فَاَنْجَيْنٰهُ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ
fa anjaināhu wa ahlahū illamra'atahū kānat minal-gābirīn(a).
Пас, Мо ӯ ва касонашро наҷот додем, ба ҷуз занаш, ки аз боқимондагон буд.
وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ ࣖ
wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).
Ва бар онҳо борон (сангҳо) боронидем. Пас, ба он чизе, ки бо шахси гуноҳкор рӯй медиҳад, диққат диҳед.
اِلَّا امْرَاَتَهٗ قَدَّرْنَآ اِنَّهَا لَمِنَ الْغٰبِرِيْنَ ࣖ
illamra'atahū qaddarnā innahā laminal-gābirīn(a).
Ба ҷуз ҳамсараш, Мо муайян кардем, ки вай аз онон аст, ки (ҳамроҳи кофирони дигар) боқӣ мондаанд».
اِلَّا عَجُوْزًا فِى الْغٰبِرِيْنَ ۚ
illā ‘ajūzan fil-gābirīn(a).
ба ҷуз як зани пир (занаш), ки дар гурӯҳи боқимондагон шомил буд.
ثُمَّ دَمَّرْنَا الْاٰخَرِيْنَ ۚ
Ṡumma dammarnal-ākharīn(a).
Сипас дигаронро ҳалок кардем.
قَالَ اِنَّ فِيْهَا لُوْطًا ۗقَالُوْا نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَنْ فِيْهَا ۖ لَنُنَجِّيَنَّهٗ وَاَهْلَهٗٓ اِلَّا امْرَاَتَهٗ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ
qāla inna fīhā lūṭā(n), qālū naḥnu a‘lamu biman fīhā, lanunajjiyannahū wa ahlahū illamra'atahū kānat minal-gābirīn(a).
Иброҳим гуфт: «Ба дурустӣ, Лут дар он шаҳр аст». (Фариштагон) гуфтанд: «Мо беҳтар медонем, ки дар он шаҳр кӣ ҳаст. Мо ӯро ва пайравонашро, ба ҷуз занаш, наҷот медиҳем. Вай аз ҷумлаи онҳое аст, ки аз он ҷо мондаанд».
وَلَمَّآ اَنْ جَاۤءَتْ رُسُلُنَا لُوْطًا سِيْۤءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَّقَالُوْا لَا تَخَفْ وَلَا تَحْزَنْ ۗاِنَّا مُنَجُّوْكَ وَاَهْلَكَ اِلَّا امْرَاَتَكَ كَانَتْ مِنَ الْغٰبِرِيْنَ
wa lammā an jā'at rusulunā lūṭan sī'a bihim wa ḍāqa bihim żar‘aw wa qālū lā takhaf wa lā taḥzan, innā munajjūka wa ahlaka illamra'ataka kānat minal-gābirīn(a).
Ва чун фиристодагони мо (фариштагон) назди Лут омаданд, ӯ аз (омадани) онҳо ғамгин шуд ва (эҳсос кард, ки) қудрати ҳифзи онҳоро надошт ва (фариштагон) гуфтанд: «Натарс ва ғамгин нашав. Мо ту ва пайравонатро наҷот медиҳем, ба ҷуз занат, ки ӯ аз боқимондагон аст».
ضَرَبَ اللّٰهُ مَثَلًا لِّلَّذِيْنَ كَفَرُوا امْرَاَتَ نُوْحٍ وَّامْرَاَتَ لُوْطٍۗ كَانَتَا تَحْتَ عَبْدَيْنِ مِنْ عِبَادِنَا صَالِحَيْنِ فَخَانَتٰهُمَا فَلَمْ يُغْنِيَا عَنْهُمَا مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا وَّقِيْلَ ادْخُلَا النَّارَ مَعَ الدّٰخِلِيْنَ
Ḍaraballāhu maṡalal lil-lażīna kafarumra'ata nūḥiw wamra'ata lūṭ(in), kānatā taḥta ‘abdaini min ‘ibādinā ṣāliḥaini fa khānatāhumā falam yugniyā ‘anhumā minallāhi syai'aw wa qīladkhulan-nāra ma‘ad-dākhilīn(a).
Худо барои кофирон мисоле овард: зани Нӯҳ ва зани Лут. Ҳарду зери назорати ду бандаи солеҳ аз бандагони Мо ҳастанд; пас он ду зан ба ду шавҳари худ хиёнат карданд, аммо ин ду шавҳарашон натавонистанд онҳоро аз азоби Худо наҷот диҳанд; ва (ба он ду зан) гуфта шуд: «Ҳарду бо онҳое, ки ба дӯзах мераванд, ба дӯзах равед».