يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ تِجَارَةً عَنْ تَرَاضٍ مِّنْكُمْ ۗ وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِكُمْ رَحِيْمًا
yā ayyuhal-lażīna āmanū lā ta'kulū amwālakum bainakum bil-bāṭili illā an takūna tijāratan ‘an tarāḍim minkum, wa lā taqtulū anfusakum, innallāha kāna bikum raḥīmā(n).
Эй касоне, ки имон овардаед, амволи якдигарро ба ноҳақ нахӯред, магар ба тиҷорате, ки бо ризоияти якдигар бошад. Ва худатонро макушед, ки Худо бар шумо меҳрубон аст.
وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ عُدْوَانًا وَّظُلْمًا فَسَوْفَ نُصْلِيْهِ نَارًا ۗوَكَانَ ذٰلِكَ عَلَى اللّٰهِ يَسِيْرًا
wa may yaf‘al żālika ‘udwānaw wa ẓulman fa saufa nuṣlīhi nārā(n), wa kāna żālika ‘alallāhi yasīrā(n).
Ва ҳар кӣ ин корро бо роҳи хилофи қонун ва ситам анҷом диҳад, ӯро ба дӯзах хоҳем андохт. Ин барои Аллоҳ осон аст.
وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ اَنْ يَّقْتُلَ مُؤْمِنًا اِلَّا خَطَـًٔا ۚ وَمَنْ قَتَلَ مُؤْمِنًا خَطَـًٔا فَتَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ وَّدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ اِلٰٓى اَهْلِهٖٓ اِلَّآ اَنْ يَّصَّدَّقُوْا ۗ فَاِنْ كَانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَّكُمْ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ ۗوَاِنْ كَانَ مِنْ قَوْمٍۢ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِّيْثَاقٌ فَدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ اِلٰٓى اَهْلِهٖ وَتَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ ۚ فَمَنْ لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِۖ تَوْبَةً مِّنَ اللّٰهِ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا
wa mā kāna limu'minin ay yaqtula mu'minan illā khaṭa'ā(n), wa man qatala mu'minan khaṭa'an fa taḥrīru raqabatim mu'minatiw wa diyatum musallamatun ilā ahlihī illā ay yaṣṣaddaqū, fa in kāna min qaumim bainakum wa bainahum mīṡāqun fa diyatum musallamatun ilā ahlihī wa taḥrīru raqabatim mu'minah(tin), famal lam yajid fa ṣiyāmu syahraini mutatābi‘aini taubatam minallāh(i), wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).
Ва барои мӯъмин дуруст нест, ки мӯъминро бикушад, магар ин ки ӯ гунаҳкор бошад. Ҳар кӣ мӯъминро ба сабаби гуноҳ бикушад, бояд бандаи мӯъминро озод кунад ва фидяеро ба хонаводаи ӯ (куштор) диҳад, магар ин ки онҳо (оилаи кушташуда) аз пардохт даст кашанд. Агар ӯ (кушторшуда) аз қавме бошад, ки бо шумо душман аст, ҳарчанд мӯъмин бошад, пас қотил бандагони мӯъминашро озод кунад. Ва агар ӯ (кушторшуда) аз қавме бошад, ки бо онҳо ва шумо паймон (сулҳ) бастааст, пас қотил фидяеро, ки ба хонаводаи ӯ (кушторшуда) дода шудааст, пардохт кунад ва бандагони мӯъминашро озод кунад. Ҳар кӣ (ғуломашро) наёбад, бояд ду моҳ пай дар пай барои тавба ба сӯи Худо рӯза гирад. Ва Худо доно ва ҳаким аст.
وَمَنْ يَّقْتُلْ مُؤْمِنًا مُّتَعَمِّدًا فَجَزَاۤؤُهٗ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيْهَا وَغَضِبَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهٗ وَاَعَدَّ لَهٗ عَذَابًا عَظِيْمًا
wa may yaqtul mu'minam muta‘ammidan fa jazā'uhū jahannamu khālidan fīhā wa gaḍiballāhu ‘alaihi wa la‘anahū wa a‘adda lahū ‘ażāban ‘aẓīmā(n).
Ва ҳар кӣ мӯъминеро қасдан бикушад, ҷазояш дӯзах аст, ки дар он ҷо ҷовидон хоҳад монд. Аллоҳ бар ӯ хашмгин шуд ва ӯро лаънат кард ва барои ӯ азоби бузурге омода кард.
اِنِّيْٓ اُرِيْدُ اَنْ تَبُوْۤاَ بِاِثْمِيْ وَاِثْمِكَ فَتَكُوْنَ مِنْ اَصْحٰبِ النَّارِۚ وَذٰلِكَ جَزٰۤؤُا الظّٰلِمِيْنَۚ
innī urīdu an tabū'a bi'iṡmī wa iṡmika fa takūna min aṣḥābin-nār(i), wa żālika jazā'uẓ-ẓālimīn(a).
«Ба ростӣ, ман мехоҳам, ки шумо бо гуноҳони ман (куштор) ва гуноҳони худатон баргардед, пас шумо аҳли дӯзах хоҳед буд; ва ин аст подоши ситамкорон».
فَطَوَّعَتْ لَهٗ نَفْسُهٗ قَتْلَ اَخِيْهِ فَقَتَلَهٗ فَاَصْبَحَ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ
fa ṭawwa‘at lahū nafsuhū qatla akhīhi fa qatalahū fa aṣbaḥa minal-khāsirīn(a).
Пас, шаҳват (Қобил) ӯро водор кард, ки бародарашро бикушад, сипас (дар ҳақиқат) ӯро кушт ва аз зиёнкорон гардид.
مِنْ اَجْلِ ذٰلِكَ ۛ كَتَبْنَا عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَنَّهٗ مَنْ قَتَلَ نَفْسًاۢ بِغَيْرِ نَفْسٍ اَوْ فَسَادٍ فِى الْاَرْضِ فَكَاَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيْعًاۗ وَمَنْ اَحْيَاهَا فَكَاَنَّمَآ اَحْيَا النَّاسَ جَمِيْعًا ۗوَلَقَدْ جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُنَا بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اِنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ بَعْدَ ذٰلِكَ فِى الْاَرْضِ لَمُسْرِفُوْنَ
min ajli żālik(a), katabnā ‘alā banī isrā'īla annahū man qatala nafsam bigairi nafsin au fasādin fil-arḍi fa ka'annamā qatalan-nāsa jamī‘ā(n), wa man aḥyāhā fa ka'annamā aḥyan-nāsa jamī‘ā(n), wa laqad jā'athum rusulunā bil-bayyināt(i), ṡumma inna kaṡīram minhum ba‘da żālika fil-arḍi lamusrifūn(a).
Пас, Мо бар банӣ-Исроил ҳукм кардем, ки ҳар кӣ касеро бикушад, ба ҷуз интиқом барои куштани касе ё фасод дар замин, чунон аст, ки ҳамаи мардумро кушта бошад. Ҳар кӣ ҷони инсонеро наҷот диҳад, чунон аст, ки тамоми мардумро наҷот додааст. Ба дурустӣ, паёмбари мо бо далелҳои равшан бар онҳо омад. Аммо бисёре аз онҳо баъд аз он дар замин аз ҳад гузаштанд.
وَكَذٰلِكَ زَيَّنَ لِكَثِيْرٍ مِّنَ الْمُشْرِكِيْنَ قَتْلَ اَوْلَادِهِمْ شُرَكَاۤؤُهُمْ لِيُرْدُوْهُمْ وَلِيَلْبِسُوْا عَلَيْهِمْ دِيْنَهُمْۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا فَعَلُوْهُ فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُوْنَ
wa każālika zayyana likaṡīrim minal-musyrikīna qatla aulādihim syurakā'uhum liyurdūhum wa liyalbisū ‘alaihim dīnahum, wa lau syā'allāhu mā fa‘alūhu fa żarhum wa mā yaftarūn(a).
Ва бутҳои онҳо (Шайтон) барои бисёре аз мушрикон куштани фарзандонашон, нобуд кардани онҳо ва вайрон кардани дини худашонро зебо гардониданд. Ва агар Худо мехост, ин корро намекарданд. Бигзор онҳо бо он чизе, ки (дурӯғҳои) сохтаанд, бошанд.
قَدْ خَسِرَ الَّذِيْنَ قَتَلُوْٓا اَوْلَادَهُمْ سَفَهًاۢ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَّحَرَّمُوْا مَا رَزَقَهُمُ اللّٰهُ افْتِرَاۤءً عَلَى اللّٰهِ ۗقَدْ ضَلُّوْا وَمَا كَانُوْا مُهْتَدِيْنَ ࣖ
qad khasiral-lażīna qatalū aulādahum safaham bigairi ‘ilmiw wa ḥarramū mā razaqahumullāhuftirā'an ‘alallāh(i), qad ḍallū wa mā kānū muhtadīn(a).
Инҳо зиёнкоронанд, ки фарзандони худро аз рӯи нодонӣ бе ҳеҷ донише мекушанд ва ба дурӯғ ба Худо, ки аз ризқашон додааст, ҳаром мекунанд. Инҳо гумроҳ шудаанд ва роҳи ҳидоятро наёфтаанд.
۞ قُلْ تَعَالَوْا اَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ اَلَّا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًاۚ وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ مِّنْ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَاِيَّاهُمْ ۚوَلَا تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَۚ وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ
qul ta‘ālau atlu mā ḥarrama rabbukum ‘alaikum allā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānā(n), wa lā taqtulū aulādakum min imlāq(in), naḥnu narzuqukum wa iyyāhum, wa lā taqrabul-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭan(a), wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum ta‘qilūn(a).
Бигӯ (Муҳаммад): «Биёед, ки он чиро, ки Худо ба шумо ҳаром кардааст, бихонам. Ҳеҷ чизро ба Ӯ шарик насозед, ба падару модаратон некӣ кунед, фарзандонатонро аз сабаби фақир буданашон накушед. Мо ба шумо ва онҳо рӯзӣ медиҳем; ба корҳои зишт, хоҳ ошкоро ва хоҳ пинҳон, наздик нашавед, касонеро, ки Худо манъ кардааст, накушед, магар ба сабабҳои дуруст. Худо шуморо чунин фармон медиҳад, то шумо дарк кунед».
وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوْمًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهٖ سُلْطٰنًا فَلَا يُسْرِفْ فِّى الْقَتْلِۗ اِنَّهٗ كَانَ مَنْصُوْرًا
wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), wa man qutila maẓlūman faqad ja‘alnā liwaliyyihī sulṭānan falā yusrif fil-qatl(i), innahū kāna manṣūrā(n).
Ва касеро, ки Худо куштанашро ҳаром кардааст, накушед, магар ба ҳақ. Ва ҳар ки ба ситам кушта шавад, ба волии ӯ қудрат додаем, вале волии ӯ дар куштан аз ҳад нагузарад. Ба дурустӣ, ки ӯ ёрӣ гирифта мешавад.
وَالَّذِيْنَ لَا يَدْعُوْنَ مَعَ اللّٰهِ اِلٰهًا اٰخَرَ وَلَا يَقْتُلُوْنَ النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّ وَلَا يَزْنُوْنَۚ وَمَنْ يَّفْعَلْ ذٰلِكَ يَلْقَ اَثَامًا ۙ
wal-lażīna lā yad‘ūna ma‘allāhi ilāhan ākhara wa lā yaqtulūnan nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqqi wa lā yaznūn(a), wa may yaf‘al żālika yalqa aṡāmā(n).
ва касоне, ки бо Худо дигар худоёнро шарик намеоранд ва касонеро, ки Худо ҳаром кардааст, ҷуз ба ҳақ намекушанд ва зино намекунанд; ва ҳар кӣ ин корро кунад, албатта, ба азобе сахт гирифтор хоҳад шуд.
وَدَخَلَ الْمَدِيْنَةَ عَلٰى حِيْنِ غَفْلَةٍ مِّنْ اَهْلِهَا فَوَجَدَ فِيْهَا رَجُلَيْنِ يَقْتَتِلٰنِۖ هٰذَا مِنْ شِيْعَتِهٖ وَهٰذَا مِنْ عَدُوِّهٖۚ فَاسْتَغَاثَهُ الَّذِيْ مِنْ شِيْعَتِهٖ عَلَى الَّذِيْ مِنْ عَدُوِّهٖ ۙفَوَكَزَهٗ مُوْسٰى فَقَضٰى عَلَيْهِۖ قَالَ هٰذَا مِنْ عَمَلِ الشَّيْطٰنِۗ اِنَّهٗ عَدُوٌّ مُّضِلٌّ مُّبِيْنٌ
wa dakhalal-madīnata ‘alā ḥīni gaflatim min ahlihā fawajada fīhā rajulaini yaqtatilān(i), hāżā min syī‘atihī wa hāżā min ‘aduwwih(ī), fastagāṡahul-lażī min syī‘atihī ‘alal-lażī min ‘aduwwih(ī), fawakazahū mūsā faqaḍā ‘alaih(i), qāla hāżā min ‘amalisy-syaiṭān(i), innahū ‘aduwwum muḍillum mubīn(un).
Ва (Мусо) ба шаҳр (Мемфис) ворид шуд, дар ҳоле ки сокинонаш бехабар буданд. Ва дар шаҳр ду мардро дид, ки бо ҳам меҷангиданд; яке аз онҳо (Банӣ Исроил) ва дигаре (боз) аз душманонашон (Фиръавниён). Мардуми ӯ аз ӯ барои (шикастани) мардуме аз ҷониби душманаш кумак хостанд, сипас Мусо ӯро мушт зад ва душманаш мурд. (Мусо) гуфт: «Ин кори шайтон аст. Албатта, ӯ (шайтон) душманест, ки ошкоро гумроҳкунанда аст».
يٰٓاَيُّهَا النَّبِيُّ اِذَا جَاۤءَكَ الْمُؤْمِنٰتُ يُبَايِعْنَكَ عَلٰٓى اَنْ لَّا يُشْرِكْنَ بِاللّٰهِ شَيْـًٔا وَّلَا يَسْرِقْنَ وَلَا يَزْنِيْنَ وَلَا يَقْتُلْنَ اَوْلَادَهُنَّ وَلَا يَأْتِيْنَ بِبُهْتَانٍ يَّفْتَرِيْنَهٗ بَيْنَ اَيْدِيْهِنَّ وَاَرْجُلِهِنَّ وَلَا يَعْصِيْنَكَ فِيْ مَعْرُوْفٍ فَبَايِعْهُنَّ وَاسْتَغْفِرْ لَهُنَّ اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
yā ayyuhan-nabiyyu iżā jā'akal-mu'minātu yubāyi‘naka ‘alā allā yusyrikna billāhi syai'aw wa lā yasriqna wa lā yaznīna wa lā yaqtulna aulādahunna wa lā ya'tīna bibuhtāniy yaftarīnahū baina aidīhinna wa arjulihinna wa lā ya‘ṣīnaka fī ma‘rūfin fabāyi‘hunna wastagfir lahunnallāh(a), innallāha gafūrur raḥīm(un).
Эй Паёмбар, вақте ки занони мӯъмин назди ту омаданд, то байъат кунанд, ки ҳеҷ чизро бо Худо шарик накунанд, дуздӣ накунанд, зино накунанд, фарзандони худро накушанд, дурӯғеро, ки аз дасту пои худ мебофанд, нагӯянд ва дар кори нек аз ту нофармонӣ накунанд, пас, паймони байъати онҳоро бипазир ва барои онҳо аз Худо омурзиш бихоҳ. Зеро Худо бахшанда ва меҳрубон аст.