وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖٓ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تَذْبَحُوْا بَقَرَةً ۗ قَالُوْٓا اَتَتَّخِذُنَا هُزُوًا ۗ قَالَ اَعُوْذُ بِاللّٰهِ اَنْ اَكُوْنَ مِنَ الْجٰهِلِيْنَ
wa iż qāla mūsā liqaumihī innallāha ya'murukum an tażbaḥū baqarah(tan), qālū atattakhiżunā huzuwā(n), qāla a‘ūżu billāhi an akūna minal-jāhilīn(a).
Ва (ёд кунед), вақте ки Мусо ба қавми худ гуфт: «Худо ба шумо фармон медиҳад, ки говеро бикушед». Гуфтанд: «Оё моро масхара мекунӣ?» (Мӯсо) гуфт: «Ба Худо паноҳ мебарам, ки аз нодонон набошам».
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَ ۗ قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا فَارِضٌ وَّلَا بِكْرٌۗ عَوَانٌۢ بَيْنَ ذٰلِكَ ۗ فَافْعَلُوْا مَا تُؤْمَرُوْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā fāriḍuw wa lā bikr(un), ‘awānum baina żālik(a), faf‘alū mā tu'marūn(a).
Гуфтанд: «Аз Парвардигорат бихоҳ, ки моро дар бораи он (гови мода) ба мо баён кунад». Мусо (Худо) ҷавоб дод: «Худо (Худо) гуфт, ки гов на пир аст ва на ҷавон, балки миёна аст. Пас, он чиро, ки ба ту фармон дода мешавад, анҷом деҳ».
قَالُوا ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّنْ لَّنَا مَا هِيَۙ اِنَّ الْبَقَرَ تَشٰبَهَ عَلَيْنَاۗ وَاِنَّآ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَمُهْتَدُوْنَ
qālud‘u lanā rabbaka yubayyil lanā mā hiy(a), innal-baqara tasyābaha ‘alainā, wa innā in syā'allāhu lamuhtadūn(a).
Гуфтанд: «Аз Парвардигорат бихоҳ, ки моро дар бораи он (гови мода) ба мо шарҳ диҳад. (Зеро) дар ҳақиқат, гов ҳанӯз барои мо равшан нашудааст ва агар Худо хоҳад, мо ҳидоят меёбем».
قَالَ اِنَّهٗ يَقُوْلُ اِنَّهَا بَقَرَةٌ لَّا ذَلُوْلٌ تُثِيْرُ الْاَرْضَ وَلَا تَسْقِى الْحَرْثَۚ مُسَلَّمَةٌ لَّاشِيَةَ فِيْهَا ۗ قَالُوا الْـٰٔنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ فَذَبَحُوْهَا وَمَا كَادُوْا يَفْعَلُوْنَ ࣖ
qāla innahū yaqūlu innahā baqaratul lā żalūlun tuṡīrul-arḍa wa lā tasqil-ḥarṡ(a), musallamatul lā syiyata fīhā, qālul-'āna ji'ta bil-ḥaqqi fażabaḥūhā wa mā kādū yaf‘alūn(a).
Мусо (а) ҷавоб дод: «Худо (а) гуфт: «Ин гов гови модаест, ки ҳеҷ гоҳ барои шудгор кардани замин ва обёрии зироатҳо истифода нашудааст, солим ва бедоғ». Гуфтанд: «Акнун ҳақиқатро баён кун». Сипас ӯро куштанд ва базӯр (фармонро) иҷро карданд.
وَكَذٰلِكَ جَعَلْنٰكُمْ اُمَّةً وَّسَطًا لِّتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ عَلَيْكُمْ شَهِيْدًا ۗ وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِيْ كُنْتَ عَلَيْهَآ اِلَّا لِنَعْلَمَ مَنْ يَّتَّبِعُ الرَّسُوْلَ مِمَّنْ يَّنْقَلِبُ عَلٰى عَقِبَيْهِۗ وَاِنْ كَانَتْ لَكَبِيْرَةً اِلَّا عَلَى الَّذِيْنَ هَدَى اللّٰهُ ۗوَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيُضِيْعَ اِيْمَانَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
wa każālika ja‘alnākum ummataw wasaṭal litakūnū syuhadā'a ‘alan-nāsi wa yakūnar-rasūlu ‘alaikum syahīdā(n), wa mā ja‘alnal-qiblatal-latī kunta ‘alaihā illā lina‘lama may yattabi‘ur-rasūla mimmay yanqalibu ‘alā ‘aqibaih(i), wa in kānat lakabīratan illā ‘alal-lażīna hadallāh(u), wa mā kānallāhu liyuḍī‘a īmānakum, innallāha bin-nāsi lara'ūfur raḥīm(un).
Ва ҳамчунин, Мо шуморо (мусалмононро) «мардуми миёна» қарор додем, то шоҳиди аъмоли инсонҳо бошед ва то Паёмбар (Муҳаммад) шоҳиди аъмоли шумо бошад. Мо онро қиблае қарор надодем, ки шумо (қаблан) ба он рӯ овардед, балки барои он ки бидонем, ки кӣ аз Паёмбар пайравӣ мекунад ва кӣ бармегардад. Дар ҳақиқат, (тағйир додани қибла) хеле душвор аст, магар барои касоне, ки Худо ҳидоят кардааст. Ва Худо имони шуморо аз байн намебарад. Дар ҳақиқат, Худо бар мардум бахшанда ва меҳрубон аст.
اُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ اِلٰى نِسَاۤىِٕكُمْ ۗ هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَاَنْتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ ۗ عَلِمَ اللّٰهُ اَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتَانُوْنَ اَنْفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنْكُمْ ۚ فَالْـٰٔنَ بَاشِرُوْهُنَّ وَابْتَغُوْا مَا كَتَبَ اللّٰهُ لَكُمْ ۗ وَكُلُوْا وَاشْرَبُوْا حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْاَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْاَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِۖ ثُمَّ اَتِمُّوا الصِّيَامَ اِلَى الَّيْلِۚ وَلَا تُبَاشِرُوْهُنَّ وَاَنْتُمْ عٰكِفُوْنَۙ فِى الْمَسٰجِدِ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَقْرَبُوْهَاۗ كَذٰلِكَ يُبَيِّنُ اللّٰهُ اٰيٰتِهٖ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُوْنَ
uḥilla lakum lailataṣ-ṣiyāmir-rafaṡu ilā nisā'ikum, hunna libāsul lakum wa antum libāsul lahunn(a), ‘alimallāhu annakum kuntum takhtānūna anfusakum fatāba ‘alaikum wa ‘afā ‘ankum, fal-āna bāsyirūhunna wabtagū mā kataballāhu lakum, wa kulū wasyrabū ḥattā yatabayyana lakumul-khaiṭul-abyaḍu minal-khaiṭil-aswadi minal-fajr(i), ṡumma atimmuṣ-ṣiyāma ilal-lail(i), wa lā tubāsyirūhunna wa antum ‘ākifūna fil-masājid(i) tilka ḥudūdullāhi falā taqrabūhā, każālika yubayyinullāhu āyātihī lin-nāsi la‘allahum yattaqūn(a).
Барои шумо рӯза доштани шаб бо ҳамсаратон ҳалол аст. Онҳо либоси шумо ҳастанд ва шумо либоси онҳо ҳастед. Худо медонад, ки шумо наметавонед худро боздоред, аммо тавбаи шуморо қабул мекунад ва шуморо мебахшад. Пас, акнун бо онҳо дахолат кунед ва он чиро, ки Худо барои шумо муқаррар кардааст, талаб кунед. Бихӯред ва бинӯшед, то он даме, ки фарқи байни риштаи сафед ва риштаи сиёҳ, яъне субҳ, барои шумо равшан шавад. Сипас рӯзаро то шом пурра кунед. Аммо вақте ки дар масҷид иқоф мекунед, ба онҳо дахолат накунед. Ин ҳукми Худост, пас ба он наздик нашавед. Худо оёти Худро барои мардум чунин баён мекунад, то онҳо парҳезгорӣ кунанд.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا ادْخُلُوْا فِى السِّلْمِ كَاۤفَّةً ۖوَّلَا تَتَّبِعُوْا خُطُوٰتِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanudkhulū fis-silmi kāffah(tan), wa lā tattabi‘ū khuṭuwātisy-syaiṭān(i), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).
Эй касоне, ки имон овардаед, ҳамагӣ ба Ислом дароед ва аз қадамҳои шайтон пайравӣ накунед, зеро ӯ душмани ошкори шумост.
اَلطَّلَاقُ مَرَّتٰنِ ۖ فَاِمْسَاكٌۢ بِمَعْرُوْفٍ اَوْ تَسْرِيْحٌۢ بِاِحْسَانٍ ۗ وَلَا يَحِلُّ لَكُمْ اَنْ تَأْخُذُوْا مِمَّآ اٰتَيْتُمُوْهُنَّ شَيْـًٔا اِلَّآ اَنْ يَّخَافَآ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۗ فَاِنْ خِفْتُمْ اَلَّا يُقِيْمَا حُدُوْدَ اللّٰهِ ۙ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيْمَا افْتَدَتْ بِهٖ ۗ تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ فَلَا تَعْتَدُوْهَا ۚوَمَنْ يَّتَعَدَّ حُدُوْدَ اللّٰهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
aṭ-ṭalāqu marratān(i), fa imsākum bima‘rūfin au tasrīḥum bi'iḥsān(in), wa lā yaḥillu lakum an ta'khużū mimmā ātaitumūhunna syai'an illā ay yakhāfā allā yuqīmā ḥudūdullāh(i), fa in khiftum allā yuqīmā ḥudūdullāh(i) falā junāḥa ‘alaihimā fīmaftadat bih(ī), tilka ḥudūdullāhi falā ta‘tadūhā, wa may yata‘adda ḥudūdullāhi fa'ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).
Талоқ (ки ба он ишора кардан мумкин аст) ду маротиба аст. (Баъд аз ин шавҳар метавонад онро бо хушӣ нигоҳ дорад ё бо хушӣ раҳо кунад. Барои шумо ҳалол нест, ки чизеро, ки ба онҳо додаед, бозпас гиред, магар ин ки ҳарду (шавҳар ва зан) битарсанд, ки наметавонанд ҳудуди Худоро риоя кунанд. Агар шумо (васиён) битарсед, ки онҳо наметавонанд ҳудуди Худоро риоя кунанд, пас бар онҳо гуноҳе нест, ки баҳонае, ки (зан) барои бозхаридани худ пардохт кунад. Инҳо ҳудуди Худост, пас аз он таҷовуз накунед. Ҳар кӣ аз ҳудуди Худо таҷовуз кунад, ситамкоронанд.
اٰمَنَ الرَّسُوْلُ بِمَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مِنْ رَّبِّهٖ وَالْمُؤْمِنُوْنَۗ كُلٌّ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَمَلٰۤىِٕكَتِهٖ وَكُتُبِهٖ وَرُسُلِهٖۗ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ اَحَدٍ مِّنْ رُّسُلِهٖ ۗ وَقَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَاِلَيْكَ الْمَصِيْرُ
Āmanar-rasūlu bimā unzila ilaihi mir rabbihī wal-mu'minūn(a), kullun āmana billāhi wa malā'ikatihī wa kutubihī wa rusulih(ī), lā nufarriqu baina aḥadim mir rusulih(ī), wa qālū sami‘nā wa aṭa‘nā, gufrānaka rabbanā wa ilaikal-maṣīr(u).
Паёмбар (Муҳаммад) ба он чизе, ки аз ҷониби Парвардигораш ба ӯ нозил шудааст (Қуръон), имон оварданд ва мӯъминон низ имон оварданд. Ҳама ба Худо, фариштагон, китобҳо ва паёмбаронаш имон оварданд. (Гуфтанд:) «Мо байни ҳеҷ яке аз паёмбаронаш фарқе намегузорем». Ва гуфтанд: «Шунидем ва итоат кардем. Эй Парвардигори мо, моро бубахш ва бозгашти мо ба сӯи Ту аст».
قُلْ اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ ۚ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْكٰفِرِيْنَ
qul aṭī‘ullāha war-rasūl(a), fa'in tawallau fa innallāha lā yuḥibbul-kāfirīn(a).
Бигӯ (эй Муҳаммад): «Аз Худо ва Паёмбар итоат кунед. Агар рӯй гардонед, бидонед, ки Худо кофиронро дӯст намедорад».
وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۚ
wa aṭī‘ullāha war-rasūla la‘allakum turḥamūn(a).
Ва аз Худо ва Паёмбар (Муҳаммад) итоат кунед, то бар шумо раҳмат карда шавад.
وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللّٰهُ وَعْدَهٗٓ اِذْ تَحُسُّوْنَهُمْ بِاِذْنِهٖ ۚ حَتّٰىٓ اِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِى الْاَمْرِ وَعَصَيْتُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَآ اَرٰىكُمْ مَّا تُحِبُّوْنَ ۗ مِنْكُمْ مَّنْ يُّرِيْدُ الدُّنْيَا وَمِنْكُمْ مَّنْ يُّرِيْدُ الْاٰخِرَةَ ۚ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ ۚ وَلَقَدْ عَفَا عَنْكُمْ ۗ وَاللّٰهُ ذُوْ فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ
wa laqad ṣadaqakumullāhu wa‘dahū iż taḥussūnahum bi'iżnih(ī), ḥattā iżā fasyiltum wa tanāza‘tum fil-amri wa ‘aṣaitum mim ba‘di mā arākum mā tuḥibbūn(a), minkum may yurīdud-dun-yā wa minkum may yurīdul-ākhirah(ta), ṡumma ṣarafakum ‘anhum liyabtaliyakum, wa laqad ‘afā ‘ankum, wallāhu żū faḍlin ‘alal-mu'minīn(a).
Ва ба дурустӣ, Худо ба ваъдаи худ бо шумо вафо кард, вақте ки шумо онҳоро бо иҷозати Ӯ куштед, то он даме ки заиф шудед ва дар ин кор ихтилоф кардед ва фармони Паёмбарро нодида гирифтед, пас аз он ки Худо ба шумо он чиро, ки дӯст медоштед, нишон дод. Баъзе аз шумо дунёро дӯст медоранд ва баъзе аз шумо (низ) охиратро дӯст медоранд. Сипас, Худо шуморо аз онҳо дур кард, то шуморо бисанҷад, аммо ба ростӣ шуморо бахшид. Ва Худо барои мӯъминон неъматҳо дорад.
اَلَّذِيْنَ اسْتَجَابُوْا لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِ مِنْۢ بَعْدِ مَآ اَصَابَهُمُ الْقَرْحُ ۖ لِلَّذِيْنَ اَحْسَنُوْا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا اَجْرٌ عَظِيْمٌۚ
al-lażīnastajābū lillāhi war-rasūli mim ba‘di mā aṣābahumul-qarḥ(u), lil-lażīna aḥsanū minhum wattaqau ajrun ‘aẓīm(un).
(Яъне) касоне, ки пас аз захмӣ шудан (дар ҷанги Уҳуд) аз Худо ва Паёмбар итоат карданд. Аз миёни онҳо касоне, ки некӯкорӣ кардаанд ва парҳезгорӣ кардаанд, подоши бузурге хоҳанд дошт.
تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ ۗ وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ يُدْخِلْهُ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗ وَذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
tilka ḥudūdullāh(i), wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū yudkhilhu jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).
Инҳо ҳудудҳои (қонунҳои) Худо ҳастанд. Ҳар кас аз Худо ва Паёмбараш итоат кунад, ӯро ба боғҳое, ки аз зери онҳо наҳрҳо ҷорӣ аст, дохил мекунад ва дар он ҷо ҷовидон хоҳанд монд. Ва ин пирӯзии бузургест.
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ رَّسُوْلٍ اِلَّا لِيُطَاعَ بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَلَوْ اَنَّهُمْ اِذْ ظَّلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ جَاۤءُوْكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُوْلُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوَّابًا رَّحِيْمًا
wa mā arsalnā mir rasūlin illā liyuṭā‘a bi'iżnillāh(i), wa lau annahum iẓ ẓalamū anfusahum jā'ūka fastagfarullāha wastagfara lahumur-rasūlu lawajadullāha tawwābar raḥīmā(n).
Ва Мо ҳеҷ паёмбареро нафиристодем, магар он ки бо фармони Худо итоат карда шавад. Ва агар онҳо пас аз ситам ба худашон, назди ту биёянд ва аз Худо омурзиш бихоҳанд ва паёмбар низ барои онҳо омурзиш бихоҳад, бешубҳа Худоро пазирандаи тавба ва меҳрубон меёбанд.
وَلَوْ اَنَّا كَتَبْنَا عَلَيْهِمْ اَنِ اقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْ اَوِ اخْرُجُوْا مِنْ دِيَارِكُمْ مَّا فَعَلُوْهُ اِلَّا قَلِيْلٌ مِّنْهُمْ ۗوَلَوْ اَنَّهُمْ فَعَلُوْا مَا يُوْعَظُوْنَ بِهٖ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ وَاَشَدَّ تَثْبِيْتًاۙ
wa lau annā katabnā ‘alaihim aniqtulū anfusakum awikhrujū min diyārikum mā fa‘alūhu illā qalīlum minhum, wa lau annahum fa‘alū mā yū‘aẓūna bihī lakāna khairal lahum wa asyadda taṡbītā(n).
Ва агар ба онҳо фармон медодем, ки худро бикушед ё аз хонаҳои худ берун равед, ин корро намекарданд, магар каме аз онҳо. Ва агар фармони онҳоро иҷро мекарданд, барои онҳо беҳтар мебуд ва имонашонро мустаҳкам мекард.
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ فَاُولٰۤىِٕكَ مَعَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ وَالصِّدِّيْقِيْنَ وَالشُّهَدَاۤءِ وَالصّٰلِحِيْنَ ۚ وَحَسُنَ اُولٰۤىِٕكَ رَفِيْقًا
wa may yuṭi‘illāha war-rasūla fa ulā'ika ma‘al-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna waṣ-ṣiddīqīna wasy-syuhadā'i waṣ-ṣāliḥīn(a), wa ḥasuna ulā'ika rafīqā(n).
Ва ҳар кӣ аз Худо ва Паёмбар (Муҳаммад) итоат кунад, пас онҳо бо касоне хоҳанд буд, ки Худо ба онҳо неъмат додааст, (яъне) паёмбарон, дӯстдорони ҳақ, шаҳидон ва парҳезгорон. Онҳо беҳтарин дӯстонанд.
مَنْ يُّطِعِ الرَّسُوْلَ فَقَدْ اَطَاعَ اللّٰهَ ۚ وَمَنْ تَوَلّٰى فَمَآ اَرْسَلْنٰكَ عَلَيْهِمْ حَفِيْظًا ۗ
may yuṭi‘ir-rasūla faqad aṭā‘allāh(a), wa man tawallā famā arsalnāka ‘alaihim ḥafīẓā(n).
Ҳар кӣ аз паёмбар (Муҳаммад) итоат кунад, пас, дар ҳақиқат, аз Худо итоат кардааст ва ҳар кӣ аз итоат (аз он итоат) рӯй гардонад, пас, бидон, ки Мо туро (Муҳаммад) барои нигаҳбони онҳо нафиристодаем.
وَاذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ وَمِيْثَاقَهُ الَّذِيْ وَاثَقَكُمْ بِهٖٓ ۙاِذْ قُلْتُمْ سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا ۖوَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَلِيْمٌ ۢبِذَاتِ الصُّدُوْرِ
ważkurū ni‘matallāhi ‘alaikum wa mīṡāqahul-lażī wāṡaqakum bih(ī), iż qultum sami‘nā wa aṭa‘nā, wattaqullāh(a), innallāha ‘alīmum biżātiṣ-ṣudūr(i).
Ва неъмати Худоро ба шумо ва паймони Ӯро, ки шуморо ба маҳкам баста буд, ба ёд оред, он гоҳ ки гуфтед: «Шунидем ва итоат кардем». Ва аз Худо битарсед, ки Худо аз он чи дар дилҳои шумост, огоҳ аст.
اِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوا الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ رٰكِعُوْنَ
innamā waliyyukumullāhu wa rasūluhū wal-lażīna āmanul-lażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum rāki‘ūn(a).
Албатта, ёвари шумо танҳо Аллоҳ, Паёмбари Ӯ ва касоне ҳастанд, ки имон овардаанд, ки намоз мегузоранд ва закот медиҳанд ва дар ҳоле ки таслим мешаванд (ва ба Аллоҳ итоат мекунанд).
وَمَنْ يَّتَوَلَّ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا فَاِنَّ حِزْبَ اللّٰهِ هُمُ الْغٰلِبُوْنَ ࣖ
wa may yatawallallāha wa rasūlahū wal-lażīna āmanū fa inna ḥizballāhi humul-gālibūn(a).
Ва ҳар кӣ Худо, паёмбари Ӯ ва мӯъминонро ёвари худ қарор диҳад, пас, пас, албатта, пайравони Худо пирӯзманданд.
وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاحْذَرُوْا ۚفَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاعْلَمُوْٓا اَنَّمَا عَلٰى رَسُوْلِنَا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ
wa aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla waḥżarū, fa in tawallaitum fa‘lamū annamā ‘alā rasūlinal-balāgul-mubīn(u).
Ва аз Худо ва паёмбар итоат кунед ва эҳтиёт бошед. Агар рӯй гардонед, бидонед, ки вазифаи паёмбари Мо танҳо расонидани паёми равшан аст.
ذٰلِكَ اَدْنٰٓى اَنْ يَّأْتُوْا بِالشَّهَادَةِ عَلٰى وَجْهِهَآ اَوْ يَخَافُوْٓا اَنْ تُرَدَّ اَيْمَانٌۢ بَعْدَ اَيْمَانِهِمْۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاسْمَعُوْا ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الْفٰسِقِيْنَ ࣖ
Żālika adnā ay ya'tū bisy-syahādati ‘alā wajhihā au yakhāfū an turadda aimānum ba‘da aimānihim, wattaqullāha wasma‘ū, wallāhu lā yahdil qaumal-fāsiqīn(a).
Пас, барои онҳо беҳтар аст, ки шаҳодати худро ба ростӣ диҳанд ва аз он метарсанд, ки савгандҳои онҳо пас аз савганд хӯрдан бозпас гирифта шаванд. Аз Худо битарсед ва ба фармони Ӯ гӯш диҳед ва Худо ситамкоронро ҳидоят намекунад.
۞ قُلْ تَعَالَوْا اَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ اَلَّا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًاۚ وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ مِّنْ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَاِيَّاهُمْ ۚوَلَا تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَۚ وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ
qul ta‘ālau atlu mā ḥarrama rabbukum ‘alaikum allā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānā(n), wa lā taqtulū aulādakum min imlāq(in), naḥnu narzuqukum wa iyyāhum, wa lā taqrabul-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭan(a), wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum ta‘qilūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Биёед, ки он чиро, ки Худо ба шумо ҳаром кардааст, бихонам. Ҳеҷ чизро ба Ӯ шарик насозед, ба падару модаратон некӣ кунед, фарзандонатонро аз сабаби фақир буданашон накушед. Мо ба шумо ва онҳо рӯзӣ медиҳем; ба корҳои зишт, хоҳ ошкоро ва хоҳ пинҳон, наздик нашавед, касонеро, ки Худо манъ кардааст, накушед, магар ба сабабҳои дуруст. Худо шуморо чунин фармон медиҳад, то шумо дарк кунед».
وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗ ۚوَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِۚ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَاۚ وَاِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوْا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۚ وَبِعَهْدِ اللّٰهِ اَوْفُوْاۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَۙ
wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa auful-kaila wal-mīzāna bil-qisṭ(i), lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, wa iżā qultum fa‘dilū wa lau kāna żā qurbā, wa bi‘ahdillāhi aufū, żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum tażakkarūn(a).
Ва ба моли ятим наздик нашавед, магар ба роҳи судмандтар, то он даме, ки ба синни балоғат расад. Ва паймона ва тарозуро ба адолат комил кунед. Мо касеро ба андозаи тавонаш бор намекунем. Вақте ки сухан мегӯед, ростгӯй бошед, ҳатто агар хешовандонатон бошад ва ба ваъдаи Худо вафо кунед. Ин аст, ки Худо шуморо ба ёд оред».
وَاَنَّ هٰذَا صِرَاطِيْ مُسْتَقِيْمًا فَاتَّبِعُوْهُ ۚوَلَا تَتَّبِعُوا السُّبُلَ فَتَفَرَّقَ بِكُمْ عَنْ سَبِيْلِهٖ ۗذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ
wa anna hāżā ṣirāṭī mustaqīman fattabi‘ūh(u), wa lā tattabi‘us-subula fa tafarraqa bikum ‘an sabīlih(ī), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum tattaqūn(a).
Ва ин роҳи рости Ман аст. Пас, пайравӣ кунед! Роҳҳои дигареро пайравӣ накунед, ки шуморо аз роҳи Ӯ дур мекунанд. Пас, Ӯ шуморо ба парҳезгорӣ фармон дод.
وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ فَاتَّبِعُوْهُ وَاتَّقُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۙ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakun fattabi‘ūhu wattaqū la‘allakum turḥamūn(a).
Ва ин китобест, ки мо онро нозил кардаем, пур аз баракат аст. Аз он пайравӣ кунед ва парҳезгор бошед, то бар шумо раҳмат оварад.
اِتَّبِعُوْا مَآ اُنْزِلَ اِلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَلَا تَتَّبِعُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اَوْلِيَاۤءَۗ قَلِيْلًا مَّا تَذَكَّرُوْنَ
ittabi‘ū mā unzila ilaikum mir rabbikum wa lā tattabi‘ū min dūnihī auliyā'(a), qalīlam mā tażakkarūn(a).
Аз он чӣ аз ҷониби Парвардигоратон бароятон нозил шудааст, пайравӣ кунед ва ҷуз Ӯ аз касе пайравӣ накунед, ки шуморо хеле кам панд мегиранд.
فَدَلّٰىهُمَا بِغُرُوْرٍۚ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۗ وَنَادٰىهُمَا رَبُّهُمَآ اَلَمْ اَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَاَقُلْ لَّكُمَآ اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
fa dallāhumā bigurūr(in), falammā żāqasy-syajarata badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa nādāhumā rabbuhumā alam anhakumā ‘an tilkumasy-syajarati wa aqul lakumā innasy-syaiṭāna lakumā ‘aduwwum mubīn(un).
Ӯ (Шайтон) онҳоро бо фиреб фиреб дод. Вақте ки меваи дарахтро чашиданд, аврати он барояшон ошкор шуд ва бо баргҳои биҳишт онро пӯшониданд. Худо ба онҳо нидо кард: «Оё шуморо аз он дарахт манъ накарда будам ва ба шумо нагуфта будам, ки шайтон душмани ошкори ҳардуи шумост?»
قُلْ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنِّيْ رَسُوْلُ اللّٰهِ اِلَيْكُمْ جَمِيْعًا ۨالَّذِيْ لَهٗ مُلْكُ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۚ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۖ فَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهِ النَّبِيِّ الْاُمِّيِّ الَّذِيْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَكَلِمٰتِهٖ وَاتَّبِعُوْهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ
qul yā ayyuhan-nāsu innī rasūlullāhi ilaikum jamī‘anil-lażī lahū mulkus-samāwāti wal-arḍ(i), lā ilāha illā huwa yuḥyī wa yumīt(u), fa āminū billāhi wa rasūlihin-nabiyyil-ummiyyil-lażī yu'minu billāhi wa kalimatihī wattabi‘ūhu la‘allakum tahtadūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Эй мардум! Ман фиристодаи Худо ба сӯи ҳамаи шумо ҳастам, ки подшоҳии осмонҳо ва замин аз они Ӯст. Ҳеҷ худое ҷуз Ӯ нест, ки зинда мекунад ва мемиронад, пас ба Худо ва паёмбари Ӯ, (яъне) паёмбари уммӣ, ки ба Худо ва суханони Ӯ (китобҳояш) имон дорад, имон оваред. Аз Ӯ пайравӣ кунед, то ҳидоят шавед».
وَاِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِاٰيَةٍ قَالُوْا لَوْلَا اجْتَبَيْتَهَاۗ قُلْ اِنَّمَآ اَتَّبِعُ مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ مِنْ رَّبِّيْۗ هٰذَا بَصَاۤىِٕرُ مِنْ رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
wa iżā lam ta'tihim bi'āyatin qālū lau lajtabaitahā, qul inamā attabi‘u mā yūḥā ilayya mir rabbī, hāżā baṣā'iru mir rabbikum wa hudaw wa raḥmatul liqaumiy yu'minūn(a).
Ва агар ту (эй Муҳаммад), ояте барояшон нахонӣ, мегӯянд: «Чаро худат ин оятро намехонӣ?» Бигӯ (эй Муҳаммад): «Ман танҳо аз он чизе пайравӣ мекунам, ки Парвардигорам бар ман ваҳй кардааст. Инҳо далелҳои равшан аз ҷониби Парвардигоратон, роҳнамоӣ ва раҳмат барои касоне ҳастанд, ки имон овардаанд».
يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَنْفَالِۗ قُلِ الْاَنْفَالُ لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَصْلِحُوْا ذَاتَ بَيْنِكُمْ ۖوَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗٓ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
yas'alūnaka ‘anil-anfāl(i), qulil-anfālu lillāhi war-rasūl(i), fattaqullāha wa aṣliḥū żāta bainikum, wa aṭī‘ullāha wa rasūlahū in kuntum mu'minīn(a).
Аз ту (эй Муҳаммад) дар бораи (тақсимоти) ғаниматҳои ҷангӣ мепурсанд. Бигӯ: «Ғаниматҳои ҷангӣ аз они Худо ва Паёмбар аст (мувофиқи муқаррароти Худо ва Паёмбараш). Пас, аз Худо битарсед ва бо ҳамсоягонатон робита барқарор кунед ва агар мӯъмин бошед, аз Худо ва Паёмбараш итоат кунед».
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَلَا تَوَلَّوْا عَنْهُ وَاَنْتُمْ تَسْمَعُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa rasūlahū wa lā tawallau ‘anhu wa antum tasma‘ūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, ба Худо ва Паёмбараш итоат кунед ва аз Ӯ рӯй нагардонед, ҳарчанд (фармони Ӯро) мешунавед.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اسْتَجِيْبُوْا لِلّٰهِ وَلِلرَّسُوْلِ اِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيْكُمْۚ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَحُوْلُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهٖ وَاَنَّهٗٓ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanustajībū lillāhi wa lir-rasūli iżā da‘ākum limā yuḥyīkum, wa‘lamū annallāha yaḥūlu bainal-mar'i wa qalbihī wa annahū ilaihi tuḥsyarūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, вақте ки Худо ва Паёмбар шуморо ба сӯи чизе, ки ба шумо ҳаёт мебахшад, даъват кунанд, даъвати онҳоро иҷро кунед ва бидонед, ки Худо миёни инсон ва қалби ӯ сарҳаде қарор додааст ва шумо ба сӯи Ӯ ҷамъ карда мешавед.
وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَلَا تَنَازَعُوْا فَتَفْشَلُوْا وَتَذْهَبَ رِيْحُكُمْ وَاصْبِرُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الصّٰبِرِيْنَۚ
wa aṭī‘ullāha wa rasūlahū wa lā tanāza‘ū fa tafsyalū wa tażhaba rīḥukum waṣbirū, innallāha ma‘aṣ-ṣābirīn(a).
Ва аз Худову паёмбараш итоат кунед ва бо якдигар низоъ накунед, ки шуморо тарсонад ва қуввататонро аз байн барад. Пас сабр кунед, ки Худо бо сабркунандагон аст.
قَاتِلُوا الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَلَا يُحَرِّمُوْنَ مَا حَرَّمَ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَلَا يَدِيْنُوْنَ دِيْنَ الْحَقِّ مِنَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ حَتّٰى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَّدٍ وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ ࣖ
qātilul-lażīna lā yu'minūna billāhi wa lā bil-yaumil-ākhiri wa lā yuḥarrimūna mā ḥarramallāhu wa rasūluhū wa lā yadīnūna dīnal-ḥaqqi minal-lażīna ūtul-kitāba ḥattā yu‘ṭul-jizyata ‘ay yadiw wa hum ṣāgirūn(a).
Бо касоне, ки ба Худо ва рӯзи қиёмат имон надоранд, касоне, ки он чиро, ки Худо ва паёмбараш ҳаром кардаанд, ҳаром намекунанд ва касоне, ки ба дини ҳақ (дини Худо) имон надоранд (яъне касоне, ки ба онҳо китоб дода шудааст), ҷанг кунед, то он даме, ки бо итоаткорӣ ҷизя (андоз)-ро пардохт кунанд, дар ҳоле ки таслим мешаванд.
يَحْلِفُوْنَ بِاللّٰهِ لَكُمْ لِيُرْضُوْكُمْ وَاللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اَحَقُّ اَنْ يُّرْضُوْهُ اِنْ كَانُوْا مُؤْمِنِيْنَ
yaḥlifūna billāhi lakum liyurḍūkum wallāhu wa rasūluhū aḥaqqu ay yurḍūhu in kānū mu'minīn(a).
Онҳо ба номи Худо савганд мехӯранд, то шуморо хушнуд созанд, дар ҳоле ки агар мӯъмин буданд, сазовортар аст, ки Худо ва паёмбараш ризои Ӯро биҷӯянд.
وَالْمُؤْمِنُوْنَ وَالْمُؤْمِنٰتُ بَعْضُهُمْ اَوْلِيَاۤءُ بَعْضٍۘ يَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَيُطِيْعُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗاُولٰۤىِٕكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
wal-mu'minūna wal-mu'minātu ba‘ḍuhum auliyā'u ba‘ḍ(in), ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkari wa yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa yuṭī‘ūnallāha wa rasūlah(ū), ulā'ika sayarḥamuhumullāh(u), innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).
Ва мардон ва занони мӯъмин, баъзе аз онҳо ёварони баъзе ҳастанд, ки ба кори нек амр мекунанд ва аз мункар бозмедоранд, намоз мегузоранд, закот медиҳанд ва аз Худову паёмбараш итоат мекунанд. Худо онҳоро раҳмат мекунад. Албатта, Худо тавоно ва ҳаким аст.
اَلتَّاۤىِٕبُوْنَ الْعٰبِدُوْنَ الْحٰمِدُوْنَ السَّاۤىِٕحُوْنَ الرّٰكِعُوْنَ السّٰجِدُوْنَ الْاٰمِرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَالنَّاهُوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَالْحٰفِظُوْنَ لِحُدُوْدِ اللّٰهِ ۗوَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِيْنَ
at tā'ibūnal-‘ābidul-ḥāmidūnas-sā'iḥūnar-rāki‘ūnas-sājidūnal-āmirūna bil-ma‘rūfi wan-nāhūna ‘anil-munkari wal-ḥāfiẓūna liḥudūdillāh(i), wa basysyiril-mu'minīn(a).
Онҳо касоне ҳастанд, ки тавба мекунанд, ибодат мекунанд, (Худоро) ситоиш мекунанд, (ба хотири илм ва дин) саргардон мешаванд, рукуъ мекунанд, саҷда мекунанд, ба некӣ амр мекунанд ва аз бадӣ бозмедоранд ва аҳкоми Худоро риоят мекунанд ва мӯъминонро хушбахт мегардонанд.
وَلَا تَقُوْلَنَّ لِشَا۟يْءٍ اِنِّيْ فَاعِلٌ ذٰلِكَ غَدًاۙ
wa lā taqūlanna lisyai'in innī fā‘ilun żālika gadā(n).
Ва ҳаргиз дар бораи ҳеҷ чиз нагӯед: «Ман инро фардо субҳ албатта анҷом медиҳам».
ذٰلِكَ وَمَنْ يُّعَظِّمْ حُرُمٰتِ اللّٰهِ فَهُوَ خَيْرٌ لَّهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۗ وَاُحِلَّتْ لَكُمُ الْاَنْعَامُ اِلَّا مَا يُتْلٰى عَلَيْكُمْ فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْاَوْثَانِ وَاجْتَنِبُوْا قَوْلَ الزُّوْرِ ۙ
Żālika wa may yu‘aẓẓim ḥurumātillāhi fa huwa khairul lahū ‘inda rabbih(ī), wa uḥillat lakumul-an‘āmu illā mā yutlā ‘alaikum fajtanibur-rijsa minal-auṡāni wajtanibū qaulaz-zūr(i).
Ин аст (фармони Худо). Ва ҳар кӣ он чиро, ки дар назди Худост (ҳурумат), ситоиш кунад, назди Парвардигораш барои ӯ беҳтар аст. Ва ҳамаи чорпоён барои шумо ҳалоланд, ба истиснои он чизе, ки бароятон ошкор карда шудааст, пас аз (парастиши) бутҳои нопок ва сухани дурӯғ парҳез кунед.
ذٰلِكَ وَمَنْ يُّعَظِّمْ شَعَاۤىِٕرَ اللّٰهِ فَاِنَّهَا مِنْ تَقْوَى الْقُلُوْبِ
Żālika wa may yu‘aẓẓim sya‘ā'irallāhi fa innahā min taqwal-qulūb(i).
Ин (фармони Худо) аст. Ва ҳар кӣ нишонаҳои Худоро ситоиш кунад, пас ин аз тақвои дил бармеояд.
وَجَاهِدُوْا فِى اللّٰهِ حَقَّ جِهَادِهٖۗ هُوَ اجْتَبٰىكُمْ وَمَا جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِى الدِّيْنِ مِنْ حَرَجٍۗ مِلَّةَ اَبِيْكُمْ اِبْرٰهِيْمَۗ هُوَ سَمّٰىكُمُ الْمُسْلِمِيْنَ ەۙ مِنْ قَبْلُ وَفِيْ هٰذَا لِيَكُوْنَ الرَّسُوْلُ شَهِيْدًا عَلَيْكُمْ وَتَكُوْنُوْا شُهَدَاۤءَ عَلَى النَّاسِۖ فَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاعْتَصِمُوْا بِاللّٰهِ ۗهُوَ مَوْلٰىكُمْۚ فَنِعْمَ الْمَوْلٰى وَنِعْمَ النَّصِيْرُ ࣖ ۔
wa jāhidū fillāhi ḥaqqa jihādih(ī), huwajtabākum wa mā ja‘ala ‘alaikum fid-dīni min ḥaraj(in), millata abīkum ibrāhīm(a), huwa sammākumul-muslimīn(a), min qablu wa fī hāżā liyakūnar-rasūlu syahīdan ‘alaikum wa takūnū syuhadā'a ‘alan-nās(i), fa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa‘taṣimū billāh(i), huwa maulākum, fa ni‘mal-maulā wa ni‘man-naṣīr(u).
Ва дар роҳи Худо бо ҷиҳоди ҳақиқӣ ҷиҳод кунед. Ӯ шуморо баргузидааст ва дар дин барои шумо душворӣ наофаридааст. Дини аҷдодони худ Иброҳимро (пайравӣ кунед), ки Ӯ шуморо аз қадимулайём мусалмон номид ва дар ин (Қуръон) низ шуморо мусалмон номид, то Паёмбар (Муҳаммад) бар шумо гувоҳ бошад ва шумо ҳама бар тамоми мардум гувоҳ бошед. Пас, намоз бигузоред, закот диҳед ва ба Худо чанг занед. Ӯ парастори шумост ва Ӯ беҳтарин парастор ва беҳтарин ёвар аст.
فَمَنِ ابْتَغٰى وَرَاۤءَ ذٰلِكَ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْعَادُوْنَ ۚ
famanibtagā warā'a żālika fa ulā'ika humul-‘ādūn(a).
Аммо ҳар кӣ ғайр аз инро (зино ва ғайра) талаб кунад, пас онҳо касоне ҳастанд, ки аз ҳад гузаштаанд.
اَلزَّانِيَةُ وَالزَّانِيْ فَاجْلِدُوْا كُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا مِائَةَ جَلْدَةٍ ۖوَّلَا تَأْخُذْكُمْ بِهِمَا رَأْفَةٌ فِيْ دِيْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۚ وَلْيَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَاۤىِٕفَةٌ مِّنَ الْمُؤْمِنِيْنَ
az-zāniyatu waz-zānī fajlidū kulla wāḥidim minhumā mi'ata jaldah(tan), wa lā ta'khużkum bihimā ra'fatun fī dīnillāhi in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), walyasyhad ‘ażābahumā ṭā'ifatum minal-mu'minīn(a).
Зани зинокор ва зани зинокорро сад тозиёна бизанед ва агар ба Худо ва рӯзи қиёмат имон доред, набояд раҳму шафқат шуморо аз дини Худо боздорад ва бигзор гурӯҳе аз мӯъминон ба азоб додани онҳо шоҳид бошанд.
وَاِذَا دُعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
wa iżā du‘ū ilallāhi wa rasūlihī liyaḥkuma bainahum iżā farīqum minhum mu‘riḍūn(a).
Ва ҳангоме ки онҳоро ба сӯи Аллоҳ ва Паёмбараш даъват карданд, то (Пайғамбар) дар бораи корашон ҳукм кунад, ногаҳон гурӯҳе аз онҳо (аз омадан) саркашӣ карданд.
اِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِيْنَ اِذَا دُعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ اَنْ يَّقُوْلُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَاۗ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
innamā kāna qaulal-mu'minīna iżā du‘ū ilallāhi wa rasūlihī liyaḥkuma bainahum ay yaqūlū sami‘nā wa aṭa‘nā, wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Танҳо сухани мӯъминон ин аст, ки вақте онҳоро ба сӯи Худо ва паёмбараш даъват кунанд, то паёмбар миёни онҳо доварӣ кунад, мегӯянд: «Шунидем ва итоат кардем», ва инҳо хушбахтанд.
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَخْشَ اللّٰهَ وَيَتَّقْهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ
wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū wa yakhsyallāha wa yattaqhi fa ulā'ika humul-fā'izūn(a).
Ва ҳар кӣ аз Худо ва Паёмбараш итоат кунад ва аз Худо битарсад ва ба Ӯ ихлос дошта бошад, пас, инҳо касоне ҳастанд, ки пирӯз хоҳанд шуд.
قُلْ اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَۚ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُمْ مَّا حُمِّلْتُمْۗ وَاِنْ تُطِيْعُوْهُ تَهْتَدُوْاۗ وَمَا عَلَى الرَّسُوْلِ اِلَّا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ
qul aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūl(a), fa in tawallau fa innamā ‘alaihi mā ḥummila wa ‘alaikum mā ḥummiltum, wa in tuṭī‘ūhu tahtadū, wa mā ‘alar rasūli illal-balāgul-mubīn(u).
Бигӯ: «Аз Худо итоат кунед ва аз Паёмбар итоат кунед. Агар рӯй гардонед, пас, дар ҳақиқат, вазифаи Паёмбар (Муҳаммад) танҳо он чизест, ки бар ӯ воҷиб аст ва вазифаи шумо танҳо он чизест, ки бар шумо воҷиб аст. Агар аз ӯ итоат кунед, ҳидоят хоҳед ёфт. Вазифаи Паёмбар танҳо расонидани паёми равшан аст».
وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aṭī‘ur-rasūla la‘allakum turḥamūn(a).
Ва намоз бигузоред, закот диҳед ва аз Паёмбар (Муҳаммад) итоат кунед, то бар шумо раҳмат карда шавад.