الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَتَطْمَىِٕنُّ قُلُوْبُهُمْ بِذِكْرِ اللّٰهِ ۗ اَلَا بِذِكْرِ اللّٰهِ تَطْمَىِٕنُّ الْقُلُوْبُ ۗ
al-lażīna āmanū wa taṭma'innu qulūbuhum biżikrillāh(i), alā biżikrillāhi taṭma'innul-qulūb(u).
(یعنې) هغه کسان چې ایمان لري او زړونه یې د الله په یاد سره آرام ترلاسه کوي. وګورئ، یوازې د الله په یاد سره زړونه آرام ترلاسه کوي.
اَللّٰهُ نَزَّلَ اَحْسَنَ الْحَدِيْثِ كِتٰبًا مُّتَشَابِهًا مَّثَانِيَۙ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُوْدُ الَّذِيْنَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ۚ ثُمَّ تَلِيْنُ جُلُوْدُهُمْ وَقُلُوْبُهُمْ اِلٰى ذِكْرِ اللّٰهِ ۗذٰلِكَ هُدَى اللّٰهِ يَهْدِيْ بِهٖ مَنْ يَّشَاۤءُ ۗوَمَنْ يُّضْلِلِ اللّٰهُ فَمَا لَهٗ مِنْ هَادٍ
allāhu nazzala aḥsanal-ḥadīṡi kitābam mutasyābiham maṡāniy(a), taqsya‘irru minhu julūdul-lażīna yakhsyauna rabbahum, ṡumma talīnu julūduhum wa qulūbuhum ilā żikrillāh(i), żālika hudallāhi yahdī bihī may yasyā'(u), wa may yuḍlilillāhu famā lahū min hād(in).
الله تعالی غوره کلمې (یعنې) هماغه قرآن (د هغه آیتونه) په وار وار نازل کړي دي، چې د هغه چا پوستکی یې لړزوي چې له خپل رب څخه ویره لري، بیا د دوی پوستکی او زړونه د الله تعالی په یادولو سره ارام کیږي. دا د الله تعالی لارښوونه ده، په دې کتاب سره هغه چا ته لارښوونه کوي چې وغواړي. او څوک چې الله تعالی ګمراه کړي، هیڅوک هغه ته لارښوونه نشي کولی.
۞ لَقَدْ رَضِيَ اللّٰهُ عَنِ الْمُؤْمِنِيْنَ اِذْ يُبَايِعُوْنَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِيْ قُلُوْبِهِمْ فَاَنْزَلَ السَّكِيْنَةَ عَلَيْهِمْ وَاَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيْبًاۙ
laqad raḍiyallāhu ‘anil-mu'minīna iż yubāyi‘ūnaka taḥtasy-syajarati fa‘alima mā fī qulūbihim fa'anzalas-sakīnata ‘alaihim wa aṡābahum fatḥan qarībā(n).
په حقیقت کې، الله تعالی پر مؤمنانو باندې احسان کړی دی کله چې دوی د ونې لاندې له تاسره (محمد صلی الله علیه وسلم) بیعت وکړ، هغه پوه شو چې د دوی په زړونو کې څه دي، نو هغه هغوی ته سکون ورکړ او هغوی ته یې نږدې بریا ورکړه.
اِذْ جَعَلَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا فِيْ قُلُوْبِهِمُ الْحَمِيَّةَ حَمِيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ فَاَنْزَلَ اللّٰهُ سَكِيْنَتَهٗ عَلٰى رَسُوْلِهٖ وَعَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ وَاَلْزَمَهُمْ كَلِمَةَ التَّقْوٰى وَكَانُوْٓا اَحَقَّ بِهَا وَاَهْلَهَا ۗوَكَانَ اللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمًا ࣖ
iż ja‘alal-lażīna kafarū fī qulūbihimul-ḥamiyyata ḥamiyyatal-jāhiliyyati fa anzalallāhu sakīnatahū ‘alā rasūlihī wa ‘alal-mu'minīna wa alzamahum kalimatat-taqwā wa kānū aḥaqqa bihā wa ahlahā, wa kānallāhu bikulli syai'in ‘alīmā(n).
کله چې کافرانو په خپلو زړونو کې کبر (د ناپوهۍ غرور) واچاوه، نو الله تعالی په خپل رسول او مومنانو باندې سکون نازل کړ او پر هغوی یې د تقوا کلمه واجب کړه، او دوی د دې ډیر مستحق او د دې وړ وو. او الله تعالی په هر څه پوه دی.