3
Q.S Ал-Муъминун (23:3)
وَالَّذِيْنَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُوْنَ ۙ
wal-lażīna hum anil-lagwi muriḍūn(a).
ва касоне, ки аз корҳои бефоида (аъмол ва сухан) парҳез мекунанд,
6
Q.S Луқмон (31:6)
وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَّشْتَرِيْ لَهْوَ الْحَدِيْثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ بِغَيْرِ عِلْمٍۖ وَّيَتَّخِذَهَا هُزُوًاۗ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عَذَابٌ مُّهِيْنٌ
wa minan-nāsi may yasytarī lahwal-ḥadīṡi liyuḍilla ‘an sabīlillāhi bigairi ‘ilmiw wa yattakhiżahā huzuwā(n), ulā'ika lahum ‘ażābum muhīn(un).
Ва аз мардум касоне ҳастанд, ки суханони беҳударо истифода мебаранд, то бе ҳеҷ донише мардумро аз роҳи Худо гумроҳ кунанд ва онро масхара кунанд ва барои онҳо азобе хоркунанда аст.
11
Q.S Ал-Ғошия (88:11)
لَّا تَسْمَعُ فِيْهَا لَاغِيَةً ۗ
lā tasama‘u fīhā lāgiyah(tan).
дар он ҷо (шумо) суханони бефоидае намешунавед.