اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ يَعْلَمُ اللّٰهُ مَا فِيْ قُلُوْبِهِمْ فَاَعْرِضْ عَنْهُمْ وَعِظْهُمْ وَقُلْ لَّهُمْ فِيْٓ اَنْفُسِهِمْ قَوْلًا ۢ بَلِيْغًا
ulā'ikal-lażīna ya‘lamullāhu mā fī qulūbihim fa a‘riḍ ‘anhum wa ‘iẓhum wa qul lahum fī anfusihim qaulam balīgā(n).
Онҳо касоне ҳастанд, ки Худо аз дилҳояшон огоҳ аст. Пас, аз онҳо рӯй гардон ва ба онҳо панд деҳ ва бо онҳо сухане бигӯ, ки дар дилҳояшон таъсирбахш бошад.
كَانُوْا لَا يَتَنَاهَوْنَ عَنْ مُّنْكَرٍ فَعَلُوْهُۗ لَبِئْسَ مَا كَانُوْا يَفْعَلُوْنَ
kānū lā yatanāhauna ‘am munkarin fa‘alūh(u), labi'sa mā kānū yaf‘alūn(a).
Онҳо якдигарро аз корҳои баде, ки ҳамеша мекунанд, бознамедоранд. Ин коре, ки онҳо карданд, воқеан, хеле бад аст.
وَمِنْ قَوْمِ مُوْسٰٓى اُمَّةٌ يَّهْدُوْنَ بِالْحَقِّ وَبِهٖ يَعْدِلُوْنَ
wa min qaumi mūsā ummatuy yahdūna bil-ḥaqqi wa bihī ya‘dilūn(a).
Ва дар миёни қавми Мусо қавме буданд, ки (мардумро) бо ҳақ (асоси) ҳақ роҳнамоӣ мекарданд ва бо он (низ) ба адолат рафтор мекарданд ва адолат мекарданд.
وَلَا يَنْفَعُكُمْ نُصْحِيْٓ اِنْ اَرَدْتُّ اَنْ اَنْصَحَ لَكُمْ اِنْ كَانَ اللّٰهُ يُرِيْدُ اَنْ يُّغْوِيَكُمْ ۗهُوَ رَبُّكُمْ ۗوَاِلَيْهِ تُرْجَعُوْنَۗ
wa lā yanfa‘ukum nuṣḥī in arattu an anṣaḥa lakum in kānallāhu yurīdu ay yugwiyakum, huwa rabbukum, wa ilaihi turja‘ūn(a).
Ва агар Худо хоҳад, ки шуморо гумроҳ кунад, ҳатто агар ман хоҳам, ки ба шумо насиҳат диҳам, насиҳати ман барои шумо фоида нахоҳад кард. Ӯ Парвардигори шумост ва ба сӯи Ӯ бозгардонида мешавед».
يَعِظُكُمُ اللّٰهُ اَنْ تَعُوْدُوْا لِمِثْلِهٖٓ اَبَدًا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ ۚ
ya‘iẓukumullāhu an ta‘ūdū limiṡlihī abadan in kuntum mu'minīn(a).
Аллоҳ шуморо ҳушдор медиҳад, ки агар мӯъмин бошед, ҳаргиз онро такрор накунед.
وَجَاۤءَ رَجُلٌ مِّنْ اَقْصَى الْمَدِيْنَةِ يَسْعٰىۖ قَالَ يٰمُوْسٰٓى اِنَّ الْمَلَاَ يَأْتَمِرُوْنَ بِكَ لِيَقْتُلُوْكَ فَاخْرُجْ اِنِّيْ لَكَ مِنَ النّٰصِحِيْنَ
wa jā'a rajulum min aqṣal-madīnati yas‘ā, qāla yā mūsā innal-mala'a ya'tamirūna bika liyaqtulūka fakhruj innī laka minan-nāṣiḥīn(a).
Ва марде аз канори шаҳр шитобон омад ва гуфт: «Эй Мусо! Ба дурустӣ, ки ҳокимони он сарзамин дар бораи ту машварат мекунанд, то туро бикушанд, пас, (аз ин шаҳр) берун шав, зеро ман аз касоне ҳастам, ки туро насиҳат мекунам».
۞ اِنَّ قَارُوْنَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوْسٰى فَبَغٰى عَلَيْهِمْ ۖوَاٰتَيْنٰهُ مِنَ الْكُنُوْزِ مَآ اِنَّ مَفَاتِحَهٗ لَتَنُوْۤاُ بِالْعُصْبَةِ اُولِى الْقُوَّةِ اِذْ قَالَ لَهٗ قَوْمُهٗ لَا تَفْرَحْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِحِيْنَ
inna qārūna kāna min qaumi mūsā fabagā ‘alaihim, wa ātaināhu minal-kunūzi mā inna mafātiḥahū latanū'u bil-‘uṣbati ulil-quwwah(ti), iż qāla lahū qaumuhū lā tafraḥ, innallāha lā yuḥibbul-fariḥīn(a).
Ба дурустӣ, Қорун аз қавми Мусо буд, аммо ӯ ба онҳо зулм кард ва Мо ба ӯ ганҷинае ато кардем, ки калидҳои он барои чанд нафари нерӯманд хеле вазнин буданд. (Ёд кун), вақте ки қавмаш ба ӯ гуфтанд: «Аз ҳад зиёд ғурур накун, зеро Худо касонеро, ки фахр мекунанд, дӯст намедорад».
وَجَاۤءَ مِنْ اَقْصَا الْمَدِيْنَةِ رَجُلٌ يَّسْعٰى قَالَ يٰقَوْمِ اتَّبِعُوا الْمُرْسَلِيْنَۙ
wa jā'a min aqṣal-madīnati rajuluy yas‘ā qāla yā qaumittabi‘ul-mursalīn(a).
Ва марде аз канори шаҳр меомад ва бо шитоб гуфт: «Эй қавми ман! Пайравии паёмбарон шавед».
ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِۗ
Ṡumma kāna minal-lażīna āmanū wa tawāṣau biṣ-ṣabri wa tawāṣau bil-marḥamah(ti).
Пас ӯ яке аз касоне буд, ки имон оварданд ва ба якдигар сабр карданро тавсия доданд ва ба якдигар меҳрубонӣ карданро тавсия доданд.
اِلَّا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ ەۙ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ ࣖ
illal-lażīna āmanū wa ‘amiluṣ-ṣāliḥāti wa tawāṣau bil-ḥaqq(i), wa tawāṣau biṣ-ṣabr(i).
магар касоне, ки имон оварданд ва корҳои шоиста карданд ва якдигарро ба ҳақ ва сабр тавсия доданд.