قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ
qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).
ओ (हुद) जवाब देलनि, "सत्ते, भगवान सँ घृणा आ क्रोध अहाँ पर आबि जायत। की अहाँ हमरा संग ओहि नाम (मूर्ति) पर बहस करय चाहैत छी जे अहाँ आ अहाँक पूर्वज स्वयं बनौने छी, भले अल्लाह ओहि लेल जानकारी नहि देने होथि? जँ से अछि त' प्रतीक्षा करू! सचमुच, हमहूँ अहाँक संग छी ओहि मे सँ जे प्रतीक्षा क' रहल छथि।"
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
आ जखन मूसा अपन लोक लग घुरि गेलाह तखन ओ क्रोधित आ दुखी भ' गेलाह आ कहलनि, "हमरा दूर रहैत अहाँ केहन भयावह काज केलहुँ! की अहाँ अपन प्रभुक प्रतिज्ञाक विरुद्ध जाय चाहैत छी?" मूसा पाटी (तोराह) नीचा फेकि देलक आ अपन भाइ (हारून) के माथ पकड़ि लेलक आ ओकरा अपना दिस खींच लेलक। (हारून) बजलाह, "हे हमर मायक बेटा! ई लोक हमरा कमजोर बुझलक आ हमरा लगभग मारि देलक, तेँ हमर दुर्भाग्य पर अपन दुश्मन सभ केँ जयकार नहि करू, आ हमरा अन्यायी नहि बनाउ।"
وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ
wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).
मूसाक क्रोध कम भेलाक बाद ओ पाटी (तोराह) केँ (पाछू) ल' लेलनि; हुनकऽ लेखन में अपनऽ प्रभु केरऽ भय के डर करै वाला के लेलऽ मार्गदर्शन आरू दया छै ।
فَرَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًا ەۚ قَالَ يٰقَوْمِ اَلَمْ يَعِدْكُمْ رَبُّكُمْ وَعْدًا حَسَنًا ەۗ اَفَطَالَ عَلَيْكُمُ الْعَهْدُ اَمْ اَرَدْتُّمْ اَنْ يَّحِلَّ عَلَيْكُمْ غَضَبٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَخْلَفْتُمْ مَّوْعِدِيْ
fa raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla yā qaumi alam ya‘idkum rabbukum wa‘dan ḥasanā(n), afaṭāla ‘alaikumul-‘ahdu am arattum ay yaḥilla ‘alaikum gaḍabum mir rabbikum fa akhlaftum mau‘idī.
तखन मूसा तमसाएल आ उदास अपन लोक लग घुरि गेलाह। ओ (मूसा) कहलनि, "हे हमर लोक! की अहाँक प्रभु अहाँ सँ नीक प्रतिज्ञा नहि केने छथि? की अहाँ लेल वाचाक अवधि बहुत लंबा अछि वा अहाँ चाहैत छी जे परमेश् वरक क्रोध अहाँ पर पड़य, अहाँ हमरा संग अपन वाचा किएक तोड़लहुँ?"
وَذَا النُّوْنِ اِذْ ذَّهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ اَنْ لَّنْ نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادٰى فِى الظُّلُمٰتِ اَنْ لَّآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنْتَ سُبْحٰنَكَ اِنِّيْ كُنْتُ مِنَ الظّٰلِمِيْنَ ۚ
wa żan-nūni iż żahaba mugāḍiban fa ẓanna allan naqdira ‘alaihi fa nādā fiẓ-ẓulumāti allā ilāha illā anta subḥānaka innī kuntu minaẓ-ẓālimīn(a).
आ (मोन राखू) ज़ुन नून (योना) के कथा, जखन ओ क्रोधक अवस्था मे चलि गेलाह, तखन हुनका लागलनि जे हम सभ हुनका लेल काज कठिन नहि बना देबनि, तेँ ओ बहुत अन्हार परिस्थिति मे प्रार्थना केलनि, "अहाँक अतिरिक्त कोनो देवता नहि छथि, अहाँक महिमा हो। सचमुच, हमहूँ अपराधी मे सँ एक छी।"