اِذْ قَالَتِ امْرَاَتُ عِمْرٰنَ رَبِّ اِنِّيْ نَذَرْتُ لَكَ مَا فِيْ بَطْنِيْ مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّيْ ۚ اِنَّكَ اَنْتَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ
iż qālatimra'atu ‘imrāna rabbi innī nażartu laka mā fī baṭnī muḥarraran fataqabbal minnī, innaka antas-samī‘ul-‘alīm(u).
(Ёд кун), вақте ки ҳамсари Имрон гуфт: «Эй Парвардигори ман, ман барои Ту назр мекунам, ҳар ки дар батни ман бошад, бандаи (ту) бошад, пас (ин назрро) аз ман бипазир, ки Ту шунаво ва доно ҳастӣ».
وَمُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرٰىةِ وَلِاُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِيْ حُرِّمَ عَلَيْكُمْ وَجِئْتُكُمْ بِاٰيَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْۗ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوْنِ
wa muṣaddiqal limā baina yadayya minat-taurāti wa li'uḥilla lakum ba‘ḍal-lażī ḥurrima ‘alaikum wa ji'tukum bi'āyatim mir rabbikum, fattaqullāha wa aṭī‘ūn(i).
Ва ҳамчунон ки Тавротеро, ки пеш аз ман омадааст, тасдиқ мекунад ва то баъзе аз чизҳоеро, ки бар шумо ҳаром шуда буд, барои шумо ҳалол гардонам. Ва ман бо нишонае аз Парвардигоратон назди шумо омадаам. Пас, аз Худо битарсед ва ба ман итоат кунед.
اَلَّذِيْنَ قَالُوْٓا اِنَّ اللّٰهَ عَهِدَ اِلَيْنَآ اَلَّا نُؤْمِنَ لِرَسُوْلٍ حَتّٰى يَأْتِيَنَا بِقُرْبَانٍ تَأْكُلُهُ النَّارُ ۗ قُلْ قَدْ جَاۤءَكُمْ رُسُلٌ مِّنْ قَبْلِيْ بِالْبَيِّنٰتِ وَبِالَّذِيْ قُلْتُمْ فَلِمَ قَتَلْتُمُوْهُمْ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
al-lażīna qālū innallāha ‘ahida ilainā allā nu'mina lirasūlin ḥattā ya'tiyanā biqurbānin ta'kuluhun-nār(u), qul qad jā'akum rusulum min qablī bil-bayyināti wa bil-lażī qultum falima qataltumūhum in kuntum ṣādiqīn(a).
(Яъне) касоне, ки мегӯянд: «Худо моро ба мо амр кардааст, ки ба паёмбаре имон наорем, то он даме, ки қурбоние, ки аз оташ месӯзад, барои мо биёварад». Бигӯ (Муҳаммад): «Пеш аз ман паёмбароне ба назди шумо омаданд, ки далелҳои равшан ва он чиро, ки шумо зикр кардед, оварданд, пас чаро онҳоро куштед, агар ростгӯён будед».
وَعَلَى الَّذِيْنَ هَادُوْا حَرَّمْنَا كُلَّ ذِيْ ظُفُرٍۚ وَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ حَرَّمْنَا عَلَيْهِمْ شُحُوْمَهُمَآ اِلَّا مَا حَمَلَتْ ظُهُوْرُهُمَآ اَوِ الْحَوَايَآ اَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍۗ ذٰلِكَ جَزَيْنٰهُمْ بِبَغْيِهِمْۚ وَاِنَّا لَصٰدِقُوْنَ
wa ‘alal-lażīna hādū ḥarramnā kulla żī ẓufur(in), wa minal-baqari wal-ganami ḥarramnā ‘alaihim syuḥūmahumā illā mā ḥamalat ẓuhūruhumā awil-ḥawāyā au makhtalaṭa bi‘aẓm(in), żālika jazaināhum bibagyihim, wa innā laṣādiqūn(a).
Ва бар яҳудиён ҳаром кардем ҳамаи ҳайвоноти сумдор ва чарбуи гову гӯсфандро, ба ҷуз он чизе, ки ба пушташон часпида бошад ё он чизе, ки дар рӯдаашон бошад ё он чизе, ки бо устухонҳо омехта бошад. Пас, онҳоро барои нофармонӣашон ҷазо додем. Ва ба ростӣ, мо ростгӯтарин ҳастем.
اَلَّذِيْنَ يَتَّبِعُوْنَ الرَّسُوْلَ النَّبِيَّ الْاُمِّيَّ الَّذِيْ يَجِدُوْنَهٗ مَكْتُوْبًا عِنْدَهُمْ فِى التَّوْرٰىةِ وَالْاِنْجِيْلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهٰىهُمْ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبٰتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبٰۤىِٕثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ اِصْرَهُمْ وَالْاَغْلٰلَ الَّتِيْ كَانَتْ عَلَيْهِمْۗ فَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِهٖ وَعَزَّرُوْهُ وَنَصَرُوْهُ وَاتَّبَعُوا النُّوْرَ الَّذِيْٓ اُنْزِلَ مَعَهٗٓ ۙاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ ࣖ
al-lażīna yattabi‘ūnar-rasūlan nabiyyal-ummiyyal-lażī yajidūnahū maktūban ‘indahum fit-taurāti wal-injīli ya'muruhum bil-ma‘rūfi wa yanhāhum ‘anil-munkari wa yuḥillu lahumuṭ-ṭayyibāti wa yuḥarrimu ‘alaihimul-khabā'iṡa wa yaḍa‘u ‘anhum iṣrahum wal-aglālal-latī kānat ‘alaihim, fal-lażīna āmanū bihī wa ‘azzarūhu wa naṣarūhu wattaba‘un nūral-lażī unzila ma‘ah(ū), ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
(Яъне) касоне, ки аз Паёмбар, паёмбаре, ки уммӣ аст (наметавонад бихонад ва нависад), ки (номашро) дар Таврот ва Инҷили худ навишта ёфтаанд, пайравӣ мекунанд, ки онҳоро ба кори нек амр мекунад ва аз кори бад бозмедорад ва ҳар чизеро, ки барои онҳо хуб аст, ҳалол ва ҳар чизеро, ки барои онҳо бад аст, манъ мекунад ва онҳоро аз бори гарон ва занҷирҳое, ки бар онҳост, озод мекунад. Аммо касоне, ки ба ӯ имон овардаанд, ӯро ситоиш мекунанд, ба ӯ кӯмак мекунанд ва аз нури дурахшоне, ки ба ӯ нозил шудааст (Қуръон) пайравӣ мекунанд, онҳо мардуми хушбахтанд.
فَكُلِيْ وَاشْرَبِيْ وَقَرِّيْ عَيْنًا ۚفَاِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ اَحَدًاۙ فَقُوْلِيْٓ اِنِّيْ نَذَرْتُ لِلرَّحْمٰنِ صَوْمًا فَلَنْ اُكَلِّمَ الْيَوْمَ اِنْسِيًّا ۚ
fa kulī wasyrabī wa qarrī ‘ainā(n), fa immā tarayinna minal-basyari aḥadā(n), fa qūlī innī nażartu lir-raḥmāni ṣauman falan ukallimal-yauma insiyyā(n).
Пас, бихӯр, бинӯш ва шодӣ кун. Агар касеро дидӣ, бигӯ: «Ба дурустӣ, ман назр кардаам, ки барои Худои меҳрубон рӯза гирам, пас имрӯз бо касе гап намезанам».
وَلِكُلِّ اُمَّةٍ جَعَلْنَا مَنْسَكًا لِّيَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ عَلٰى مَا رَزَقَهُمْ مِّنْۢ بَهِيْمَةِ الْاَنْعَامِۗ فَاِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَلَهٗٓ اَسْلِمُوْاۗ وَبَشِّرِ الْمُخْبِتِيْنَ ۙ
wa likulli ummatin ja‘alnā mansakal liyażkurusmallāhi ‘alā mā razaqahum mim bahīmatil-an‘ām(i), fa ilāhukum ilāhuw wāḥidun fa lahū aslimū, wa basysyiril-mukhbitīn(a).
Ва барои ҳар қавме забҳ (қурбонӣ)-ро муқаррар кардем, то номи Худоро барои рӯзии он чизе, ки Худо ба онҳо аз чорпоён додааст, зикр кунанд. Пас, Худои шумо Худои Қодир аст, пас таслими Ӯ шавед. Ва ба касоне, ки итоат мекунанд, башорат диҳед (Муҳаммад).
لِكُلِّ اُمَّةٍ جَعَلْنَا مَنْسَكًا هُمْ نَاسِكُوْهُ فَلَا يُنَازِعُنَّكَ فِى الْاَمْرِ وَادْعُ اِلٰى رَبِّكَۗ اِنَّكَ لَعَلٰى هُدًى مُّسْتَقِيْمٍ
likulli ummatin ja‘alnā mansakan hum nāsikūhu falā yunāzi‘unnaka fil-amri wad‘u ilā rabbik(a), innaka la‘alā hudam mustaqīm(in).
Мо барои ҳар уммат шариати муайяне муқаррар кардаем, ки онҳо (бояд) онро риоя кунанд, пас барои онҳо шоиста нест, ки дар ин масъала (шариат) бо ту баҳс кунанд ва (онҳоро) ба сӯи Парвардигорат даъват кунанд, зеро ту (Муҳаммад) бар роҳи рост ҳастӣ.
ثُمَّ قَفَّيْنَا عَلٰٓى اٰثَارِهِمْ بِرُسُلِنَا وَقَفَّيْنَا بِعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ وَاٰتَيْنٰهُ الْاِنْجِيْلَ ەۙ وَجَعَلْنَا فِيْ قُلُوْبِ الَّذِيْنَ اتَّبَعُوْهُ رَأْفَةً وَّرَحْمَةً ۗوَرَهْبَانِيَّةَ ِۨابْتَدَعُوْهَا مَا كَتَبْنٰهَا عَلَيْهِمْ اِلَّا ابْتِغَاۤءَ رِضْوَانِ اللّٰهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا ۚفَاٰتَيْنَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْهُمْ اَجْرَهُمْ ۚ وَكَثِيْرٌ مِّنْهُمْ فٰسِقُوْنَ
Ṡumma qaffainā ‘alā āṡārihim birusulinā wa qaffainā bi‘īsabni maryama wa ātaināhul-injīl(a), wa ja‘alnā fī qulūbil-lażīnattaba‘ūhu ra'fataw wa raḥmah(tan), wa rahbāniyyatanibtada‘ūhā mā katabnā ‘alaihim illabtigā'a riḍwānillāhi famā ra‘auhā ḥaqqa ri‘āyatihā, fa'ātainal-lażīna āmanū minhum ajrahum, wa kaṡīrum minhum fāsiqūn(a).
Сипас паёмбарони худро фиристодем, то аз паи онҳо раванд ва мо низ Исо писари Марямро пайравӣ кардем ва ба ӯ Инҷил додем ва дар дилҳои пайравонаш меҳрубонӣ ва раҳмдилӣ пайдо кардем. Онҳо раҳбониятро ихтиёр карданд, ҳарчанд Мо онҳоро вазифадор накарда будем (ҳама чизе, ки аз мо талаб карда мешуд, ин буд, ки ризои Худоро талаб кунанд), аммо онҳо онро дуруст нигоҳ надоштанд. Пас, ба касоне аз онҳо, ки имон оварданд, подошашонро додем ва бисёре аз онҳо фосиқон буданд.