فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوْتُ بِالْجُنُوْدِ قَالَ اِنَّ اللّٰهَ مُبْتَلِيْكُمْ بِنَهَرٍۚ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّيْۚ وَمَنْ لَّمْ يَطْعَمْهُ فَاِنَّهٗ مِنِّيْٓ اِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً ۢبِيَدِهٖ ۚ فَشَرِبُوْا مِنْهُ اِلَّا قَلِيْلًا مِّنْهُمْ ۗ فَلَمَّا جَاوَزَهٗ هُوَ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَهٗۙ قَالُوْا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوْتَ وَجُنُوْدِهٖ ۗ قَالَ الَّذِيْنَ يَظُنُّوْنَ اَنَّهُمْ مُّلٰقُوا اللّٰهِ ۙ كَمْ مِّنْ فِئَةٍ قَلِيْلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيْرَةً ۢبِاِذْنِ اللّٰهِ ۗ وَاللّٰهُ مَعَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā faṣala ṭālūtu bil-junūd(i), qāla innallāha mubtalīkum binahar(in), faman syariba minhu falaisa minnī, wa mal lam yaṭ‘amhu fa innahū minnī illā manigtarafa gurfatam biyadih(ī), fa syaribū minhu illā qalīlam minhum, falammā jāwazahū huwa wal-lażīna āmanū ma‘ah(ū), qālū lā ṭāqata lanal-yauma bijālūta wa junūdih(ī), qālal-lażīna yaẓunnūna annahum mulāqullāh(i), kam min fi'atin qalīlatin galabat fi'atan kaṡīratam bi'iżnillāh(i), wallāhu ma‘aṣ-ṣābirīn(a).
त जब तालुत आपन सेना ले अइले त कहले कि, "अल्लाह तोहरा के नदी से परख दिहे। त जे (ओकर पानी) पीयेला, उ हमार अनुयायी ना ह। अवुरी जे ना पीई, तब तक उ हमार अनुयायी ह जब तक कि उ अपना हाथ से तनी स्कूप ना करी।" बाकिर कुछ लोग के छोड़ के ऊ लोग पी लिहल. जब उ (तालुत) अवुरी उनुका संगे विश्वास करेवाला लोग नदी पार कईले त उ लोग कहले कि, "हमनी के आज जालूत अवुरी उनुका सेना के खिलाफ मजबूत नईखी।" जे लोग मानत बा कि अल्लाह से भेंट होखी ऊ लोग कहेला कि "अल्लाह के अनुमति से केतना छोट समूह बड़हन समूहन के हरा दिहलसि." आ अल्लाह ओह लोग का साथे बाड़न जे धैर्य राखेला.
قَالَ رَبُّ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَاۗ اِنْ كُنْتُمْ مُّوْقِنِيْنَ
qāla rabbus-samāwāti wal-arḍi wa mā bainahumā, in kuntum mūqinīn(a).
उ (मूसा) जवाब देले, "उ भगवान जे आकाश अवुरी धरती अवुरी ओकरा बीच के चीज़ के रचले (उहे आपके भगवान हवे), जदी आप उनुका प विश्वास करतानी।"
قَالُوْا لَا ضَيْرَ ۖاِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَ ۚ
qālū lā ḍair(a), innā ilā rabbinā munqalibūn(a).
उ लोग कहलस कि हमनी के कवनो डर के बात नईखे, काहेकी हमनी के अपना प्रभु के लगे वापस आ जाईब।
قَالَ كَلَّا ۗاِنَّ مَعِيَ رَبِّيْ سَيَهْدِيْنِ
qāla kallā, inna ma‘iya rabbī sayahdīn(i).
उ (मूसा) जवाब देले कि, "हम कबो ना (आपत ना होखब); सचमुच हमार प्रभु हमरा संगे बाड़े, उ हमरा के मार्गदर्शन करीहे।"
الَّذِيْنَ يُقِيْمُوْنَ الصَّلٰوةَ وَيُؤْتُوْنَ الزَّكٰوةَ وَهُمْ بِالْاٰخِرَةِ هُمْ يُوْقِنُوْنَ
allażīna yuqīmūnaṣ-ṣalāta wa yu'tūnaz-zakāta wa hum bil-ākhirati hum yūqinūn(a).
(अर्थात) नमाज करे वाला आ जकात करे वाला लोग, आ परलोक में विश्वास करे वाला लोग।
وَلَمَّا رَاَ الْمُؤْمِنُوْنَ الْاَحْزَابَۙ قَالُوْا هٰذَا مَا وَعَدَنَا اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ وَصَدَقَ اللّٰهُ وَرَسُوْلُهٗ ۖوَمَا زَادَهُمْ اِلَّآ اِيْمَانًا وَّتَسْلِيْمًاۗ
wa lammā ra'al-mu'minūnal-aḥzāb(a), qālū hāżā mā wa‘adanallāhu wa rasūluhū wa ṣadaqallāhu wa rasūluh(ū), wa mā zādahum illā īmānaw wa taslīmā(n).
आ जब मुसलमान एह (गठबंधन) समूहन के देखले त कहलन कि अल्लाह आ उनकर रसूलुल्लाह हमनी से इहे वादा कइले बाड़न. आ अल्लाह आ उनकर रसूलुल्लाह सच्चा हवें। आ एहसे ओह लोग के ईमान आ इस्लाम बढ़ जाला.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يٰبُنَيَّ اِنِّيْٓ اَرٰى فِى الْمَنَامِ اَنِّيْٓ اَذْبَحُكَ فَانْظُرْ مَاذَا تَرٰىۗ قَالَ يٰٓاَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُۖ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ مِنَ الصّٰبِرِيْنَ
falammā balaga ma‘ahus-sa‘ya qāla yā bunayya innī arā fil-manāmi annī ażbaḥuka fanẓur māżā tarā, qāla yā abatif‘al mā tu'mar(u), satajidunī in syā'allāhu minaṣ-ṣābirīn(a).
त जब उ अपना संगे काम करे के उमर में पहुंच गईले त (अब्राहम) कहले, "हे बेटा! हम सपना में देखले बानी कि हम तोहरा के कत्ल करतानी। त आपके विचार प विचार करीं!” उ (इश्माएल) कहले, “हे हमार बाबूजी, जवन आज्ञा दिहल गईल बा, उहे कर, भगवान चाहे त हमरा के धैर्यवान के बीच पाईब।”