ذٰلِكَ الْكِتٰبُ لَا رَيْبَ ۛ فِيْهِ ۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِيْنَۙ
Żālikal-kitābu lā raiba fīh(i), hudal lil-muttaqīn(a).
Dëst Buch (de Koran) huet keen Zweiwel doriwwer; eng Leedung fir déi, déi fromm sinn
نَزَّلَ عَلَيْكَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَاَنْزَلَ التَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَۙ
nazzala ‘alaikal-kitāba bil-ḥaqqi muṣaddiqal limā baina yadaihi wa anzalat-taurāta wal-injīl(a).
Hien huet dir (Muhammad) d'Buch (Al-Koran) erofgeschéckt, dat d'Wourecht enthält, déi vireg (Bicher) bestätegt an d'Tora an d'Evangelium opgedeckt huet,
هٰذَا بَيَانٌ لِّلنَّاسِ وَهُدًى وَّمَوْعِظَةٌ لِّلْمُتَّقِيْنَ
hāżā bayānul lin-nāsi wa hudaw wa mau‘iẓatul lil-muttaqīn(a).
Dëst (de Koran) ass kloer Informatioun fir déi ganz Mënschheet, an ass e Guide a Lektioun fir déi, déi fromm sinn.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَطِيْعُوا اللّٰهَ وَاَطِيْعُوا الرَّسُوْلَ وَاُولِى الْاَمْرِ مِنْكُمْۚ فَاِنْ تَنَازَعْتُمْ فِيْ شَيْءٍ فَرُدُّوْهُ اِلَى اللّٰهِ وَالرَّسُوْلِ اِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُوْنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِۗ ذٰلِكَ خَيْرٌ وَّاَحْسَنُ تَأْوِيْلًا ࣖ
yā ayyuhal-lażīna āmanū aṭī‘ullāha wa aṭī‘ur-rasūla wa ulil-amri minkum, fa in tanāza‘tum fī syai'in fa ruddhu ilallāhi war-rasūli in kuntum tu'minūna billāhi wal-yaumil-ākhir(i), żālika khairuw wa aḥsanu ta'wīlā(n).
O Dir, déi gleeft! Gehorcht Allah a gehorcht dem Gesandte (Muhammad) an dem Ulil Amri (der Autoritéit) ënner Iech. Wann Dir dann iwwer eppes vun enger anerer Meenung sidd, da gitt et dem Allah (de Koran) an dem Gesandte (Sunnah) zréck, wann Dir un Allah an den Jeschten Dag gleeft. Dat ass méi wichteg (fir Iech) an d'Konsequenze si besser.
اَفَلَا يَتَدَبَّرُوْنَ الْقُرْاٰنَ ۗ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّٰهِ لَوَجَدُوْا فِيْهِ اخْتِلَافًا كَثِيْرًا
afalā yatadabbarūnal-qur'ān(a), wa lau kāna min ‘indi gairillāhi lawajadū fīhikhtilāfan kaṡīrā(n).
Also schätzen (studéieren) si de Koran net? Wann (de Koran) net vun Allah kéim, géife si sécherlech vill widderspréchlech Saachen dran fannen.
يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ قَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلُنَا يُبَيِّنُ لَكُمْ كَثِيْرًا مِّمَّا كُنْتُمْ تُخْفُوْنَ مِنَ الْكِتٰبِ وَيَعْفُوْا عَنْ كَثِيْرٍەۗ قَدْ جَاۤءَكُمْ مِّنَ اللّٰهِ نُوْرٌ وَّكِتٰبٌ مُّبِيْنٌۙ
yā ahlal-kitābi qad jā'akum rasūlunā yubayyinu lakum kaṡīram mimmā kuntum tukhfūna minal-kitābi wa ya‘fū ‘an kaṡīr(in), qad jā'akum minallāhi nūruw wa kitābum mubīn(un).
O Leit vum Buch! Wierklech, eise Gesandte ass bei iech komm an huet iech vill Saachen aus dem Buch erkläert, déi Dir verstoppt hutt, a vill, déi hien ausgelooss huet. Wierklech, et ass iech e Liicht vun Allah komm, an e kloert Buch.
يَّهْدِيْ بِهِ اللّٰهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهٗ سُبُلَ السَّلٰمِ وَيُخْرِجُهُمْ مِّنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِ بِاِذْنِهٖ وَيَهْدِيْهِمْ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
yahdī bihillāhi manittaba‘a riḍwānahū subulas-salāmi wa yukhrijuhum minaẓ-ẓulumāti ilan-nūri bi'iżnihī wa yahdīhim ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
Et ass mat deem Buch, datt Allah déi, déi sengem Wëlle verfollegen, op de Wee vun der Erléisung féiert, an (och mat deem Buch) bréngt Allah déi Persoun aus der kompletter Däischtert an d'Liicht mat senger Erlaabnes, a weist him de riichten Wee.
وَلْيَحْكُمْ اَهْلُ الْاِنْجِيْلِ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فِيْهِۗ وَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْفٰسِقُوْنَ
walyaḥkum ahlul-injīli bimā anzalallāhu fīh(i), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humul-fasiqūn(a).
A loosst d'Unhänger vum Evangelium d'Saachen entscheeden no deem wat Allah dran offenbart huet. Wien d'Saachen net entscheet no deem wat Allah offenbart huet, dee ass de Béisen.
وَاَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ الْكِتٰبَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتٰبِ وَمُهَيْمِنًا عَلَيْهِ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَهُمْ عَمَّا جَاۤءَكَ مِنَ الْحَقِّۗ لِكُلٍّ جَعَلْنَا مِنْكُمْ شِرْعَةً وَّمِنْهَاجًا ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَجَعَلَكُمْ اُمَّةً وَّاحِدَةً وَّلٰكِنْ لِّيَبْلُوَكُمْ فِيْ مَآ اٰتٰىكُمْ فَاسْتَبِقُوا الْخَيْرٰتِۗ اِلَى اللّٰهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيْعًا فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ فِيْهِ تَخْتَلِفُوْنَۙ
wa anzalnā ilaikal-kitāba bil-ḥaqqi muṣaddiqal limā baina yadaihi minal-kitābi wa muhaiminan ‘alaihi faḥkum bainahum bimā anzalallāhu wa lā tattabi‘ ahwā'ahum ‘ammā jā'aka minal-ḥaqq(i), likullin ja‘alnā minkum syir‘ataw wa minhājā(n), wa lau syā'allāhu laja‘alakum ummataw wāḥidataw wa lākil liyabluwakum fī mā ātākum fastabiqul-khairāt(i), ilallāhi marji‘ukum jamī‘an fa yunabbi'ukum bimā kuntum fīhi takhtalifūn(a).
An Mir hunn iech (Muhammad) d'Buch (Al-Koran) erofgeschéckt, dat d'Wourecht bréngt, déi d'Bicher bestätegt, déi virdru opgedeckt goufen, a se beschützt, also entscheet hir Fäll no deem, wat Allah opgedeckt huet, a folgt net hire Wënsch, andeems Dir d'Wourecht opginn, déi zu iech komm ass. Fir all Vollek ënner iech gi Mir Reegelen an e kloere Wee. Wann Allah et wollt hätt, hätt hien iech (nëmmen) zu engem Vollek gemaach, awer Allah wëll iech iwwer d'Geschenker testen, déi hien iech ginn huet, also konkurréiert fir gutt Doten ze maachen. Nëmmen zu Allah wäert Dir all zréckkommen, dann wäert hien iech bekannt maachen, wat Dir virdru gestridden hutt,
وَاَنِ احْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَهُمْ وَاحْذَرْهُمْ اَنْ يَّفْتِنُوْكَ عَنْۢ بَعْضِ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ اِلَيْكَۗ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاعْلَمْ اَنَّمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّصِيْبَهُمْ بِبَعْضِ ذُنُوْبِهِمْ ۗوَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِ لَفٰسِقُوْنَ
wa aniḥkum bainahum bimā anzalallāhu wa lā tattabi‘ ahwā'ahum waḥżarūhum ay yaftinūka ‘am ba‘ḍi mā anzalallāhu ilaik(a), fa in tawallau fa‘lam annamā yurīdullāhu ay yuṣībahum biba‘ḍi żunūbihim, wa inna kaṡīram minan-nāsi lafāsiqūn(a).
an entscheet d'Saachen tëscht hinnen no deem, wat Allah opgedeckt huet, a folgt net hire Wënsch. A passt op, datt si Iech net an engem Deel vun deem täuschen, wat Allah Iech opgedeckt huet. Wa si sech (vum Gesetz, dat Allah opgedeckt huet), da wësst, datt Allah d'Intentioun huet, Ongléck iwwer si ze bréngen wéinst e puer vun hire Sënnen. A wierklech, déi meescht Mënsche si béis Leit.
اَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُوْنَۗ وَمَنْ اَحْسَنُ مِنَ اللّٰهِ حُكْمًا لِّقَوْمٍ يُّوْقِنُوْنَ ࣖ
afaḥukmul-jāhiliyyati yabgūn(a), wa man aḥsanu minallāhi ḥukmal liqaumiy yūqinūn(a).
Wat ass dat ignorant Gesetz, dat si wëllen? Wien säi Gesetz besser ass wéi dat vun Allah fir déi, déi un (hir Relioun) gleewen?
وَكَذَّبَ بِهٖ قَوْمُكَ وَهُوَ الْحَقُّۗ قُلْ لَّسْتُ عَلَيْكُمْ بِوَكِيْلٍ ۗ
wa każżaba bihī qaumuka wa huwal-ḥaqq(u), qul lastu ‘alaikum biwakīl(in).
An Äert Vollek verleegnen et (d'Strofe), och wann et (d'Strofe) wouer ass. Sot (Mohammed): "Ech sinn net zoustänneg fir iech."
وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ مُّصَدِّقُ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَلِتُنْذِرَ اُمَّ الْقُرٰى وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَالَّذِيْنَ يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ وَهُمْ عَلٰى صَلَاتِهِمْ يُحٰفِظُوْنَ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakum muṣaddiqul-lażī baina yadaihi wa litunżira ummal-qurā wa man ḥaulahā, wal-lażīna yu'minūna bil-ākhirati yu'minūna bihī wa hum ‘alā ṣalātihim yuḥāfiẓūn(a).
An dëst (Al-Koran), e Buch, dat Mir mat Segen erofgeschéckt hunn, bestätegt d'Bicher, déi virdrun (offenbart) goufen, fir datt Dir (d'Awunner vun) Ummul Qura (Mekka) an d'Leit ronderëm warnt. D'Leit, déi un d'Liewen nom Doud gleewen, gleewen sécherlech drun (de Koran), a si halen ëmmer hir Gebieder an.
وَهٰذَا كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ مُبٰرَكٌ فَاتَّبِعُوْهُ وَاتَّقُوْا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَۙ
wa hāżā kitābun anzalnāhu mubārakun fattabi‘ūhu wattaqū la‘allakum turḥamūn(a).
An dëst ass d'Buch (Al-Koran), dat Mir voller Segen erofgeschéckt hunn. Follegt et a sidd fromm, fir datt Dir Barmhäerzegkeet kritt,
اَوْ تَقُوْلُوْا لَوْ اَنَّآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا الْكِتٰبُ لَكُنَّآ اَهْدٰى مِنْهُمْۚ فَقَدْ جَاۤءَكُمْ بَيِّنَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ ۚفَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَصَدَفَ عَنْهَا ۗسَنَجْزِى الَّذِيْنَ يَصْدِفُوْنَ عَنْ اٰيٰتِنَا سُوْۤءَ الْعَذَابِ بِمَا كَانُوْا يَصْدِفُوْنَ
au taqūlū lau annā unzila ‘alainal-kitābu lakunnā ahdā minhum, faqad jā'akum bayyinatum mir rabbikum wa hudaw wa raḥmah(tun), faman aẓlamu mimman każżaba bi'āyātillāhi wa ṣadafa ‘anhā, sanajzil-lażīna yaṣdifūna ‘an āyātinā sū'al-‘ażābi bimā kānū yaṣdifūn(a).
oder datt Dir (net) sot: "Wann eis d'Buch opgedeckt gi wier, wiere mir méi geleet gi wéi si." Wierklech, et ass eng kloer Erklärung, Leedung a Barmhäerzegkeet vun Ärem Här bei Iech komm. Wien ass méi ongerecht wéi deen, deen d'Verse vun Allah leugnt an sech vun hinnen ofwendt? An Zukunft wäerte Mir déi belounen, déi sech vun eise Verse ofwenden, mat enger haarder Strof, well si sech ëmmer ofwenden.
قَالَ اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚوَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ
qālahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).
(Allah) sot: "Gitt erof! Dir wäert a Feindschaft mateneen sinn. D'Äerd ass äre Wunnsëtz a Freed bis zur festgeluechter Zäit."
وَلَقَدْ جِئْنٰهُمْ بِكِتٰبٍ فَصَّلْنٰهُ عَلٰى عِلْمٍ هُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
wa laqad ji'nāhum bikitābin faṣṣalnāhu ‘alā ‘ilmin hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).
Wierklech, Mir hunn hinnen d'Buch (de Koran) bruecht, dat Mir op Basis vu Wëssen erkläert hunn, als Leedung a Barmhäerzegkeet fir déi, déi gleewen.
وَاِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِاٰيَةٍ قَالُوْا لَوْلَا اجْتَبَيْتَهَاۗ قُلْ اِنَّمَآ اَتَّبِعُ مَا يُوْحٰٓى اِلَيَّ مِنْ رَّبِّيْۗ هٰذَا بَصَاۤىِٕرُ مِنْ رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
wa iżā lam ta'tihim bi'āyatin qālū lau lajtabaitahā, qul inamā attabi‘u mā yūḥā ilayya mir rabbī, hāżā baṣā'iru mir rabbikum wa hudaw wa raḥmatul liqaumiy yu'minūn(a).
An wann Dir (Mohammed) hinnen kee Vers virliest, soen si: "Firwat erfënns du de Vers net selwer?" Sot (Mohammed): "Tatsächlech, ech verfollegen nëmmen dat, wat mäin Här mir opgedeckt huet. (Al-Koran) dëst sinn kloer Beweiser vun Ärem Här, Féierung a Barmhäerzegkeet fir déi, déi gleewen."
هُوَ الَّذِيْٓ اَرْسَلَ رَسُوْلَهٗ بِالْهُدٰى وَدِيْنِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهٗ عَلَى الدِّيْنِ كُلِّهٖۙ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُوْنَ
huwal-lażī arsala rasūlahū bil-hudā wa dīnil-ḥaqqi liyuẓhirahū ‘alad-dīni kullih(ī), wa lau karihal-musyrikūn(a).
Hie ass et, Deen säi Gesandte mat Féierung (dem Koran) an der Relioun vun der Wourecht geschéckt huet, fir all Reliounen iwwerleeën ze sinn, och wann d'Polytheisten se net gär hunn.
الۤرٰ ۗتِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْحَكِيْمِ
alif lām rā, tilka āyātul-kitābil-ḥakīm(i).
Alif Lam Ra. Dëst sinn d'Verse vum Koran, déi voller Wäisheet sinn.
وَمَا كَانَ هٰذَا الْقُرْاٰنُ اَنْ يُّفْتَرٰى مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ الْكِتٰبِ لَا رَيْبَ فِيْهِ مِنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۗ
wa mā kāna hāżal-qur'ānu ay yuftarā min dūnillāhi wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīlal-kitābi lā raiba fīhi mir rabbil-‘ālamīn(a).
An et ass onméiglech, datt dëse Koran vun engem aneren ausser Allah erstallt gëtt; mä (de Koran) bestätegt déi vireg (Bicher) an erkläert d'Gesetzer, déi e festgeluecht huet, et gëtt keen Zweiwel drun, (offenbart) vum Här vun alle Welten.
يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاۤءَتْكُمْ مَّوْعِظَةٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَشِفَاۤءٌ لِّمَا فِى الصُّدُوْرِۙ وَهُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَ
yā ayyuhan-nāsu qad jā'atkum mau‘iẓatum mir rabbikum wa syifā'ul limā fiṣ-ṣudūr(i), wa hudaw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a).
O Leit! Wierklech, et ass eng Lektioun (de Koran) vun Ärem Här zu iech komm, eng Heelung fir Krankheeten an der Broscht a Féierung a Barmhäerzegkeet fir déi, déi gleewen.
قُلْ بِفَضْلِ اللّٰهِ وَبِرَحْمَتِهٖ فَبِذٰلِكَ فَلْيَفْرَحُوْاۗ هُوَ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ
qul bifaḍlillāhi wa biraḥmatihī fa biżālika falyafraḥū, huwa khairum mimmā yajma‘ūn(a).
Sot (Mohammed): "Mat der Gnod vun Allah a senger Barmhäerzegkeet, loosst si sech freeën. Dat ass besser wéi dat wat se sammelen."
الۤرٰ ۗ كِتٰبٌ اُحْكِمَتْ اٰيٰتُهٗ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَّدُنْ حَكِيْمٍ خَبِيْرٍۙ
alif lām rā, kitābun uḥkimat āyātuhū ṡumma fuṣṣilat mil ladun ḥakīmin khabīr(in).
Alif Lam Ra. (Dëst ass) e Buch, deem seng Verse propper arrangéiert sinn an dann am Detail erkläert ginn, (wat opgedeckt gouf) vun der Säit vum (Allah) dem Weissten, dem Grëndlechsten,
اَفَمَنْ كَانَ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّهٖ وَيَتْلُوْهُ شَاهِدٌ مِّنْهُ وَمِنْ قَبْلِهٖ كِتٰبُ مُوْسٰىٓ اِمَامًا وَّرَحْمَةًۗ اُولٰۤىِٕكَ يُؤْمِنُوْنَ بِهٖ ۗوَمَنْ يَّكْفُرْ بِهٖ مِنَ الْاَحْزَابِ فَالنَّارُ مَوْعِدُهٗ فَلَا تَكُ فِيْ مِرْيَةٍ مِّنْهُ اِنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَّبِّكَ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُوْنَ
afaman kāna ‘alā bayyinatim mir rabbihī wa yatlūhu syāhidum minhu wa min qablihī kitābu mūsā imāmaw wa raḥmah(tan), ulā'ika yu'minūna bih(ī), wa may yakfur bihī minal-aḥzābi fan-nāru mau‘iduhū falā taku fī miryatim minhu innahul-ḥaqqu mir rabbika wa lākinna akṡaran-nāsi lā yu'minūn(a).
Sinn (déi Ongleeweger datselwecht wéi) Leit, déi scho kloer Beweiser (de Koran) vun hirem Här hunn, a vun Zeie vun Him gefollegt ginn a virdru d'Buch vum Moses als Guide a Barmhäerzegkeet haten? Si gleewen drun (de Koran). Wien et (de Koran) ënner de Gruppen (vun de Quraysh) leugnt, dann ass d'Häll eng Plaz, déi fir hien bedroht ass, dofir zweifelt net um Koran. Tatsächlech ass de Koran wierklech vun Ärem Här, awer déi meescht Leit gleewen net.
الۤرٰ ۗ تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِۗ
alif lām rā, tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).
Alif Lam Ra. Dëst sinn kloer Verse vum Buch (Al Qur'an).
نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ اَحْسَنَ الْقَصَصِ بِمَآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ هٰذَا الْقُرْاٰنَۖ وَاِنْ كُنْتَ مِنْ قَبْلِهٖ لَمِنَ الْغٰفِلِيْنَ
naḥnu naquṣṣu ‘alaika aḥsanal-qaṣaṣi bimā auḥainā ilaika hāżal-qur'ān(a), wa in kunta min qablihī laminal-gāfilīn(a).
Mir hunn dir (Mohammed) déi bescht Geschicht erzielt, andeems mir dir dëse Koran opgedeckt hunn, an tatsächlech waart du virdrun ee vun deenen, déi et net woussten.
وَمَا تَسْـَٔلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ اَجْرٍۗ اِنْ هُوَ اِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعٰلَمِيْنَ ࣖ
wa mā tas'aluhum ‘alaihi min ajr(in), in huwa illā żikrul lil-‘ālamīn(a).
An Dir frot se näischt am Géigenzuch (fir Äre Ruff), well dee (Ruff) eng Léier fir déi ganz Welt ass.
لَقَدْ كَانَ فِيْ قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّاُولِى الْاَلْبَابِۗ مَا كَانَ حَدِيْثًا يُّفْتَرٰى وَلٰكِنْ تَصْدِيْقَ الَّذِيْ بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيْلَ كُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
laqad kāna fī qaṣaṣihim ‘ibratul li'ulil-albāb(i), mā kāna ḥadīṡay yuftarā wa lākin taṣdīqal-lażī baina yadaihi wa tafṣīla kulli syai'iw wa hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).
Tatsächlech ass an hire Geschichten eng Léier fir Leit mat Verstand. (De Koran) ass keng erfonnte Geschicht, mee bestätegt déi vireg (Bicher), erkläert alles, an (als) Féierung a Barmhäerzegkeet fir déi, déi gleewen.
وَلَوْ اَنَّ قُرْاٰنًا سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبَالُ اَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الْاَرْضُ اَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوْتٰىۗ بَلْ لِّلّٰهِ الْاَمْرُ جَمِيْعًاۗ اَفَلَمْ يَا۟يْـَٔسِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنْ لَّوْ يَشَاۤءُ اللّٰهُ لَهَدَى النَّاسَ جَمِيْعًاۗ وَلَا يَزَالُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا تُصِيْبُهُمْ بِمَا صَنَعُوْا قَارِعَةٌ اَوْ تَحُلُّ قَرِيْبًا مِّنْ دَارِهِمْ حَتّٰى يَأْتِيَ وَعْدُ اللّٰهِ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَا يُخْلِفُ الْمِيْعَادَ ࣖ
wa lau anna qur'ānan suyyirat bihil-jibālu au quṭṭi‘at bihil-arḍu au kullima bihil-mautā, bal lillāhil-amru jamī‘ā(n), afalam yai'asil-lażīna āmanū allau yasyā'ullāhu lahadan-nāsa jamī‘ā(n), wa lā yazālul-lażīna kafarū tuṣībuhum bimā ṣana‘ū qāri‘atun au taḥullu qarībam min dārihim ḥattā ya'tiya wa‘dullāh(i), innallāha lā yukhliful-mī‘ād(a).
A wann et eng Liesung (Hellegt Buch) géif ginn, mat där d'Bierger kéinte beschiedegt ginn, oder d'Äerd kéint gespléckt ginn, oder déi Doudeg kéinte schwätzen, (dat wier de Koran). Tatsächlech gehéieren all Saachen Allah. Wësse Gleeweger also net, datt wann Allah et wollt (all Gleeweger), Allah sécherlech all Mënsche Leedung géif ginn. An déi Ongleeweg goufen ëmmer vu Katastrophen getraff, déi duerch hir eegen Handlungen oder Katastrophen verursaacht goufen, déi an der Géigend vun hirem Wunnsëtz geschitt sinn, bis Allah säi Versprieche koum (d'Eroberung vu Mekka). Tatsächlech brécht Allah keng Verspriechen.
الۤرٰ ۗ كِتٰبٌ اَنْزَلْنٰهُ اِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمٰتِ اِلَى النُّوْرِ ەۙ بِاِذْنِ رَبِّهِمْ اِلٰى صِرَاطِ الْعَزِيْزِ الْحَمِيْدِۙ
alif lām rā, kitābun anzalnāhu ilaika litukhrijan-nāsa minaẓ-ẓulumāti ilan-nūr(i), bi'iżni rabbihim ilā ṣirāṭil-‘azīzil-ḥamīd(i).
Alif Lam Ra. (Dëst ass) d'Buch, dat Mir dir (Muhammad) erofgeschéckt hunn, fir datt du d'Leit mat Gottes Erlaabnes aus der Däischtert an d'hellt Liicht féiere kanns, (nämlech) op de Wee vu Gott, dem Allmächtegen, dem Luewwertegen.
الۤرٰ ۗتِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ وَقُرْاٰنٍ مُّبِيْنٍ ۔
alif lām rā, tilka āyātul-kitābi wa qur'ānim mubīn(in).
Alif Lam Ra. (Surah) Dëst sinn (e puer vun) de Verse vum (perfekten) Buch, nämlech (d'Verse vum) Koran, déi Erklärungen ubidden.
وَلَقَدْ اٰتَيْنٰكَ سَبْعًا مِّنَ الْمَثَانِيْ وَالْقُرْاٰنَ الْعَظِيْمَ
wa laqad ātaināka sab‘am minal-maṡānī wal-qur'ānal-‘aẓīm(a).
A wierklech, Mir hunn iech siwe (Verse) ginn, déi ëmmer erëm (rezitéiert) ginn, an de grousse Koran.
بِالْبَيِّنٰتِ وَالزُّبُرِۗ وَاَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ اِلَيْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ
bil-bayyināti waz-zubur(i), wa anzalnā ilaikaż-żikra litubayyina lin-nāsi mā nuzzila ilaihim wa la‘allahum yatafakkarūn(a).
(Mir hunn si geschéckt) a si hunn Informatiounen (Wonner) a Bicher bruecht. A Mir hunn dir den Ad-Dhikr (de Koran) erofgeschéckt, fir datt du der Mënschheet erklärs, wat hinne geopenbaart gouf, an datt si denken,
وَمَآ اَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ اِلَّا لِتُبَيِّنَ لَهُمُ الَّذِى اخْتَلَفُوْا فِيْهِۙ وَهُدًى وَّرَحْمَةً لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ
wa mā anzalnā ‘alaikal-kitāba illā litubayyina lahumul-lażikhtalafū fīh(i), wa hudaw wa raḥmatal liqaumiy yu'minūn(a).
An Mir hunn dir (Mohammed) dëst Buch (de Koran) net erofgeschéckt, mee fir datt du hinnen erkläre kanns, wat se streiden, an e Guide a Barmhäerzegkeet fir déi, déi gleewen, bass.
وَيَوْمَ نَبْعَثُ فِيْ كُلِّ اُمَّةٍ شَهِيْدًا عَلَيْهِمْ مِّنْ اَنْفُسِهِمْ وَجِئْنَا بِكَ شَهِيْدًا عَلٰى هٰٓؤُلَاۤءِۗ وَنَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْكِتٰبَ تِبْيَانًا لِّكُلِّ شَيْءٍ وَّهُدًى وَّرَحْمَةً وَّبُشْرٰى لِلْمُسْلِمِيْنَ ࣖ
wa yauma nab‘aṡu fī kulli ummatin syahīdan ‘alaihim min anfusihim wa ji'nā bika syahīdan ‘alā hā'ulā'(i), wa nazzalnā ‘alaikal-kitāba tibyānal likulli syai'iw wa hudaw wa raḥmataw wa busyrā lil-muslimīn(a).
An (erënnert Iech) un den Dag, wou Mir ënner all de Leit en Zeie vun hiren eegenen ervirgeruff hunn, an dech (Muhammad) als Zeie vun hinnen ervirbruecht hunn. A Mir hunn dir d'Buch (Al-Koran) erofgeschéckt, fir alles z'erklären, als Leedung, souwéi als Barmhäerzegkeet a gutt Noriicht fir déi, déi sech (Muslimen) ënnerwerfen.
قُلْ نَزَّلَهٗ رُوْحُ الْقُدُسِ مِنْ رَّبِّكَ بِالْحَقِّ لِيُثَبِّتَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَهُدًى وَّبُشْرٰى لِلْمُسْلِمِيْنَ
qul nazzalahū rūḥul-qudusi mir rabbika bil-ḥaqqi liyuṡabbital-lażīna āmanū wa hudaw wa busyrā lil-muslimīn(a).
Sot: "Den Hellege Geescht (Djibril) huet de Koran vun Ärem Här mat der Wourecht erofgeschéckt, fir (d'Häerzer vun) déi ze stäerken, déi gegleeft hunn, a fir Leedung a gutt Noriicht fir déi ze sinn, déi sech (dem Allah) ënnerwerfen."
اِنَّ هٰذَا الْقُرْاٰنَ يَهْدِيْ لِلَّتِيْ هِيَ اَقْوَمُ وَيُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِيْنَ الَّذِيْنَ يَعْمَلُوْنَ الصّٰلِحٰتِ اَنَّ لَهُمْ اَجْرًا كَبِيْرًاۙ
inna hāżal-qur'āna yahdī lil-latī hiya aqwamu wa yubasysyirul-mu'minīnal-lażīna ya‘malūnaṣ-ṣāliḥāti anna lahum ajran kabīrā(n).
Tatsächlech féiert dëse Koran op de riichteste Wee a gëtt de Gleewegen, déi gutt Dote maachen, eng gutt Noriicht, datt si grouss Beloununge kréien,
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ لِيَذَّكَّرُوْاۗ وَمَا يَزِيْدُهُمْ اِلَّا نُفُوْرًا
wa laqad ṣarrafnā fī hāżal-qur'āni liyażżakkarū, wa mā yazīduhum illā nufūrā(n).
An tatsächlech, an dësem Koran hunn Mir (erkläert) ëmmer erëm (Warnungen), fir datt si sech ëmmer drun erënneren. Awer dës (Warnung) verstäerkt nëmmen hir Flucht (vun der Wourecht).
اَقِمِ الصَّلٰوةَ لِدُلُوْكِ الشَّمْسِ اِلٰى غَسَقِ الَّيْلِ وَقُرْاٰنَ الْفَجْرِۗ اِنَّ قُرْاٰنَ الْفَجْرِ كَانَ مَشْهُوْدًا
aqimiṣ-ṣalāta lidulūkisy-syamsi ilā gasaqil-laili wa qur'ānal-fajr(i), inna qur'ānal-fajri kāna masyhūdā(n).
Maacht d'Gebied vun der Zäit wou d'Sonn ënnergeet bis an d'Däischtert vun der Nuecht a (maacht och d'Fajr-Gebied). Tatsächlech gouf d'Mueresgebied (vun Engelen) bezeien.
وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْاٰنِ مَا هُوَ شِفَاۤءٌ وَّرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِيْنَۙ وَلَا يَزِيْدُ الظّٰلِمِيْنَ اِلَّا خَسَارًا
wa nunazzilu minal-qur'āni mā huwa syifā'uw wa raḥmatul lil-mu'minīn(a), wa lā yazīduẓ-ẓālimīna illā khasārā(n).
An Mir hunn aus dem Koran (eppes) erofgeschéckt, wat e Heelmëttel a Barmhäerzegkeet fir déi ass, déi gleewen, während et fir déi Ongerecht (de Koran) nëmmen d'Verloschter erhéije wäert.
وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۖ فَاَبٰىٓ اَكْثَرُ النَّاسِ اِلَّا كُفُوْرًا
wa laqad ṣarrafnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡal(in), fa abā akṡarun-nāsi illā kufūrā(n).
An tatsächlech hunn Mir dat de Leit ëmmer erëm am Koran mat verschiddene Parabelen erkläert, awer déi meescht Leit hunn et net gär a verleegnen et souguer.
وَبِالْحَقِّ اَنْزَلْنٰهُ وَبِالْحَقِّ نَزَلَۗ وَمَآ اَرْسَلْنٰكَ اِلَّا مُبَشِّرًا وَّنَذِيْرًاۘ
wa bil-ḥaqqi anzalnāhu wa bil-ḥaqqi nazal(a), wa mā arsalnāka illā mubasysyiraw wa nażīrā(n).
An Mir hunn (de Koran) an der Wourecht erofgeschéckt, an (de Koran) ass mat (der) Wourecht erofkomm. An Mir hunn dech (Mohammed) nëmmen als Verbreeder vun der gudder Noriicht an als Warner geschéckt.
اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْٓ اَنْزَلَ عَلٰى عَبْدِهِ الْكِتٰبَ وَلَمْ يَجْعَلْ لَّهٗ عِوَجًا ۜ
al-ḥamdu lillāhil-lażī anzala ‘alā ‘abdihil-kitāba wa lam yaj‘al lahū ‘iwajā(n).
Luef sief Allah, deen d'Buch (Al-Koran) senge Dénger erofgeschéckt huet an et net kromm gemaach huet;
كَذٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ مَا قَدْ سَبَقَۚ وَقَدْ اٰتَيْنٰكَ مِنْ لَّدُنَّا ذِكْرًا ۚ
każālika naquṣṣu ‘alaika min ambā'i mā sabaq(a), wa qad ātaināka mil ladunnā żikrā(n).
Sou erzielen Mir dir (Muhammad) e puer vun de Geschichten (vum Vollek), déi vergaange sinn, an tatsächlech hunn Mir dir eng Warnung (de Koran) vun Eiser Säit ginn.
وَهٰذَا ذِكْرٌ مُّبٰرَكٌ اَنْزَلْنٰهُۗ اَفَاَنْتُمْ لَهٗ مُنْكِرُوْنَ ࣖ
wa hāżā żikrum mubārakun anzalnāh(u), afa antum lahū munkirūn(a).
An dëst (de Koran) ass eng Warnung mat Segen, déi Mir erofgeschéckt hunn. Also verleegns du et?
لَقَدْ اَنْزَلْنَآ اٰيٰتٍ مُّبَيِّنٰتٍۗ وَاللّٰهُ يَهْدِيْ مَنْ يَّشَاۤءُ اِلٰى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيْمٍ
laqad anzalnā āyātim mubayyināt(in), wallāhu yahdī may yasyā'u ilā ṣirāṭim mustaqīm(in).
Wierklech, Mir hunn Erklärungen erofgeschéckt. An Allah féiert, wien Hie wëll, op de riichte Wee.
تَبٰرَكَ الَّذِيْ نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلٰى عَبْدِهٖ لِيَكُوْنَ لِلْعٰلَمِيْنَ نَذِيْرًا ۙ
tabārakal-lażī nazzalal-furqāna ‘alā ‘abdihī liyakūna lil-‘ālamīna nażīrā(n).
Éier sief Allah, deen de Furqan (Al-Koran) sengem Dénger (Muhammad) erofgeschéckt huet, fir datt hien eng Warnung fir déi ganz Natur (Djinn a Mënschen) ka sinn.
تِلْكَ اٰيٰتُ الْكِتٰبِ الْمُبِيْنِ
tilka āyātul-kitābil-mubīn(i).
Dëst sinn déi kloer Verse vum Buch (Al-Koran).
وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّيٰطِيْنُ
wa mā tanazzalat bihisy-syayāṭīn(u).
An (de Koran) gouf net vun den Däiwelen erofgedréckt.