قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ
qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).
Тэр (Худ) хариуд нь: "Үнэхээр Бурханы үзэн ядалт, уур хилэн чамд тохиолдох болно. Аллах үүний талаар мэдээлэл илчлээгүй ч чи болон чиний өвөг дээдсийн бүтээсэн нэрсийн (шүтээнүүдийн) талаар надтай маргалдах уу? Хэрэв тийм бол хүлээгээрэй! Үнэндээ би ч бас та нартай хамт хүлээж байгаа хүмүүсийн дунд байна" гэж хэлэв.
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
Мосе ард түмэндээ буцаж ирээд уурлаж, гуниглан: "Намайг байхгүй байхад та нар ямар аймшигтай зүйл хийсэн бэ! Та нар Эзэнийхээ амлалтыг зөрчих гээд байна уу?" гэж хэлэв. Мосе хавтанг (Тора) шидээд, ахынхаа (Харуны) толгойг өөр лүүгээ татах зуураа барьж авав. (Харун): "Өө, ээжийн минь хүү! Энэ ард түмэн намайг сул дорой гэж үзээд бараг л алчихсан, тиймээс дайснуудаа миний азгүй явдалд бүү баярлуул, намайг шударга бус хүн болгож болохгүй" гэж хэлэв.
وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ
wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).
Мосегийн уур намжсаны дараа тэр хавтангуудыг (Тора) авав; Түүний бичээсүүдэд Эзэнээсээ эмээдэг хүмүүст зориулсан удирдамж, нигүүлсэл байдаг.
فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ
fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.
Тэгээд Мосе ууртай, гунигтайгаар ард түмэндээ буцаж ирэв. Тэр (Мосе) “Өө, ард түмэн минь! Та нарын Эзэн та нарт сайн амлалт амлаагүй гэж үү? Гэрээний хугацаа хэтэрхий урт уу эсвэл та нар Бурханы уур хилэнг та нар дээр буулгахыг хүсч байна уу, та нар яагаад надтай байгуулсан гэрээгээ цуцалж байна вэ?” гэж хэлэв.
وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ
wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).
Зун Нун (Иона)-гийн түүхийг санаарай. Тэр ууртайгаар яваад, Бид түүнд хэцүү зүйл хийхгүй гэж бодоод маш харанхуй нөхцөл байдалд "Танаас өөр бурхан байхгүй. Та алдар суутай. Үнэхээр би бол нүгэлтнүүдийн нэг" гэж залбирсан.