وَلَىِٕنْ قُتِلْتُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ اَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرَحْمَةٌ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُوْنَ
wa la'in qutiltum fī sabīlillāhi au muttum lamagfiratum minallāhi wa raḥmatun khairum mimmā yajma‘ūn(a).
आ सच मे जँ अहाँ अल्लाह के रास्ता मे खसि पड़ब वा मरि जायब तऽ सचमुच अल्लाह के माफी आ हुनकर दया (अहाँक लेल) नीक रहत जे ओ सब जे (लूट) जमा करैत छथि।
وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ اِلٰى مَا مَتَّعْنَا بِهٖٓ اَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ەۙ لِنَفْتِنَهُمْ فِيْهِ ۗوَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَّاَبْقٰى
wa lā tamuddanna ‘ainaika ilā mā matta‘nā bihī azwājam minhum zahratal-ḥayātid-dun-yā, linaftinahum fīh(i), wa rizqu rabbika khairuw wa abqā.
आ अपन नजरि ओहि सुख दिस नहि दियौक जे हम सभ हुनका सभक किछु समूह केँ देने छी, (जेना) संसार मे जीवनक फूल, जाहि सँ हम सभ हुनका सभ केँ ओहि (सुख) सँ परख सकब। अहाँक भगवानक कृपा नीक आ शाश्वत अछि।
وَقَالَ الَّذِيْنَ اُوْتُوا الْعِلْمَ وَيْلَكُمْ ثَوَابُ اللّٰهِ خَيْرٌ لِّمَنْ اٰمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ۚوَلَا يُلَقّٰىهَآ اِلَّا الصّٰبِرُوْنَ
wa qālal-lażīna ūtul-‘ilma wailakum ṡawābullāhi khairul liman āmana wa ‘amila ṣāliḥā(n), wa lā yulaqqāhā illaṣ-ṣābirūn(a).
लेकिन जेकरा ज्ञान के वरदान छै, वू कहै छै, "हाय तोरा सिनी पर! ई जानी ले कि अल्लाह के इनाम वू लोगऽ लेली बेहतर छै जे विश्वास करै छै आरू अच्छा काम करै छै, आरू वू (बड़ऽ इनाम) केवल वू लोगऽ क॑ मिलै छै जे धैर्य रखै छै।"
مَنْ كَانَ يُرِيْدُ حَرْثَ الْاٰخِرَةِ نَزِدْ لَهٗ فِيْ حَرْثِهٖۚ وَمَنْ كَانَ يُرِيْدُ حَرْثَ الدُّنْيَا نُؤْتِهٖ مِنْهَاۙ وَمَا لَهٗ فِى الْاٰخِرَةِ مِنْ نَّصِيْبٍ
man kāna yurīdu ḥarṡal-ākhirati nazid lahū fī ḥarṡih(ī), wa man kāna yurīdu ḥarṡad-dun-yā nu'tihī minhā, wa mā lahū fil-ākhirati min naṣīb(in).
जे परलोक के लाभ के इच्छा रखैत अछि, हम ओकर लाभ ओहि में बढ़ा देब, आ जे दुनिया के लाभ के इच्छा करत, ओकरा हम सब ओकरा ओहि में स किछु द दैत छी, मुदा ओकरा परलोक में कोनो हिस्सा नै रहत।
اِعْلَمُوْٓا اَنَّمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ وَّزِيْنَةٌ وَّتَفَاخُرٌۢ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِۗ كَمَثَلِ غَيْثٍ اَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُوْنُ حُطَامًاۗ وَفِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيْدٌۙ وَّمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٌ ۗوَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُوْرِ
i‘lamū annamal-ḥayātud-dun-yā la‘ibuw wa lahwuw wa zīnatuw wa tafākhurum bainakum wa takāṡurun fil-amwāli wal-aulād(i), kamaṡali gaiṡin a‘jabal-kuffāra nabātuhū ṡumma yahīju fatarāhu muṣfarran ṡumma yakūnu ḥuṭāmā(n), wa fil-ākhirati ‘ażābun syadīd(un), wa magfiratum minallāhi wa riḍwān(un), wa mal-ḥayātud-dun-yā illā matā‘ul-gurūr(i).
ई जानि लिअ जे एहि संसारक जीवन मात्र खेल आ मनोरंजन अछि, अहाँ सभक बीच अलंकार आ आपसी घमंड आ धन-संतान मे प्रतिद्वंद्विता, जेना बरखा जकर फसल किसान केँ आनन्दित करैत अछि, तखन ओ सुखि जाइत अछि आ अहाँ ओकरा पीयर होइत देखैत छी, तखन ई मलबा बनि जाइत अछि । आरू परलोक में अल्लाह के तरफऽ स॑ कठोर सजा आरू माफी आरू हुनकऽ सद्भावना होय छै । आ एहि संसारक जीवन एकटा छल-प्रपंचक भोगक अतिरिक्त किछु नहि अछि ।