الَّذِيْنَ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مِيْثَاقِهٖۖ وَيَقْطَعُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ

allażīna yanquḍūna ‘ahdallāhi mim ba‘di mīṡāqih(ī), wa yaqṭa‘ūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yufsidūna fil-arḍ(i), ulā'ika humul-khāsirūn(a).

(йәғни) (килешеү) раҫланғандан һуң Аллаһтың килешеүен боҙғандар, Аллаһтың бәйләргә ҡушҡан нәмәләрен боҙғандар һәм Ер йөҙөндә боҙоҡлоҡ тыуҙырғандар. Улар ҙа еңелә.

۞ وَمِنْ اَهْلِ الْكِتٰبِ مَنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِقِنْطَارٍ يُّؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَۚ وَمِنْهُمْ مَّنْ اِنْ تَأْمَنْهُ بِدِيْنَارٍ لَّا يُؤَدِّهٖٓ اِلَيْكَ اِلَّا مَا دُمْتَ عَلَيْهِ قَاۤىِٕمًا ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ قَالُوْا لَيْسَ عَلَيْنَا فِى الْاُمِّيّٖنَ سَبِيْلٌۚ وَيَقُوْلُوْنَ عَلَى اللّٰهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُوْنَ

wa min ahlil-kitābi man in ta'manhu bi qinṭārin yu'addīhi ilaik(a), wa minhum man in ta'manhu bidīnāril lā yu'addīhi ilaika illā mā dumta ‘alaihi qā'imā(n), żālika bi'annahum qālū laisa ‘alainā fil-ummiyyīna sabīl(un), wa yaqūlūna ‘alallāhil-każiba wa hum ya‘lamūn(a).

Китап әһелдәренән шундай кеше бар, уға күп малды ышанып тапшырһаң, һис шикһеҙ, уны һиңә кире ҡайтарасаҡ. Әммә улар араһында бер динарҙы ышанып тапшырһаң, һин уны талап итеп тормаһаң, һиңә кире ҡайтармаҫтар ҙа бар. Сөнки улар: «Уҡымағандар өсөн беҙҙә ғәйеп юҡ», — тиҙәр. Улар белһәләр ҙә, Аллаһҡа ҡарата ялған һөйләйҙәр.

وَلَا تُجَادِلْ عَنِ الَّذِيْنَ يَخْتَانُوْنَ اَنْفُسَهُمْ ۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ مَنْ كَانَ خَوَّانًا اَثِيْمًاۙ

wa lā tujādil ‘anil-lażīna yakhtānūna anfusahum, innallāha lā yuḥibbu man kāna khawwānan aṡīmā(n).

Үҙ-үҙенә хыянат итеүселәрҙе (яҡлауҙы) бәхәсләшмәгеҙ. Ысынлап та, Аллаһ гел хыянат итеүсе һәм гонаһтарҙа әйләнеп йөрөүсе кешеләрҙе яратмай.

فَبِمَا نَقْضِهِمْ مِّيْثَاقَهُمْ لَعَنّٰهُمْ وَجَعَلْنَا قُلُوْبَهُمْ قٰسِيَةً ۚ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ عَنْ مَّوَاضِعِهٖۙ وَنَسُوْا حَظًّا مِّمَّا ذُكِّرُوْا بِهٖۚ وَلَا تَزَالُ تَطَّلِعُ عَلٰى خَاۤىِٕنَةٍ مِّنْهُمْ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۖ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَاصْفَحْ ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِيْنَ

fabimā naqḍihim mīṡāqahum la‘annāhum wa ja‘alnā qulūbahum qāsiyah(tan), yuḥarrifūnal-kalima ‘am mawāḍi‘ih(ī), wa nasū ḥaẓẓam mimmā żukkirū bih(ī), wa lā tazālu taṭṭali‘u ‘alā khā'inatim minhum illā qalīlam minhum fa‘fu ‘anhum waṣfaḥ, innallāha yuḥibbul-muḥsinīn(a).

(Әммә) килешеүен боҙғандары өсөн, Беҙ уларҙы ләғнәтләнек һәм күңелдәрен ҡаты иттек. Улар (Аллаһ) һүҙен урынынан алмаштыра торғайнылар, үҙҙәренә иҫкәртелгән ҡайһы бер хәбәрҙәрҙе (аңлы рәүештә) оноттолар. Һин (йә Мөхәммәт) уларҙан хыянат күрерһең, улар араһынан (хыянат итмәгән) аҙ ғына төркөмдән башҡа, шуға күрә уларҙы ғәфү ит һәм үҙҙәрен ҡалдыр. Ысынлап та, Аллаһ изгелек ҡылғандарҙы ярата.

يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا لَا تَخُوْنُوا اللّٰهَ وَالرَّسُوْلَ وَتَخُوْنُوْٓا اَمٰنٰتِكُمْ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ

yā ayyuhal-lażīna āmanū lā takhūnullāha war-rasūla wa takhūnū amānātikum wa antum ta‘lamūn(a).

Эй һеҙ, иман килтергән кешеләр! Аллаһҡа һәм Рәсүлгә хыянат итмәгеҙ һәм (шулай уҡ) үҙегеҙгә ышанып тапшырылған аманатҡа хыянат итмәгеҙ, үҙегеҙ белә тороп.

الَّذِيْنَ عَاهَدْتَّ مِنْهُمْ ثُمَّ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَهُمْ فِيْ كُلِّ مَرَّةٍ وَّهُمْ لَا يَتَّقُوْنَ

allażīna ‘āhatta minhum ṡumma yanquḍūna ‘ahdahum fī kulli marratiw wa hum lā yattaqūn(a).

(Атап әйткәндә) һеҙҙең менән килешеүгә бәйле булғандар, һуңынан вәғәҙә биргән һайын вәғәҙәһенә хыянат итәләр, шул уҡ ваҡытта улар (Аллаһтан) ҡурҡмай.

وَاِمَّا تَخَافَنَّ مِنْ قَوْمٍ خِيَانَةً فَانْۢبِذْ اِلَيْهِمْ عَلٰى سَوَاۤءٍۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْخَاۤىِٕنِيْنَ ࣖ

wa immā takhāfanna min qaumin khiyānatan fambiż ilaihim ‘alā sawā'(in), innallāha lā yuḥibbul-khā'inīn(a).

Әгәр ҙә һин (Мөхәммәт) бер төркөмдән хыянат (ҡулланыу) тураһында борсолаһың икән, килешеүҙе уларға намыҫлы рәүештә кире ҡайтар. Ысынлап та, Аллаһ Тәғәлә хыянат иткән кешеләрҙе яратмай

وَاِنْ يُّرِيْدُوْا خِيَانَتَكَ فَقَدْ خَانُوا اللّٰهَ مِنْ قَبْلُ فَاَمْكَنَ مِنْهُمْ وَاللّٰهُ عَلِيْمٌ حَكِيْمٌ

wa iy yurīdū khiyānataka faqad khānullāha min qablu fa amkana minhum wallāhu ‘alīmun ḥakim(un).

Әгәр ҙә улар (әсирҙәр) һиңә (Мөхәммәткә) хыянат итергә теләһәләр, ысынлап та, быға тиклем улар Аллаһҡа хыянат иткәндәр, шуға күрә Ул һиңә улар өҫтөнән ҡөҙрәт биргән. Аллаһ бөтә нәмәне белеүсе, хикмәтле.

ذٰلِكَ لِيَعْلَمَ اَنِّيْ لَمْ اَخُنْهُ بِالْغَيْبِ وَاَنَّ اللّٰهَ لَا يَهْدِيْ كَيْدَ الْخَاۤىِٕنِيْنَ ۔

Żālika liya‘lama annī lam akhunhu bil-gaibi wa annallāha lā yahdī kaidal-khā'inīn(a).

(Йософ әйтте): «Был ул (Әл-Ғәзиз) үҙе булмағанда (өйҙә) ысынлап та уға хыянат итмәгәнемде һәм Аллаһ хыянат итеүселәрҙең алдауын хупламағанын белһен өсөн.

۞ اِنَّ اللّٰهَ يُدَافِعُ عَنِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۗ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ كُلَّ خَوَّانٍ كَفُوْرٍ ࣖ

innallāha yudāfi‘u ‘anil-lażīna āmanū, innallāha lā yuḥibbu kulla khawwānin kafūr(in).

Ысынлап та, Алла иман килтергәндәрҙе яҡлай. Ысынлап та, Аллаһ Тәғәлә уның ниғмәттәренә хыянат иткән һәм инҡар иткән бер кемде лә яратмай.

ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ

Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).

Аллаһы Тәғәлә кәферҙәргә, Нухтың ҡатыны менән Луттың ҡатынына бер ҡисса килтерҙе. Икеһе лә Беҙҙең ҡолдарыбыҙҙан ике тәҡүә ҡоло күҙәтеүе аҫтында; һуңынан ике ҡатын ике иренә хыянат иткән, әммә ике ирҙәре уларға Аллаһтың (ғазапынан) әҙ генә лә ярҙам итә алмаған; Ҡатынға: «Икегеҙ ҙә йәһәннәмгә барыусылар менән бергә йәһәннәмгә барығыҙ», — тип әйтелгән.