव तस्मै (पुरस्कारं) दास्यति स्म। नूनम् अल्लाहः अत्यन्तं सूक्ष्मः, अत्यन्तं सटीकः अस्ति।
فَاَنْۢبَتْنَا فِيْهَا حَبًّاۙ
fa'ambatnā fīhā ḥabbā(n).
ततः तत्र वयं धान्यं वर्धयामः,