وَاِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ لَآاِلٰهَ اِلَّا هُوَ الرَّحْمٰنُ الرَّحِيْمُ ࣖ
wa ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), lā ilāha illā huwar-raḥmānur-raḥīm(u).
Eta zuen Jainkoa Jainko Ahalguztiduna da, ez dago Hura beste jainkorik, Errukitsuena, Errukitsuena.
يٰصَاحِبَيِ السِّجْنِ ءَاَرْبَابٌ مُّتَفَرِّقُوْنَ خَيْرٌ اَمِ اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُۗ
yā ṣāḥibayis-sijni a'arbābum mutafarriqūna khairun amillāhul-wāḥidul-qahhār(u).
Ai, bi espetxe-preso! Zein da ona, jainko desberdinak ala Jainko Ahalguztiduna, Ahalguztidun Jainkoa?
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ مُنْذِرٌ ۖوَّمَا مِنْ اِلٰهٍ اِلَّا اللّٰهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ
qul innamā ana munżir(un), wa mā min ilāhin illallāhul-wāḥidul-qahhār(u).
Esan (Mahoma): «Egia esan, ohartarazle bat besterik ez naiz; ez dago beste jainkorik Ala, Ahalguztidun, Ahalguztidunaz beste,
يَوْمَ هُمْ بٰرِزُوْنَ ۚ لَا يَخْفٰى عَلَى اللّٰهِ مِنْهُمْ شَيْءٌ ۗلِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ ۗ لِلّٰهِ الْوَاحِدِ الْقَهَّارِ
yauma hum bārizūn(a), lā yakhfā ‘alallāhi minhum syai'(un), limanil-mulkul-yaum(a), lillāhil-wāḥidil-qahhār(i).
(hau da) (hilobitik) atera ziren egunean (noiz); haien egoeran ez dago ezer ezkutatuta Ala-rentzat. (Orduan Ala-k esan zuen): "Norena da erreinua gaur?" Ala-rena da, Ahalguztidunarena, Konkistatzaileena.
قُلْ هُوَ اللّٰهُ اَحَدٌۚ
qul huwallāhu aḥad(un).
Esan (Mahoma): «Bera da Ala, Ahalguztiduna».
وَلَمْ يَكُنْ لَّهٗ كُفُوًا اَحَدٌ ࣖ
wa lam yakul lahū kufuwan aḥad(un).
Eta ez dago Haren parekorik».