وَلُوْطًا اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖٓ اَتَأْتُوْنَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ اَحَدٍ مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ
wa lūṭan iż qāla liqaumihī ata'tūnal-fāḥisyata mā sabaqakum bihā min aḥadim minal-‘ālamīn(a).
तथा च (वयम् अपि प्रेषितवन्तः) लुट्, यदा सः स्वजनं अवदत्, "किमर्थं भवन्तः घृणितम् कर्म कुर्वन्ति, यत् भवद्भ्यः पूर्वं (अस्मिन् जगति) केनापि न कृतम्।
اِنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِۗ بَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ مُّسْرِفُوْنَ
innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumum musrifūn(a).
ननु त्वया पुरुषेषु कामः प्रसारितः, न तु स्त्रियः। त्वं खलु अतिव्याप्तः जनः असि” इति ।
وَجَاۤءَهٗ قَوْمُهٗ يُهْرَعُوْنَ اِلَيْهِۗ وَمِنْ قَبْلُ كَانُوْا يَعْمَلُوْنَ السَّيِّاٰتِۗ قَالَ يٰقَوْمِ هٰٓؤُلَاۤءِ بَنَاتِيْ هُنَّ اَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُوا اللّٰهَ وَلَا تُخْزُوْنِ فِيْ ضَيْفِيْۗ اَلَيْسَ مِنْكُمْ رَجُلٌ رَّشِيْدٌ
wa jā'ahū qaumuhū yuhra‘ūna ilaih(i), wa min qablu kānū ya‘malūnas-sayyi'āt(i), qāla yā qaumi hā'ulā'i banātī hunna aṭharu lakum fattaqullāha wa lā tukhzūni fī ḍaifī, alaisa minkum rajulur rasyīd(un).
तस्य प्रजाः सद्यः तस्य समीपम् आगताः। पुराकालात् च सदा जघन्यकर्माणि कुर्वन्ति। लुटः अवदत्, "हे मम जनाः! एताः मम (भूमिः) कन्याः सन्ति, ते भवतः कृते अधिकं पवित्राः सन्ति, अतः अल्लाहात् भयं कुर्वन्तु, मम अतिथिविरुद्धं मम (नाम) अपमानं मा कुरुत। किं युष्माकं मध्ये कोऽपि चतुरः नास्ति?
وَاَنْجَيْنَا مُوْسٰى وَمَنْ مَّعَهٗٓ اَجْمَعِيْنَ ۚ
wa anjainā mūsā wa mam ma‘ahū ajma‘īn(a).
वयं च मूसां तस्य सह ये च तान् तारयामः।
اَىِٕنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِّنْ دُوْنِ النِّسَاۤءِ ۗبَلْ اَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُوْنَ
a'innakum lata'tūnar-rijāla syahwatam min dūnin-nisā'(i), bal antum qaumun tajhalūn(a).
किमर्थं त्वं पुरुषान् स्वकामान् (पूरयितुं) उपसर्पसि, स्त्रियाः (उपसर्गस्य) स्थाने? ननु त्वं जनः (भवतः कर्मविपाकं) न जानासि।
اَىِٕنَّكُمْ لَتَأْتُوْنَ الرِّجَالَ وَتَقْطَعُوْنَ السَّبِيْلَ ەۙ وَتَأْتُوْنَ فِيْ نَادِيْكُمُ الْمُنْكَرَ ۗفَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوا ائْتِنَا بِعَذَابِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
a'innakum lata'tūnar-rijāla wa taqṭa‘ūnas-sabīl(a), wa ta'tūna fī nādīkumul-munkar(a), famā kāna jawāba qaumihī illā an qālu'tinā bi‘ażābillāhi in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
किं युष्माकं मनुष्याणां समीपं गत्वा वञ्चनं दुष्कृतं च समागमस्थानेषु युक्तम्?” अतः तस्य जनानां उत्तरं अन्यत् नासीत् यत् "अल्लाहस्य दण्डं अस्मान् आनयतु, यदि भवान् धार्मिकेषु अन्यतमः अस्ति" इति।