وَقَالُوْا قُلُوْبُنَا غُلْفٌ ۗ بَلْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيْلًا مَّا يُؤْمِنُوْنَ
wa qālū qulūbunā gulf(un), bal la‘anahumullāhu bikufrihim faqalīlam mā yu'minūn(a).
Ва гуфтанд: «Дилҳои мо баста аст». Балки Худо онҳоро ба сабаби нофармонӣашон лаънат кардааст, вале хеле кам аз онҳо имон меоваранд.
وَلَمَّا جَاۤءَهُمْ كِتٰبٌ مِّنْ عِنْدِ اللّٰهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْۙ وَكَانُوْا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُوْنَ عَلَى الَّذِيْنَ كَفَرُوْاۚ فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ مَّا عَرَفُوْا كَفَرُوْا بِهٖ ۖ فَلَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الْكٰفِرِيْنَ
wa lammā jā'akum kitābum min ‘indillāhi muṣaddiqul limā ma‘ahum, wa kānū min qablu yastaftiḥūna ‘alal-lażīna kafarū, falammā jā'ahum mā ‘arafū kafarū bih(ī), fala‘natullāhi ‘alal-kāfirīn(a).
Ва пас аз он ки аз ҷониби Худо китобе ба онҳо омад, ки тасдиқкунандаи он чизе буд, ки доштанд, дар ҳоле ки пештар аз он пирӯзӣ бар кофирон мехостанд, маълум шуд, ки вақте он чизеро, ки медонистанд, ба онҳо омад, онро инкор карданд. Пас, лаънати Худо бар кофирон бод.
اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْتُمُوْنَ مَآ اَنْزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنٰتِ وَالْهُدٰى مِنْۢ بَعْدِ مَا بَيَّنّٰهُ لِلنَّاسِ فِى الْكِتٰبِۙ اُولٰۤىِٕكَ يَلْعَنُهُمُ اللّٰهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللّٰعِنُوْنَۙ
innal-lażīna yaktumūna mā anzalnā minal-bayyināti wal-hudā mim ba‘di mā bayyannāhu lin-nāsi fil-kitāb(i), ulā'ika yal‘anuhumullāhu wa yal‘anuhumul-lā‘inūn(a).
Албатта, касоне, ки он чиро, ки мо нозил кардаем, ба шакли огоҳӣ ва ҳидоят, пас аз он ки онро дар китоб (Қуръон) барои мардум баён кардем, пинҳон мекунанд, онҳо ҳамон касоне ҳастанд, ки Худо ва лаънаткунандагон лаънат мекунанд.
اِنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَمَاتُوْا وَهُمْ كُفَّارٌ اُولٰۤىِٕكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَۙ
innal-lażīna kafarū wa mātū wa hum kuffārun ulā'ika ‘alaihim la‘natullāhi wal-malā'ikati wan-nāsi ajma‘īn(a).
Албатта, кофир бўлган ва кофир ҳолида ўлганларга Аллоҳ, фаришталар ва барча одамлар лаънат айтадилар.
اُولٰۤىِٕكَ جَزَاۤؤُهُمْ اَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللّٰهِ وَالْمَلٰۤىِٕكَةِ وَالنَّاسِ اَجْمَعِيْنَۙ
ulā'ika jazā'uhum anna ‘alaihim la‘natallāhi wal-malā'ikati wan-nāsi ajma‘īn(a).
Барои онҳо ҷазо ин аст, ки лаънати Аллоҳ, фариштагон ва тамоми инсоният бар онҳо нозил шавад.
مِنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖ وَيَقُوْلُوْنَ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَاسْمَعْ غَيْرَ مُسْمَعٍ وَّرَاعِنَا لَيًّاۢ بِاَلْسِنَتِهِمْ وَطَعْنًا فِى الدِّيْنِۗ وَلَوْ اَنَّهُمْ قَالُوْا سَمِعْنَا وَاَطَعْنَا وَاسْمَعْ وَانْظُرْنَا لَكَانَ خَيْرًا لَّهُمْ وَاَقْوَمَۙ وَلٰكِنْ لَّعَنَهُمُ اللّٰهُ بِكُفْرِهِمْ فَلَا يُؤْمِنُوْنَ اِلَّا قَلِيْلًا
minal-lażīna hādū yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ihī wa yaqūlūna sami‘nā wa ‘aṣainā wasma‘ gaira musmi‘iw wa rā‘inā layyam bi'alsinatihim wa ṭa‘nan fid-dīn(i), wa lau annahum qālū sami‘nā wa aṭa‘nā wasma‘ wanẓurnā lakāna khairal lahum wa aqwam(a), wa lākil la‘anahumullāhu bikufrihim falā yu'minūna illā qalīlā(n).
(Ин) аз ҷумлаи яҳудиён аст, ки калимаҳоро аз ҷои худ тағйир медиҳанд. Ва гуфтанд: «Шунидем, аммо итоат намекунем». Ва (низ гуфтанд: «Гӯш кун», дар ҳоле ки (эй Муҳаммад) ҳеҷ чизро нашунидааст. Ва (мегӯянд: «Роина» забонашро печида, динро маҳкум мекунад. Агар мегуфтанд: «Шунидем ва итоат кардем ва гӯш кардем ва ба мо диққат додем», ин барои онҳо беҳтар ва дурусттар мебуд, аммо Худо онҳоро ба сабаби куфрашон лаънат кард. Онҳо ба ҷуз кам касоне, ки имон намеоваранд.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْكِتٰبَ اٰمِنُوْا بِمَا نَزَّلْنَا مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَكُمْ مِّنْ قَبْلِ اَنْ نَّطْمِسَ وُجُوْهًا فَنَرُدَّهَا عَلٰٓى اَدْبَارِهَآ اَوْ نَلْعَنَهُمْ كَمَا لَعَنَّآ اَصْحٰبَ السَّبْتِ ۗ وَكَانَ اَمْرُ اللّٰهِ مَفْعُوْلًا
yā ayyuhal-lażīna ūtul-kitāba āminū bimā nazzalnā muṣaddiqal limā ma‘akum min qabli an naṭmisa wujūhan fa naruddahā ‘alā adbārihā au nal‘anahum kamā la‘annā aṣḥābas-sabt(i), wa kāna amrullāhi maf‘ūlā(n).
Эй мардуме, ки ба шумо китоб дода шудааст, ба он чи нозил кардаем (Қуръон), ки китоби шуморо тасдиқ мекунад, имон оваред, пеш аз он ки чеҳраҳои шуморо (аз рӯи адаб) тағйир диҳем, сипас онҳоро баргардонем ё онҳоро лаънат кунем, чунон ки дар рӯзи шанбе (шанбе) лаънат мекунем, ва фармони Худо ҳатман амалӣ хоҳад шуд.
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَعَنَهُمُ اللّٰهُ ۗوَمَنْ يَّلْعَنِ اللّٰهُ فَلَنْ تَجِدَ لَهٗ نَصِيْرًا
ulā'ikal-lażīna la‘anahumullāh(u), wa may yal‘anillāhu falan tajida lahū naṣīrā(n).
Инҳо касоне ҳастанд, ки Аллоҳ онҳоро лаънат кардааст ва ҳар касро, ки Аллоҳ лаънат кунад, ту барои ӯ ёваре нахоҳӣ дошт.
فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ لَعَنّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوْبَهُمْ قٰسِيَةً ۚ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖۙ وَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلٰى خَاۤىِٕنَةٍ مِّنْهُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ
fabimā naqḍihim mīṡāqahum la‘annāhum wa ja‘alnā qulūbahum qāsiyah(tan), yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ih(ī), wa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), wa lā tazālu taṭṭali‘u ‘alā khā'inatim minhum illā qalīlam minhum fa‘fu ‘anhum waṣfaḥ, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).
(Аммо) ба хотири он ки онҳо ваъдаи худро вайрон карданд, Мо онҳоро лаънат кардем ва дилҳояшонро сахт кардем. Онҳо дӯст медоранд, ки калимаи (Худоро) аз ҷои худ тағйир диҳанд ва баъзе аз паёмҳоеро, ки ба онҳо ҳушдор дода шуда буд, фаромӯш мекунанд. Ту (эй Муҳаммад), ҳамеша аз онҳо хиёнатро хоҳед дид, магар гурӯҳе аз онҳо (ки хиёнат намекунанд). Пас, онҳоро бубахш ва аз онҳо рӯй гардон. Албатта, Аллоҳ некӯкоронро дӯст медорад.
قُلْ هَلْ اُنَبِّئُكُمْ بِشَرٍّ مِّنْ ذٰلِكَ مَثُوْبَةً عِنْدَ اللّٰهِ ۗمَنْ لَّعَنَهُ اللّٰهُ وَغَضِبَ عَلَيْهِ وَجَعَلَ مِنْهُمُ الْقِرَدَةَ وَالْخَنَازِيْرَ وَعَبَدَ الطَّاغُوْتَۗ اُولٰۤىِٕكَ شَرٌّ مَّكَانًا وَّاَضَلُّ عَنْ سَوَاۤءِ السَّبِيْلِ
qul hal unabbi'ukum bisyarrim min żālika maṡūbatan ‘indallāh(i), mal la‘anahullāhu wa gaḍiba ‘alaihi wa ja‘ala minhumul-qiradata wal-khanāzīra wa ‘abadaṭ-ṭāgūt(a), ulā'ika syarrum makānaw wa aḍallu ‘an sawā'is-sabīl(i).
Бигӯ (Муҳаммад): «Оё шуморо дар бораи касоне, ки ҷазояшон дар назди Аллоҳ аз (бадкорон) бадтар аст, хабар диҳам? Яъне, касоне, ки Аллоҳ онҳоро малъун ва хашмгин кардааст, ки дар байни онҳо касоне ҳастанд, ки ба маймунҳо ва хукҳо табдил дода шудаанд ва (онҳое, ки) тоғутҳоро мепарастанд». Онҳо дар бадтарин ҷойгоҳанд ва аз роҳи рост гумроҳтаранд.
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ يَدُ اللّٰهِ مَغْلُوْلَةٌ ۗغُلَّتْ اَيْدِيْهِمْ وَلُعِنُوْا بِمَا قَالُوْا ۘ بَلْ يَدٰهُ مَبْسُوْطَتٰنِۙ يُنْفِقُ كَيْفَ يَشَاۤءُۗ وَلَيَزِيْدَنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ مَّآ اُنْزِلَ اِلَيْكَ مِنْ رَّبِّكَ طُغْيَانًا وَّكُفْرًاۗ وَاَلْقَيْنَا بَيْنَهُمُ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاۤءَ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِۗ كُلَّمَآ اَوْقَدُوْا نَارًا لِّلْحَرْبِ اَطْفَاَهَا اللّٰهُ ۙوَيَسْعَوْنَ فِى الْاَرْضِ فَسَادًاۗ وَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِيْنَ
wa qālatil-yahūdu yadullāhi maglūlah(tun), gullat aidīhim wa lu‘inū bimā qālū, bal yadāhu mabsūṭatān(i), yunfiqu kaifa yasyā'(u), wa layazīdanna kaṡīram minhum mā unzila ilaika mir rabbika ṭugyānaw wa kufrā(n), wa alqainā bainahumul-‘adāwata wal-bagḍā'a ilā yaumil-qiyāmah(ti), kullamā auqadū nāral lil-ḥarbi aṭfa'ahallāh(u), wa yas‘auna fil-arḍi fasādā(n), wallāhu lā yuḥibbul-mufsidīn(a).
Ва яҳудиён гуфтанд: «Дастҳои Худо бастаанд». Балки, дастҳои онҳо бастаанд ва онҳо ба сабаби суханонашон лаънат шудаанд, ҳарчанд ҳарду дасти Худо кушода аст; Ӯ ҳар тавре ки хоҳад, рӯзӣ медиҳад. Ва (Қуръон), ки аз ҷониби Парвардигорат бар ту нозил шудааст, бешубҳа нофармонӣ ва куфри аксари онҳоро афзун хоҳад кард. Ва Мо то рӯзи қиёмат миёни онҳо душманӣ ва кина андохтем. Ҳар вақте ки онҳо оташи ҷангро афрӯхтанд, Худо онро хомӯш кард. Ва онҳо дар замин (барои нобудӣ) мекӯшанд. Ва Худо фасодкоронро дӯст намедорад.
لُعِنَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْۢ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَلٰى لِسَانِ دَاوٗدَ وَعِيْسَى ابْنِ مَرْيَمَ ۗذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ
lu‘inal-lażīna kafarū mim banī isrā'īla ‘alā lisāni dāwūda wa ‘īsabni maryam(a), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
Кофирони Банӣ Исроил бо забони Довуд ва Исо писари Марям лаънат карда шуданд, зеро онҳо нофармонӣ ва ҳамеша аз ҳад мегузаронданд.
وَنَادٰٓى اَصْحٰبُ الْجَنَّةِ اَصْحٰبَ النَّارِ اَنْ قَدْ وَجَدْنَا مَا وَعَدَنَا رَبُّنَا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُّمْ مَّا وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا ۗقَالُوْا نَعَمْۚ فَاَذَّنَ مُؤَذِّنٌۢ بَيْنَهُمْ اَنْ لَّعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ
wa nādā aṣḥābul-jannati aṣḥāban-nāri an qad wajadnā mā wa‘adanā rabbunā ḥaqqan fahal wajattum mā wa‘ada rabbukum ḥaqqā(n), qālū na‘am, fa ażżana mu'ażżinum bainahum al la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).
Ва аҳли биҳишт ба аҳли дӯзах нидо карданд: «Ба ростӣ, мо ба он чизе, ки Худо ба мо ваъда дода буд, расидем. Оё шумо ба он чизе, ки Худо ба шумо ваъда дода буд, расидед?» Онҳо ҷавоб доданд: «Дуруст аст». Сипас, фаришта дар миёни онҳо эълон кард: «Лаънати Худо бар ситамкорон бод».
وَقَالَتِ الْيَهُوْدُ عُزَيْرُ ِۨابْنُ اللّٰهِ وَقَالَتِ النَّصٰرَى الْمَسِيْحُ ابْنُ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ قَوْلُهُمْ بِاَفْوَاهِهِمْۚ يُضَاهِـُٔوْنَ قَوْلَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَبْلُ ۗقَاتَلَهُمُ اللّٰهُ ۚ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
wa qālatil-yahūdu ‘uzairunibnullāhi wa qālatin-naṣāral-masīḥubnullāh(i), żālika qauluhum bi'afwāhihim, yuḍāhi'ūna qaulal-lażīna kafarū min qabl(u), qātalahumullāh(u), annā yu'fakūn(a).
Ва яҳудиён гуфтанд: «Узайр писари Худо» ва насоро гуфтанд: «Масеҳ писари Худо». Инҳо суханоне ҳастанд, ки аз даҳонашон мебароянд. Онҳо ба суханони кофирони пешин монанданд. Худо онҳоро лаънат мекунад; чӣ гуна онҳо аз ҳақ рӯй гардонданд?
وَعَدَ اللّٰهُ الْمُنٰفِقِيْنَ وَالْمُنٰفِقٰتِ وَالْكُفَّارَ نَارَ جَهَنَّمَ خٰلِدِيْنَ فِيْهَاۗ هِيَ حَسْبُهُمْ ۚوَلَعَنَهُمُ اللّٰهُ ۚوَلَهُمْ عَذَابٌ مُّقِيْمٌۙ
wa‘adallāhul-munāfiqīna wal-munāfiqāti wal-kuffāra nāra jahannama khālidīna fīhā, hiya ḥasbuhum, wa la‘anahumullāh(u), wa lahum ‘ażābum muqīm(un).
Худованд ба марду зани мунофиқ ва кофирон ваъдаи дӯзах медиҳад (таҳдид мекунад). Онҳо дар он ҷо ҷовидонанд. Ин (дӯзах) барояшон бас аст. Худованд онҳоро лаънат кард ва азоби абадӣ хоҳанд дошт.
وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ اُولٰۤىِٕكَ يُعْرَضُوْنَ عَلٰى رَبِّهِمْ وَيَقُوْلُ الْاَشْهَادُ هٰٓؤُلَاۤءِ الَّذِيْنَ كَذَبُوْا عَلٰى رَبِّهِمْۚ اَلَا لَعْنَةُ اللّٰهِ عَلَى الظّٰلِمِيْنَ ۙ
wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n), ulā'ika yu‘raḍūna ‘alā rabbihim wa yaqūlul-asyhādu hā'ulā'il-lażīna każabū ‘alā rabbihim, alā la‘natullāhi ‘alaẓ-ẓālimīn(a).
Ва кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мебандад? Онҳоро дар назди Парвардигорашон ҳозир мекунанд ва шоҳидон мегӯянд: «Инҳо касоне ҳастанд, ки ба Парвардигорашон дурӯғ гуфтаанд». Огоҳ бошед, ки лаънати Худо бар ситамкорон аст.
وَاُتْبِعُوْا فِيْ هٰذِهِ الدُّنْيَا لَعْنَةً وَّيَوْمَ الْقِيٰمَةِ ۗ اَلَآ اِنَّ عَادًا كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّعَادٍ قَوْمِ هُوْدٍ ࣖ
wa utbi‘ū fī hażihid-dun-yā la‘nataw wa yaumal-qiyāmah(ti), alā inna ‘ādan kafarū rabbahum, alā bu‘dal li‘ādin qaumi hūd(in).
Ва ҳамеша дар ин дунё ва (ба ҳамин монанд) дар рӯзи қиёмат аз паси онҳо лаънатҳо меоянд. Дар хотир доред, ки қавми Од ба Худои худ куфр гуфтанд. Дар ҳақиқат, қавми Од, қавми Ҳуд, нобуд хоҳанд шуд.
كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَآ اِنَّ ثَمُوْدَا۟ كَفَرُوْا رَبَّهُمْ ۗ اَلَا بُعْدًا لِّثَمُوْدَ ࣖ
ka allam yagnau fīhā, alā inna ṡamūda kafarū rabbahum, alā bu‘dal liṡamūd(a).
Гӯё онҳо ҳеҷ гоҳ дар он ҷо зиндагӣ накарда буданд. Дар хотир доред, ки қавми Самуд Худои худро инкор карданд. Дар хотир доред, ки қавми Самуд нобуд хоҳанд шуд.
كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَا ۗ اَلَا بُعْدًا لِّمَدْيَنَ كَمَا بَعِدَتْ ثَمُوْدُ ࣖ
ka allam yagnau fīhā, alā bu‘dal limadyana kamā ba‘idat ṡamūd(u).
гӯё онҳо ҳеҷ гоҳ дар он ҷо зиндагӣ накарда буданд. Дар хотир доред, ки мардуми Мадян нобуд хоҳанд шуд, чунон ки мардуми Самуд (низ) нобуд хоҳанд шуд.
وَاُتْبِعُوْا فِيْ هٰذِهٖ لَعْنَةً وَّيَوْمَ الْقِيٰمَةِۗ بِئْسَ الرِّفْدُ الْمَرْفُوْدُ
wa utbi‘ū fī hāżihī la‘nataw wa yaumal-qiyāmah(ti), bi'sar-rifdul-marfūd(u).
Ва дар ин ҷо (дар ҷаҳон) ва (ба ҳамин монанд) дар рӯзи қиёмат лаънатҳо пайи онҳо меоянд. (Лаънат) бадтарин тӯҳфа аст.
وَالَّذِيْنَ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَ اللّٰهِ مِنْ ۢ بَعْدِ مِيْثَاقِهٖ وَيَقْطَعُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِۙ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَلَهُمْ سُوْۤءُ الدَّارِ
wal-lażīna yanquḍūna ‘ahdallāhi mim ba‘di mīṡāqihī wa yaqṭa‘ūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yufsidūna fil-arḍ(i), ulā'ika lahumul-la‘natu wa lahum sū'ud-dār(i).
Ва касоне, ки паймони Худоро пас аз бастани он мешикананд ва он чиро, ки Худо ба пайвастани он фармон додааст, мебуранд ва дар замин фасод мекунанд, лаънат ва сарои бад барои онҳост.
اِنَّ الَّذِيْنَ يُؤْذُوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ لَعَنَهُمُ اللّٰهُ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ وَاَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِيْنًا
innal-lażīna yu'żūnallāha wa rasūlahū la‘anahumullāhu fid-dun-yā wal-ākhirati wa a‘adda lahum ‘ażābam muhīnā(n).
Албатта, Аллоҳ ва Унинг пайғамбарига озор берадиганларни Аллоҳ бу дунё ва охиратда лаънатлайди ва уларга хорловчи азобни нозил қилади.
اِنَّ اللّٰهَ لَعَنَ الْكٰفِرِيْنَ وَاَعَدَّ لَهُمْ سَعِيْرًاۙ
innallāha la‘anal-kāfirīna wa a‘adda lahum sa‘īrā(n).
Ба дурустӣ, Аллоҳ кофиронро лаънат кардааст ва барои онҳо оташи афрӯхта (дӯзах) омода кардааст.
رَبَّنَآ اٰتِهِمْ ضِعْفَيْنِ مِنَ الْعَذَابِ وَالْعَنْهُمْ لَعْنًا كَبِيْرًا ࣖ
rabbanā ātihim ḍi‘faini minal-‘ażābi wal‘anhum la‘nan kabīrā(n).
Парвардигоро, бар онҳо азоберо дучанд кун ва онҳоро ба лаънати бузурге лаънат кун».
وَّيُعَذِّبَ الْمُنٰفِقِيْنَ وَالْمُنٰفِقٰتِ وَالْمُشْرِكِيْنَ وَالْمُشْرِكٰتِ الظَّاۤنِّيْنَ بِاللّٰهِ ظَنَّ السَّوْءِۗ عَلَيْهِمْ دَاۤىِٕرَةُ السَّوْءِۚ وَغَضِبَ اللّٰهُ عَلَيْهِمْ وَلَعَنَهُمْ وَاَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَۗ وَسَاۤءَتْ مَصِيْرًا
wa yu‘ażżibal-munāfiqīna wal-munāfiqāti wal-musyrikīna wal-musyrikātiẓ-ẓānnīna billāhi ẓannas-sau'(i), ‘alaihim dā'iratus-sau'(i), wa gaḍiballāhu ‘alaihim wa la‘anahum wa a‘adda lahum jahannam(a), wa sā'at maṣīrā(n).
Ва мардон ва занони мунофиқ ва (инчунин) мушриконро, мардон ва занонеро, ки ба Худо гумони бад доштанд, азоб дод. Онҳоро бадбахтӣ интизор аст ва Худо бар онҳо хашмгин ва лаънат мекунад ва дӯзахро барои онҳо омода мекунад. Ва (дӯзах) бадтарин ҷой барои бозгашт аст.
قُتِلَ الْخَرَّاصُوْنَۙ
qutilal-kharrāṣūn(a).
Лаънатшудагонанд касоне ки дурӯғҳои зиёд мегӯянд,
۞ وَاِذَا رَاَيْتَهُمْ تُعْجِبُكَ اَجْسَامُهُمْۗ وَاِنْ يَّقُوْلُوْا تَسْمَعْ لِقَوْلِهِمْۗ كَاَنَّهُمْ خُشُبٌ مُّسَنَّدَةٌ ۗيَحْسَبُوْنَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْۗ هُمُ الْعَدُوُّ فَاحْذَرْهُمْۗ قَاتَلَهُمُ اللّٰهُ ۖاَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
wa iżā ra'aitahum tu‘jibuka ajsāmuhum, wa iy yaqūlū tasma‘ liqaulihim, ka'annahum khusyubum musannadah(tun), yaḥsabūna kulla ṣaiḥatin ‘alaihim, humul-‘aduwwu faḥżarhum, qātalahumullāh(u), annā yu'fakūn(a).
Ва вақте онҳоро бубинӣ, ҷисмашон туро ба ҳайрат меорад. Ва агар сухан гӯянд, ба суханонашон гӯш медиҳӣ. Онҳо мисли чӯби такязадаанд. Онҳо фикр мекарданд, ки ҳар фарёд ба сӯи онҳост. Онҳо душмани (ҳақиқии) ҳастанд, пас аз онҳо эҳтиёт шавед; Худо онҳоро ҳалок кард. Чӣ гуна онҳоро (аз ҳақиқат) баргардонидан мумкин аст?
فَقُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ
faqutila kaifa qaddar(a).
Пас вой бар ӯ! Чӣ тавр ӯ муайян мекунад?
ثُمَّ قُتِلَ كَيْفَ قَدَّرَۙ
Ṡumma qutila kaifa qaddar(a).
Боз вой бар ӯ! Чӣ тавр ӯ муайян мекунад?
قُتِلَ الْاِنْسَانُ مَآ اَكْفَرَهٗۗ
qutilal-insānu mā akfarah(ū).
Вой бар одамизод! Чӣ қадар ношукр аст!