فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).
نو کله چې طالوت خپل لښکر راووړ، نو ويې ويل: "الله به تاسو په يوه سيند سره ازمويي. نو څوک چې (د هغې اوبه) وڅښي، هغه زما پيروان نه دی. او څوک چې دا نه څښي، هغه زما پيروان دی، مګر دا چې په خپل لاس لږ څه اوبه کړي." خو هغوی وڅښل، پرته له څو کسانو څخه. کله چې هغه (طالوت) او هغه کسان چې ورسره ايمان درلود، له سيند څخه تېر شول، نو ويې ويل: "نن ورځ موږ د جالوت او د هغه د لښکر په وړاندې نور قوي نه يو." هغه کسان چې ايمان لري چې له الله سره به مخامخ شي وايي: "څومره کوچنيو ډلو د الله په اجازه لویو ډلو ته ماتې ورکړه." او الله د هغو کسانو سره دی چې صبر کوي.
قَالَ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَاۗ اِنْ كُنْتُمْ مُّوْقِنِيْنَ
qāla rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, in kuntum mūqinīn(a).
هغه (موسی علیه السلام) ځواب ورکړ: "هغه خدای چې اسمانونه او ځمکه او هغه څه چې د دوی ترمنځ دي پیدا کړي دي (هغه ستاسو خدای دی)، که تاسو په هغه ایمان لرئ."
قَالُوْا لَا ضَيْرَ ۖاِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَ ۚ
qālū lā ḍair(a), innā ilā rabbinā munqalibūn(a).
هغوی وویل: "موږ ته د وېرې لپاره هیڅ نشته، ځکه چې موږ خپل رب ته بیرته ورګرځو."
قَالَ كَلَّا ۗاِنَّ مَعِيَ رَبِّيْ سَيَهْدِيْنِ
qāla kallā, inna ma‘iya rabbī sayahdīn(i).
هغه (موسى) وويل: "زه به هيڅکله (نه نيول کېږم)، په رښتيا چې زما رب زما سره دى، هغه به ما ته لارښوونه وکړي."
الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَ
allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).
(یعنې) هغه کسان چې لمونځ کوي او زکات ورکوي او په آخرت ایمان لري.
وَلَمَّا رَاَ الْمُؤْمِنُوْنَ الْاَحْزَابَۙ قَالُوْا هٰذَا مَا وَعَدَنَا اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَصَدَقَ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ ۖوَمَا زَادَهُمْ اِلَّآ اِيْمَانًا وَّتَسْلِيْمًاۗ
wa lammā ra'al-mu'minūnal-aḥzāb(a), qālū hāżā mā wa‘adanallāhu wa rasūluhū wa ṣadaqallāhu wa rasūluh(ū), wa mā zādahum illā īmānaw wa taslīmā(n).
او کله چې مؤمنانو دا (متحد) ډلې ولیدې، نو ویې ویل: "دا هغه څه دي چې الله او د هغه رسول له موږ سره ژمنه کړې وه." او الله او د هغه رسول رښتیني دي. او دا د دوی ایمان او اسلام زیاتوي.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
نو کله چې هغه د هغه سره د کار کولو عمر ته ورسید، (ابراهيم) وویل: "ای زما زویه! ما خوب لیدلی چې زه تا وژنم. نو فکر وکړه چې څه فکر کوې!" هغه (اسمعیل) وویل: "ای زما پلاره! هغه څه وکړه چې تا ته امر شوی دی، ان شاء الله، ته به ما د صبر کوونکو څخه ومومې."