۞ اَتَأْمُرُوْنَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَاَنْتُمْ تَتْلُوْنَ الْكِتٰبَ ۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
ata'murūnan-nāsa bil-birri wa tansauna anfusakum wa antum tatlūnal-kitāb(a), afalā ta‘qilūn(a).
Чаро шумо дигаронро ба некӣ фармон медиҳед ва худро фаромӯш мекунед, дар ҳоле ки китоби Тавротро мехонед? Оё намефаҳмед?
قُلْ اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ ۚ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْكٰفِرِيْنَ
qul aṭī‘ullāha war-rasūl(a), fa'in tawallau fa innallāha lā yuḥibbul-kāfirīn(a).
Бигӯ (эй Муҳаммад): «Аз Худо ва Паёмбар итоат кунед. Агар рӯй гардонед, бидонед, ки Худо кофиронро дӯст намедорад».
وَكَيْفَ تَكْفُرُوْنَ وَاَنْتُمْ تُتْلٰى عَلَيْكُمْ اٰيٰتُ اللّٰهِ وَفِيْكُمْ رَسُوْلُهٗ ۗ وَمَنْ يَّعْتَصِمْ بِاللّٰهِ فَقَدْ هُدِيَ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ ࣖ
wa kaifa takfurūna wa antum tutlā ‘alaikum āyātullāhi wa fīkum rasūluh(ū), wa may ya‘taṣim billāhi faqad hudiya ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
Ва чӣ гуна кофир шудед, дар ҳоле ки оёти Худо бар шумо хонда мешуд ва паёмбари Ӯ (Муҳаммад) дар миёни шумо буд? Ҳар кӣ ба дини Худо чанг занад, ба роҳи рост ҳидоят хоҳад шуд.
وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۚ
wa aṭī‘ullāha war-rasūla la‘allakum turḥamūn(a).
Ва аз Худо ва Паёмбар (Муҳаммад) итоат кунед, то бар шумо раҳмат карда шавад.
تِلْكَ حُدُوْدُ اللّٰهِ ۗ وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ يُدْخِلْهُ جَنّٰتٍ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهَا الْاَنْهٰرُ خٰلِدِيْنَ فِيْهَا ۗ وَذٰلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيْمُ
tilka ḥudūdullāh(i), wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū yudkhilhu jannātin tajrī min taḥtihal-anhāru khālidīna fīhā, wa żālikal-fauzul-‘aẓīm(u).
Инҳо ҳудудҳои (қонунҳои) Худо ҳастанд. Ҳар кас аз Худо ва Паёмбараш итоат кунад, ӯро ба боғҳое, ки аз зери онҳо наҳрҳо ҷорӣ аст, дохил мекунад ва дар он ҷо ҷовидон хоҳанд монд. Ва ин пирӯзии бузургест.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْۚ فَاِنْ تَنَازَعْتُمْ فِيْ شَيْءٍ فَرُدُّوْهُ اِلَى اللّٰهِ وَالرَّسُوْلِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa ulil-amri minkum, fa in tanāza‘tum fī syai'in fa ruddhu ilallāhi war-rasūli in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).
Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо ва Паёмбар (Муҳаммад) ва Улил Амрӣ (шахси ҳокими худ) итоат кунед. Пас, агар дар бораи чизе ихтилоф кунед, агар ба Худо ва рӯзи қиёмат имон доред, онро ба Худо (Қуръон) ва Паёмбар (Суннати Ӯ) баргардонед. Ин (барои шумо) муҳимтар аст ва оқибаташ беҳтар аст.
فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُوْنَ حَتّٰى يُحَكِّمُوْكَ فِيْمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوْا فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوْا تَسْلِيْمًا
falā wa rabbika lā yu'minūna ḥattā yuḥakkimūka fīmā syajara bainahum ṡumma lā yajidū fī anfusihim ḥarajam mimmā qaḍaita wa yusallimū taslīmā(n).
Пас, савганд ба Парвардигорат, онҳо имон намеоранд, то он даме, ки туро (Муҳаммад) дар масъалае, ки дар он ихтилоф доранд, довар нагардонанд, (то) ки дар дилҳояшон нисбат ба ҳукме, ки ту медиҳӣ, эътирозе набошад ва онро комилан қабул кунанд.
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ فَاُولٰۤىِٕكَ مَعَ الَّذِيْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِّنَ النَّبِيّٖنَ وَالصِّدِّيْقِيْنَ وَالشُّهَدَاۤءِ وَالصّٰلِحِيْنَ ۚ وَحَسُنَ اُولٰۤىِٕكَ رَفِيْقًا
wa may yuṭi‘illāha war-rasūla fa ulā'ika ma‘al-lażīna an‘amallāhu ‘alaihim minan-nabiyyīna waṣ-ṣiddīqīna wasy-syuhadā'i waṣ-ṣāliḥīn(a), wa ḥasuna ulā'ika rafīqā(n).
Ва ҳар кӣ аз Худо ва Паёмбар (Муҳаммад) итоат кунад, пас онҳо бо касоне хоҳанд буд, ки Худо ба онҳо неъмат додааст, (яъне) паёмбарон, дӯстдорони ҳақ, шаҳидон ва парҳезгорон. Онҳо беҳтарин дӯстонанд.
وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ فَاتَّبِعُوْهُ وَاتَّقُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۙ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakun fattabi‘ūhu wattaqū la‘allakum turḥamūn(a).
Ва ин китобест, ки мо онро нозил кардаем, пур аз баракат аст. Аз он пайравӣ кунед ва парҳезгор бошед, то бар шумо раҳмат оварад.
يَسْـَٔلُوْنَكَ عَنِ الْاَنْفَالِۗ قُلِ الْاَنْفَالُ لِلّٰهِ وَالرَّسُوْلِۚ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاَصْلِحُوْا ذَاتَ بَيْنِكُمْ ۖوَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗٓ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
yas'alūnaka ‘anil-anfāl(i), qulil-anfālu lillāhi war-rasūl(i), fattaqullāha wa aṣliḥū żāta bainikum, wa aṭī‘ullāha wa rasūlahū in kuntum mu'minīn(a).
Аз ту (эй Муҳаммад) дар бораи (тақсимоти) ғаниматҳои ҷангӣ мепурсанд. Бигӯ: «Ғаниматҳои ҷангӣ аз они Худо ва Паёмбар аст (мувофиқи муқаррароти Худо ва Паёмбараш). Пас, аз Худо битарсед ва бо ҳамсоягонатон робита барқарор кунед ва агар мӯъмин бошед, аз Худо ва Паёмбараш итоат кунед».
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَلَا تَوَلَّوْا عَنْهُ وَاَنْتُمْ تَسْمَعُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa rasūlahū wa lā tawallau ‘anhu wa antum tasma‘ūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, ба Худо ва Паёмбараш итоат кунед ва аз Ӯ рӯй нагардонед, ҳарчанд (фармони Ӯро) мешунавед.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوا اسْتَجِيْبُوْا لِلّٰهِ وَلِلرَّسُوْلِ اِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيْكُمْۚ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ يَحُوْلُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهٖ وَاَنَّهٗٓ اِلَيْهِ تُحْشَرُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanustajībū lillāhi wa lir-rasūli iżā da‘ākum limā yuḥyīkum, wa‘lamū annallāha yaḥūlu bainal-mar'i wa qalbihī wa annahū ilaihi tuḥsyarūn(a).
Эй касоне, ки имон овардаед, вақте ки Худо ва Паёмбар шуморо ба сӯи чизе, ки ба шумо ҳаёт мебахшад, даъват кунанд, даъвати онҳоро иҷро кунед ва бидонед, ки Худо миёни инсон ва қалби ӯ сарҳаде қарор додааст ва шумо ба сӯи Ӯ ҷамъ карда мешавед.
وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَلَا تَنَازَعُوْا فَتَفْشَلُوْا وَتَذْهَبَ رِيْحُكُمْ وَاصْبِرُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الصّٰبِرِيْنَۚ
wa aṭī‘ullāha wa rasūlahū wa lā tanāza‘ū fa tafsyalū wa tażhaba rīḥukum waṣbirū, innallāha ma‘aṣ-ṣābirīn(a).
Ва аз Худову паёмбараш итоат кунед ва бо якдигар низоъ накунед, ки шуморо тарсонад ва қуввататонро аз байн барад. Пас сабр кунед, ки Худо бо сабркунандагон аст.
وَالْمُؤْمِنُوْنَ وَالْمُؤْمِنٰتُ بَعْضُهُمْ اَوْلِيَاۤءُ بَعْضٍۘ يَأْمُرُوْنَ بِالْمَعْرُوْفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَيُطِيْعُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗاُولٰۤىِٕكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللّٰهُ ۗاِنَّ اللّٰهَ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
wal-mu'minūna wal-mu'minātu ba‘ḍuhum auliyā'u ba‘ḍ(in), ya'murūna bil-ma‘rūfi wa yanhauna ‘anil-munkari wa yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa yuṭī‘ūnallāha wa rasūlah(ū), ulā'ika sayarḥamuhumullāh(u), innallāha ‘azīzun ḥakīm(un).
Ва мардон ва занони мӯъмин, баъзе аз онҳо ёварони баъзе ҳастанд, ки ба кори нек амр мекунанд ва аз мункар бозмедоранд, намоз мегузоранд, закот медиҳанд ва аз Худову паёмбараш итоат мекунанд. Худо онҳоро раҳмат мекунад. Албатта, Худо тавоно ва ҳаким аст.
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ
qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).
Бигӯ (Муҳаммад): «Ба дурустӣ, ман танҳо инсоне мисли шумо ҳастам, ки ба ман ваҳй шудааст, ки Худои шумо Худои Қодир аст». Пас, ҳар кас умеди мулоқот бо Парвардигорашро дошта бошад, бояд корҳои шоиста кунад ва дар ибодати Парвардигораш ҳеҷ чизро шарик насозад».
وَاِذَا دُعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ اِذَا فَرِيْقٌ مِّنْهُمْ مُّعْرِضُوْنَ
wa iżā du‘ū ilallāhi wa rasūlihī liyaḥkuma bainahum iżā farīqum minhum mu‘riḍūn(a).
Ва ҳангоме ки онҳоро ба сӯи Аллоҳ ва Паёмбараш даъват карданд, то (Пайғамбар) дар бораи корашон ҳукм кунад, ногаҳон гурӯҳе аз онҳо (аз омадан) саркашӣ карданд.
اِنَّمَا كَانَ قَوْلَ الْمُؤْمِنِيْنَ اِذَا دُعُوْٓا اِلَى اللّٰهِ وَرَسُوْلِهٖ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ اَنْ يَّقُوْلُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَاۗ وَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْمُفْلِحُوْنَ
innamā kāna qaulal-mu'minīna iżā du‘ū ilallāhi wa rasūlihī liyaḥkuma bainahum ay yaqūlū sami‘nā wa aṭa‘nā, wa ulā'ika humul-mufliḥūn(a).
Танҳо сухани мӯъминон ин аст, ки вақте онҳоро ба сӯи Худо ва паёмбараш даъват кунанд, то паёмбар миёни онҳо доварӣ кунад, мегӯянд: «Шунидем ва итоат кардем», ва инҳо хушбахтанд.
وَمَنْ يُّطِعِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ وَيَخْشَ اللّٰهَ وَيَتَّقْهِ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفَاۤىِٕزُوْنَ
wa may yuṭi‘illāha wa rasūlahū wa yakhsyallāha wa yattaqhi fa ulā'ika humul-fā'izūn(a).
Ва ҳар кӣ аз Худо ва Паёмбараш итоат кунад ва аз Худо битарсад ва ба Ӯ ихлос дошта бошад, пас, инҳо касоне ҳастанд, ки пирӯз хоҳанд шуд.
قُلْ اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَۚ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاِنَّمَا عَلَيْهِ مَا حُمِّلَ وَعَلَيْكُمْ مَّا حُمِّلْتُمْۗ وَاِنْ تُطِيْعُوْهُ تَهْتَدُوْاۗ وَمَا عَلَى الرَّسُوْلِ اِلَّا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ
qul aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūl(a), fa in tawallau fa innamā ‘alaihi mā ḥummila wa ‘alaikum mā ḥummiltum, wa in tuṭī‘ūhu tahtadū, wa mā ‘alar rasūli illal-balāgul-mubīn(u).
Бигӯ: «Аз Худо итоат кунед ва аз Паёмбар итоат кунед. Агар рӯй гардонед, пас, дар ҳақиқат, вазифаи Паёмбар (Муҳаммад) танҳо он чизест, ки бар ӯ воҷиб аст ва вазифаи шумо танҳо он чизест, ки бар шумо воҷиб аст. Агар аз ӯ итоат кунед, ҳидоят хоҳед ёфт. Вазифаи Паёмбар танҳо расонидани паёми равшан аст».
وَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
wa aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aṭī‘ur-rasūla la‘allakum turḥamūn(a).
Ва намоз бигузоред, закот диҳед ва аз Паёмбар (Муҳаммад) итоат кунед, то бар шумо раҳмат карда шавад.
وَّاتَّبِعْ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ ۗاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًاۙ
wattabi‘ mā yūḥā ilaika mir rabbik(a), innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
ва аз он чӣ Парвардигорат бар ту ваҳй кардааст, пайравӣ кун. Албатта, Худо ба он чӣ мекунӣ, огоҳ аст.
وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَّلَا مُؤْمِنَةٍ اِذَا قَضَى اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗٓ اَمْرًا اَنْ يَّكُوْنَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ اَمْرِهِمْ ۗوَمَنْ يَّعْصِ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ فَقَدْ ضَلَّ ضَلٰلًا مُّبِيْنًاۗ
wa mā kāna limu'miniw wa lā mu'minatin iżā qaḍallāhu wa rasūluhū amran ay yakūna lahumul-khiyaratu min amrihim, wa may ya‘ṣillāha wa rasūlahū faqad ḍalla ḍalālam mubīnā(n).
Ва барои мардони мӯъмин ва занони мӯъмин шоиста нест, ки агар Худо ва паёмбараш ҳукме карда бошанд, дар корҳояшон ихтиёри дигаре барои онҳост. Ва ҳар ки аз Худо ва паёмбараш нофармонӣ кунад, пас, ба дурустӣ, ки гумроҳии ошкоре кардааст.
فَاسْتَمْسِكْ بِالَّذِيْٓ اُوْحِيَ اِلَيْكَ ۚاِنَّكَ عَلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
fastamsik bil-lażī ūḥiya ilaik(a), innaka ‘alā ṣirāṭim mustaqīm(in).
Пас, ба он чи бар ту ваҳй шудааст, чанг зан, ки ту бар роҳи рост ҳастӣ.
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَلَا تُبْطِلُوْٓا اَعْمَالَكُمْ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa lā tubṭilū a‘mālakum.
Эй касоне, ки имон овардаед, аз Худо ва Паёмбар итоат кунед ва ҳамаи некиҳои худро табоҳ накунед.
ءَاَشْفَقْتُمْ اَنْ تُقَدِّمُوْا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوٰىكُمْ صَدَقٰتٍۗ فَاِذْ لَمْ تَفْعَلُوْا وَتَابَ اللّٰهُ عَلَيْكُمْ فَاَقِيْمُوا الصَّلٰوةَ وَاٰتُوا الزَّكٰوةَ وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ ۗوَاللّٰهُ خَبِيْرٌ ۢبِمَا تَعْمَلُوْنَ ࣖ
a'asyfaqtum an tuqaddimū baina yaday najwākum ṣadaqāt(in), fa iż lam taf‘alū wa tāballāhu ‘alaikum fa'aqīmuṣ-ṣalāta wa ātuz-zakāta wa aṭī‘ullāha wa rasūlah(ūwallāhu khabīrum bimā ta‘malūn(a).
Оё аз он метарсед, ки пеш аз сӯҳбат бо Паёмбар садақа додаед? Аммо агар ин корро накунед ва Худо шуморо афв карда бошад, намоз бигузоред ва закот диҳед ва аз Худову Паёмбараш итоат кунед! Ва Худо ба корҳое, ки мекунед, огоҳ аст!
وَاَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَۚ فَاِنْ تَوَلَّيْتُمْ فَاِنَّمَا عَلٰى رَسُوْلِنَا الْبَلٰغُ الْمُبِيْنُ
wa aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūl(a), fa'in tawallaitum fa innamā ‘alā rasūlinal-balāgul-mubīn(u).
Ва аз Худо ва паёмбар итоат кунед. Агар рӯй гардонед, пас, бар ӯҳдаи паёмбари Мо танҳо расонидани амри ошкоро аст.
لِمَنْ شَاۤءَ مِنْكُمْ اَنْ يَّسْتَقِيْمَۗ
liman syā'a minkum ay yastaqīm(a).
(яъне) барои ҳар касе аз шумо, ки хоҳад роҳи ростро пайгирӣ кунад.