يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَقُوْلُوْا رَاعِنَا وَقُوْلُوا انْظُرْنَا وَاسْمَعُوْا وَلِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā taqūlū rā‘inā wa qūlunẓurnā wasma‘ū wa lil-kāfirīna ‘ażābun alīm(un).
Эй касоне, ки имон овардаед, магӯед «роъино», бигӯед «унзурно». Ва гӯш кунед, ки кофиронро азобе дардовар аст.
قَالَ قَدْ اُجِيْبَتْ دَّعْوَتُكُمَا فَاسْتَقِيْمَا وَلَا تَتَّبِعٰۤنِّ سَبِيْلَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ
qāla qad ujībad da‘watukumā fastaqīmā wa lā tattabi‘ānni sabīlal-lażīna lā ya‘lamūn(a).
Аллоҳ гуфт: «Ба дурустӣ, дархости шумо иҷобат шуд, пас ҳардуи худро дар роҳи рост нигоҳ дор ва ҳаргиз роҳи касонеро, ки намедонанд, пайравӣ накун».
فَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَ وَمَنْ تَابَ مَعَكَ وَلَا تَطْغَوْاۗ اِنَّهٗ بِمَا تَعْمَلُوْنَ بَصِيْرٌ
fastaqim kamā umirta wa man tāba ma‘aka wa lā taṭgau, innahū bimā ta‘malūna baṣīr(un).
Пас, эй Муҳаммад, (бар роҳи рост) устувор бош, чунон ки ба ту ва касоне, ки бо ту тавба кардаанд, фармон дода шудааст ва аз ҳад нагузар, зеро Ӯ ба он чи мекунед, биност.
اِنَّمَا الْمُؤْمِنُوْنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ وَاِذَا كَانُوْا مَعَهٗ عَلٰٓى اَمْرٍ جَامِعٍ لَّمْ يَذْهَبُوْا حَتّٰى يَسْتَأْذِنُوْهُۗ اِنَّ الَّذِيْنَ يَسْتَأْذِنُوْنَكَ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۚ فَاِذَا اسْتَأْذَنُوْكَ لِبَعْضِ شَأْنِهِمْ فَأْذَنْ لِّمَنْ شِئْتَ مِنْهُمْ وَاسْتَغْفِرْ لَهُمُ اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
innamal-mu'minūnal-lażīna āmanū billāhi wa rasūlihī wa iżā kānū ma‘ahū ‘alā amrin jāmi‘il lam yażhabū ḥattā yasta'żinūh(u), innal-lażīna yasta'żinūnaka ulā'ikal-lażīna yu'minūna billāhi wa rasūlih(ī), fa iżasta'żanūka liba‘ḍi sya'nihim fa'żal liman syi'ta minhum wastagfir lahumullāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).
(Муъминони ба ном) танҳо касоне ҳастанд, ки ба Худо ва Паёмбари Ӯ (Муҳаммад) имон овардаанд ва вақте ки бо ӯ (Муҳаммад) дар як кори умумӣ якҷоя бошанд, пеш аз он ки аз ӯ иҷозат пурсанд, аз он ҷо намераванд. Дар ҳақиқат, касоне, ки аз ту (Муҳаммад) иҷозат мехоҳанд, инҳо касоне ҳастанд, ки ба Худо ва Паёмбари Ӯ (воқеан) имон овардаанд. Пас, агар онҳо аз ту ба хотири ниёзе иҷозат талаб кунанд, ба ҳар касе аз онҳо, ки хоҳӣ, иҷозат деҳ ва барои онҳо аз Худо омурзиш бихоҳ. Дар ҳақиқат, Худо бахшанда ва меҳрубон аст.
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۟ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَاسْتَقِيْمُوْٓا اِلَيْهِ وَاسْتَغْفِرُوْهُ ۗوَوَيْلٌ لِّلْمُشْرِكِيْنَۙ
qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥidun fastaqīmū ilaihi wastagfirūh(u), wa wailul lil-musyrikīn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Ман танҳо инсоне мисли шумо ҳастам, ба ман ваҳй шудааст, ки Худои шумо Худои Қодир аст, пас шумо Ӯро ибодат мекунед ва аз Ӯ омурзиш мепурсед. Ва вой бар онон, ки бо Ӯ шарик месозанд.
فَلِذٰلِكَ فَادْعُ ۚوَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَۚ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَهُمْۚ وَقُلْ اٰمَنْتُ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنْ كِتٰبٍۚ وَاُمِرْتُ لِاَعْدِلَ بَيْنَكُمْ ۗ اَللّٰهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ ۗ لَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْ ۗ لَاحُجَّةَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ ۗ اَللّٰهُ يَجْمَعُ بَيْنَنَا ۚوَاِلَيْهِ الْمَصِيْرُ ۗ
fa liżālika fad‘(u), wastaqim kamā umirt(a), wa lā tattabi‘ ahwā'ahum, wa qul āmantu bimā anzalallāhu min kitāb(in), wa umirtu li'a‘dila bainakum, allāhu rabbunā wa rabbukum, lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, lā ḥujjata bainanā wa bainakum, allāhu yajma‘u bainanā,wa ilaihil-maṣīr(u).
Пас, (мӯъминонро) даъват кун ва (боварӣ ва мавъиза)-ро ҳамон тавре ки ба ту фармон додаӣ, устувор мон ва аз хоҳишҳои онҳо пайравӣ накун ва бигӯ: «Ман ба китобе, ки Аллоҳ нозил кардааст, имон овардам ва ба ман фармон дода шудааст, ки байни шумо адолат кунам. Аллоҳ Парвардигори мо ва Парвардигори шумост. Аъмоли мо аз они мост ва аъмоли шумо аз они шумост. Миёни мо ва шумо ҳеҷ гуна низоъе нест, Аллоҳ миёни мо ҷамъ мекунад ва мо ба сӯи Ӯ бармегардем».
ثُمَّ جَعَلْنٰكَ عَلٰى شَرِيْعَةٍ مِّنَ الْاَمْرِ فَاتَّبِعْهَا وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَ الَّذِيْنَ لَا يَعْلَمُوْنَ
Ṡumma ja‘alnāka ‘alā syarī‘atim minal-amri fattabi‘hā wa lā tattabi‘ ahwā'al-lażīna lā ya‘lamūn(a).
Сипас туро (Муҳаммад) бар шариати он дин пайравӣ кун, пас (аз шариат) пайравӣ кун ва аз хоҳишҳои мардуме, ки намедонанд, пайравӣ накун.
اِنَّ الَّذِيْنَ قَالُوْا رَبُّنَا اللّٰهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوْا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَۚ
innal-lażīna qālū rabbunallāhu ṡummastaqāmū falā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
Албатта, касоне, ки мегӯянд: «Парвардигори мо Аллоҳ аст», ва сипас устувор мемонанд, бар онҳо тарсе нест ва онҳо ғамгин намешаванд.
اِنَّ الَّذِيْنَ يَغُضُّوْنَ اَصْوَاتَهُمْ عِنْدَ رَسُوْلِ اللّٰهِ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ امْتَحَنَ اللّٰهُ قُلُوْبَهُمْ لِلتَّقْوٰىۗ لَهُمْ مَّغْفِرَةٌ وَّاَجْرٌ عَظِيْمٌ
innal-lażīna yaguḍḍūna aṣwātahum ‘inda rasūlillāhi ulā'ikal-lażīnamtaḥanallāhu qulūbahum lit-taqwā, lahum magfiratuw wa ajrun ‘aẓīm(un).
Ба дурустӣ, касоне, ки дар паҳлӯи паёмбари Худо садои худро паст мекунанд, касоне ҳастанд, ки Худо дилҳояшонро барои тақво имтиҳон кардааст. Онҳо омурзиш ва подоши бузурге хоҳанд дошт.
اِنَّ الَّذِيْنَ يُنَادُوْنَكَ مِنْ وَّرَاۤءِ الْحُجُرٰتِ اَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُوْنَ
innal-lażīna yunādūnaka miw warā'il-ḥujurāti akṡaruhum lā ya‘qilūn(a).
Дар ҳақиқат, аксари касоне, ки туро (Муҳаммад) аз беруни утоқат мехонанд, намефаҳманд.
وَلَوْ اَنَّهُمْ صَبَرُوْا حَتّٰى تَخْرُجَ اِلَيْهِمْ لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
wa lau annahum ṣabarū ḥattā takhruja ilaihim lakāna khairal lahum, wallāhu gafūrur raḥīm(un).
Ва агар сабр мекарданд, то он даме, ки ту барои дидорашон берун омадӣ, барояшон беҳтар мебуд ва Худо бахшанда ва меҳрубон аст.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا نَاجَيْتُمُ الرَّسُوْلَ فَقَدِّمُوْا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوٰىكُمْ صَدَقَةً ۗذٰلِكَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَاَطْهَرُۗ فَاِنْ لَّمْ تَجِدُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā nājaitumur-rasūla fa qaddimū baina yaday najwākum ṣadaqah(tan), żālika khairul lakum wa aṭhar(u), fa'illam tajidū fa innallāha gafūrur raḥīm(un).
Эй касоне, ки имон овардаед, вақте ки бо Паёмбар сӯҳбати хосе мекунед, пеш аз сӯҳбат садақа диҳед. Ин барои шумо беҳтар ва покизатар аст. Аммо агар (садақае, ки дода мешавад) ба даст наоред, пас Худо бахшанда ва меҳрубон аст.
ءَاَشْفَقْتُمْ اَنْ تُقَدِّمُوْا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوٰىكُمْ صَدَقٰتٍۗ فَاِذْ لَمْ تَفْعَلُوْا وَتَابَ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ فَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗوَاللّٰهُ خَبِيْرٌ ۢبِمَا تَعْمَلُوْنَ ࣖ
a'asyfaqtum an tuqaddimū baina yaday najwākum ṣadaqāt(in), fa iż lam taf‘alū wa tāballāhu ‘alaikum fa'aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aṭī‘ullāha wa rasūlah(ūwallāhu khabīrum bimā ta‘malūn(a).
Оё аз он метарсед, ки пеш аз сӯҳбат бо Паёмбар садақа додаед? Аммо агар ин корро накунед ва Худо шуморо афв карда бошад, намоз бигузоред ва закот диҳед ва аз Худову Паёмбараш итоат кунед! Ва Худо ба корҳое, ки мекунед, огоҳ аст!