وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ عَاصِفَةً تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖٓ اِلَى الْاَرْضِ الَّتِيْ بٰرَكْنَا فِيْهَاۗ وَكُنَّا بِكُلِّ شَيْءٍ عٰلِمِيْنَ
wa lisulaimānar-rīḥa ‘āṣifatan tajrī bi'amrihī ilal-arḍil-latī bāraknā fīhā, wa kunnā bikulli syai'in ‘ālimīn(a).
ते (असीं) सुलेमान दे अधीन इक बड़ी तेज हवा देई दित्ती जेह्ड़ी उंदे हुक्म उप्पर उस मुल्ख च आई गेई जिसदे कन्नै असें उसी बरकत दित्ती ही। ते अस हर गल्ल दा सब जानने आले आं।
وَمِنَ الشَّيٰطِيْنِ مَنْ يَّغُوْصُوْنَ لَهٗ وَيَعْمَلُوْنَ عَمَلًا دُوْنَ ذٰلِكَۚ وَكُنَّا لَهُمْ حٰفِظِيْنَ ۙ
wa minasy-syayāṭīna may yagūṣūna lahū wa ya‘malūna ‘amalan dūna żālik(a), wa kunnā lahum ḥāfiẓīn(a).
ते (अस सुलेमान दे अधीन बी) शैतानें दा इक समूह जेड़ा उदे आस् ते (समुद्र च) गोता लांदा हा ते उनेंगी इसदे अलावा होर बी कम्म कित्ता हा; ते अस गै उंदी देखभाल करने आह्ले आं।
وَلَقَدْ اٰتَيْنَا دَاوٗدَ وَسُلَيْمٰنَ عِلْمًاۗ وَقَالَا الْحَمْدُ لِلّٰهِ الَّذِيْ فَضَّلَنَا عَلٰى كَثِيْرٍ مِّنْ عِبَادِهِ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa laqad ātainā dāwūda wa sulaimāna ‘ilmā(n), wa qālal-ḥamdu lillāhil-lażī faḍḍalanā ‘alā kaṡīrim min ‘ibādihil-mu'minīn(a).
ते सचमुच, अस दाऊद ते सुलेमान गी ज्ञान दित्ता ऐ; ते दोनों ने आख्या, "अल्लाह दी स्तुति होवे जिन्हां ने साडे कई मुसलमान दास ते एहसान कीता है।"
وَوَرِثَ سُلَيْمٰنُ دَاوٗدَ وَقَالَ يٰٓاَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَاُوْتِيْنَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍۗ اِنَّ هٰذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِيْنُ
wa wariṡa sulaimānu dāwūda wa qāla yā ayyuhan-nāsu ‘ullimnā manṭiqaṭ-ṭairi wa ūtīnā min kulli syai'(in), inna hāżā lahuwal-faḍlul-mubīn(u).
ते सुलेमान गी दाऊद दा विरासत च मिली गेदा हा, ते उ'नें (सुलेमान) आखेआ, "हे लोक! असेंगी चिड़ियें दी भाशा सिखाया गेआ ऐ ते असेंगी सब किश दित्ता गेआ ऐ। सच्चें गै (सब) एह् सच्ची गै इक असली तोहफा ऐ।
وَحُشِرَ لِسُلَيْمٰنَ جُنُوْدُهٗ مِنَ الْجِنِّ وَالْاِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوْزَعُوْنَ
wa ḥusyira lisulaimāna junūduhū minal-jinni wal-insi waṭ-ṭairi fahum yūza‘ūn(a).
ते सुलेमान ने अपनी फौज गी जिन्नें, मनुखें ते चिड़ियें गी इकट्ठा करी लेता, ते ओह क्रमबद्ध तरीके कन्ने लाइन च खड़ोते दे हे।
حَتّٰىٓ اِذَآ اَتَوْا عَلٰى وَادِ النَّمْلِۙ قَالَتْ نَمْلَةٌ يّٰٓاَيُّهَا النَّمْلُ ادْخُلُوْا مَسٰكِنَكُمْۚ لَا يَحْطِمَنَّكُمْ سُلَيْمٰنُ وَجُنُوْدُهٗۙ وَهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
Ḥattā iżā atau ‘alā wādin-naml(i), qālat namlatuy yā ayyuhan-namludkhulū masākinakum, lā yaḥṭimannakum sulaimānu wa junūduhū wa hum lā yasy‘urūn(a).
जदूं तकर ओह चींटियें दी घाटी च पुज्जे तां इक चींटियें ने आखेआ, "हे चींटियां! अपने घोंसले च दाखल होओ, तां जे सुलेमान ते उंदी फौज तुंदे उप्पर कदम नेईं रखदे, जदूं तकर ओह अनजान न।"
فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّنْ قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ اَوْزِعْنِيْٓ اَنْ اَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِيْٓ اَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلٰى وَالِدَيَّ وَاَنْ اَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضٰىهُ وَاَدْخِلْنِيْ بِرَحْمَتِكَ فِيْ عِبَادِكَ الصّٰلِحِيْنَ
fatabassama ḍāḥikam min qaulihā wa qāla rabbi auzi‘nī an asykura ni‘matakal-latī an‘amta ‘alayya wa ‘alā wālidayya wa an a‘mala ṣāliḥan tarḍāhu wa adkhilnī biraḥmatika fī ‘ibādikaṣ-ṣāliḥīn(a).
इस करिए ओह् (सुलेमान) मुस्करांदे होई हस्सदे हे कीजे (सुनी) चींटी दी गल्लां। ते उ'नें प्रार्थना कीती, "हे मेरे रब, मिगी प्रेरणा देओ जे मैं अपने आशीर्वादें दा शुक्रगुजार रौह्ना जेह् ड़ा तुसें मेरे ते मेरे माता-पिता गी दित्ता ऐ ते तां जे मैं उ'नें भला कम्में गी पूरा करी सकां जेह्ड़ियां तुसें मंजूर करदे ओ; ते अपनी कृपा कन्नै मिगी अपने पुण्य दासें दी कतारें च दाखल करो।
وَتَفَقَّدَ الطَّيْرَ فَقَالَ مَا لِيَ لَآ اَرَى الْهُدْهُدَۖ اَمْ كَانَ مِنَ الْغَاۤىِٕبِيْنَ
wa tafaqqadaṭ-ṭaira fa qāla mā liya lā aral-hudhud(a), am kāna minal-gā'ibīn(a).
ते उसने चिड़ियां दी जांच कीती ते आख्या, “मैं हुपकी क्यों नहीं वेखदा, क्या ओह उनें लोकें च शामल ऐ जेड़े गैरहाजिर न?
لَاُعَذِّبَنَّهٗ عَذَابًا شَدِيْدًا اَوْ لَاَا۟ذْبَحَنَّهٗٓ اَوْ لَيَأْتِيَنِّيْ بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
la'u‘ażżibannahū ‘ażāban syadīdan au la'ażbaḥannahū au laya'tiyannī bisulṭānim mubīn(in).
मैं उसी कड़ी सजा जरूर देगा जां उसी कत्ल करगा, जदूं तकर ओह मेरे कोल कोई साफ कारण नेईं आवै।"
فَمَكَثَ غَيْرَ بَعِيْدٍ فَقَالَ اَحَطْتُّ بِمَا لَمْ تُحِطْ بِهٖ وَجِئْتُكَ مِنْ سَبَاٍ ۢبِنَبَاٍ يَّقِيْنٍ
famakaṡa gaira ba‘īdin faqāla aḥaṭtu bimā lam tuḥiṭ bihī wa ji'tuka min saba'im binaba'iy yaqīn(in).
तो थोड़ी देर बाद (हुद हुद आया), फिर उसने आख्या, "मेरे कोल इक गल्ल पता लगी है जो तुहानूं अजे तक पता नहीं। मैं सबा' दे धरती तों तुहाडे कोल आश्वस्त खबर लै के आया हां।"
اِنِّيْ وَجَدْتُّ امْرَاَةً تَمْلِكُهُمْ وَاُوْتِيَتْ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ وَّلَهَا عَرْشٌ عَظِيْمٌ
innī wajattumra'atan tamlikuhum wa ūtiyat min kulli syai'iw wa lahā ‘arsyun ‘aẓīm(un).
सचमुच मैं इक जनानी उंदे उप्पर राज करदी लब्भी, ते उसी सब किश दित्ता गेदा हा ते उसी इक बड्डा सिंहासन हा।
وَجَدْتُّهَا وَقَوْمَهَا يَسْجُدُوْنَ لِلشَّمْسِ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطٰنُ اَعْمَالَهُمْ فَصَدَّهُمْ عَنِ السَّبِيْلِ فَهُمْ لَا يَهْتَدُوْنَۙ
wajattuhā wa qaumahā yasjudūna lisy-syamsi min dūnillāhi wa zayyana lahumusy-syaiṭānu a‘mālahum fa ṣaddahum ‘anis-sabīli fahum lā yahtadūn(a).
मैं (हुद चिड़िया) उसी ते उंदे लोकें गी अल्लाह दी नेईं, सूरज दी पूजा करदे पाया; ते शैतान ने उंदे (बुरे) कम्में गी उनेंगी सुन्दर बनाई दित्ता ऐ, इस चाल्ली उनेंगी (अल्लाह दे) रस्ते थमां रोकी दित्ता ऐ, इस करी उनेंगी रस्ता नेईं दित्ता जंदा,
اَلَّا يَسْجُدُوْا لِلّٰهِ الَّذِيْ يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُوْنَ وَمَا تُعْلِنُوْنَ
allā yasjudū lillāhil-lażī yukhrijul-khab'a fis-samāwāti wal-arḍi wa ya‘lamu mā tukhfūna wa mā tu‘linūn(a).
ओह् (इत्थूं तकर) अल्लाह दी इबादत नेईं करदे जेह्ड़ा आकाश ते धरती च छिपे दा चीजें गी बाहर कड्ढदा ऐ ते जेह्ड़ा जानदा ऐ जे तुस केह् छुपांदे ओ ते केह् उजागर करदे ओ।
اَللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَۙ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ۩
allāhu lā ilāha illā huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).
अल्लाह, उदे सिवाय कोई परमात्मा नेईं ऐ, ओह रब जिसदे कोल बड्डी गद्दी ऐ।”
۞ قَالَ سَنَنْظُرُ اَصَدَقْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ
qāla sananẓuru aṣadaqta am kunta minal-kāżibīn(a).
उन्हां (सुलेमान) ने आख्या, “असीं देखगे कि तुसीं सच्चे हो या तुसीं झूठ बोलन वालेयां विचों इक हो।
اِذْهَبْ بِّكِتٰبِيْ هٰذَا فَاَلْقِهْ اِلَيْهِمْ ثُمَّ تَوَلَّ عَنْهُمْ فَانْظُرْ مَاذَا يَرْجِعُوْنَ
iżhab bikitābī hāżā fa alqih ilaihim ṡumma tawalla ‘anhum fanẓur māżā yarji‘ūn(a).
मेरे इस चिट्ठी गी लेइयै (लेकदे होई) जाओ, फिरी उंदे उप्पर सुट्टो, फिरी उंदे कोला मुड़ो, फिरी उंदे आखने उप्पर ध्यान देओ।"
قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اِنِّيْٓ اُلْقِيَ اِلَيَّ كِتٰبٌ كَرِيْمٌ
qālat yā ayyuhal-mala'u innī ulqiya ilayya kitābun karīm(un).
उसने (बलकीस) ने आख्या, "हे गणमान्य लोग! सचमुच मेरे कोल इक शरीफ चिट्ठी भेजी गई है।"
اِنَّهٗ مِنْ سُلَيْمٰنَ وَاِنَّهٗ بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيْمِ ۙ
innahū min sulaimāna wa innahū bismillāhir-raḥmānir-raḥīm(i).
वाकई (चिट्ठी) सुलेमान दा सी जिस विच आखया सी, "अल्लाह, परम कृपालु, परम दयालु दे नाम ते
اَلَّا تَعْلُوْا عَلَيَّ وَأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ ࣖ
allā ta‘lū ‘alayya wa'tūnī muslimīn(a).
मेरे कन्ने घमंडी नेईं करो ते मेरे कोल अधीन होने आलें दे रूप च आओ।"
قَالَتْ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَفْتُوْنِيْ فِيْٓ اَمْرِيْۚ مَا كُنْتُ قَاطِعَةً اَمْرًا حَتّٰى تَشْهَدُوْنِ
qālat yā ayyuhal-mala'u aftūnī fī amrī, mā kuntu qāṭi‘atan amran ḥattā tasyhadūn(i).
उन्हां (बलकीस) ने आख्या, "हे गणमान्य लोग! (इस) मामले च मिगी विचार करो। मैं कदें बी तुंदे (मेरी) सभा च मौजूद होने कोला पैह्ले कुसै मामले दा फैसला नेईं करदा।"
قَالُوْا نَحْنُ اُولُوْا قُوَّةٍ وَّاُولُوْا بَأْسٍ شَدِيْدٍ ەۙ وَّالْاَمْرُ اِلَيْكِ فَانْظُرِيْ مَاذَا تَأْمُرِيْنَ
qālū naḥnu ulū quwwatiw wa ulū ba'sin syadīd(in), wal-amru ilaiki fanẓurī māżā ta'murīn(a).
उने जवाब दित्ता, “असां च बड़ी ताकत ते हिम्मत (लड़ने दी) ऐ, पर फैसला तुंदा ऐ, इस करी तुस की आज्ञा देगे, इस पर विचार करो।”
قَالَتْ اِنَّ الْمُلُوْكَ اِذَا دَخَلُوْا قَرْيَةً اَفْسَدُوْهَا وَجَعَلُوْٓا اَعِزَّةَ اَهْلِهَآ اَذِلَّةً ۚوَكَذٰلِكَ يَفْعَلُوْنَ
qālat innal-mulūka iżā dakhalū qaryatan afsadūhā wa ja‘alū a‘izzata ahlihā ażillah(tan), wa każālika yaf‘alūn(a).
उ'नें (बलकीस) आखेआ, "सचमुच, जदूं राजा कुसै मुल्ख गी जीत लैंदे न तां ओह् उसी जरूर नष्ट करी देङन, ते ओह्दे शरीफ निवासियें गी बेइज्जत करी देङन; ते एह् गै करङन।"
وَاِنِّيْ مُرْسِلَةٌ اِلَيْهِمْ بِهَدِيَّةٍ فَنٰظِرَةٌ ۢبِمَ يَرْجِعُ الْمُرْسَلُوْنَ
wa innī mursilatun ilaihim bihadiyyatin fanāẓiratun bima yarji‘ul-mursalūn(a).
ते सच्चें गै मैं उंदे कोल बरदानें कन्नै दूत भेजगा, ते (मैं) इंतजार करगा जे दूत कीऽ वापस लेई औंगन।”
فَلَمَّا جَاۤءَ سُلَيْمٰنَ قَالَ اَتُمِدُّوْنَنِ بِمَالٍ فَمَآ اٰتٰىنِ َۧ اللّٰهُ خَيْرٌ مِّمَّآ اٰتٰىكُمْۚ بَلْ اَنْتُمْ بِهَدِيَّتِكُمْ تَفْرَحُوْنَ
falammā jā'a sulaimāna qāla atumiddūnani bimālin famā ātāniyallāhu khairum mimmā ātākum, bal antum bihadiyyatikum tafraḥūn(a).
इस करिए जदूं (दूत) सुलेमान कोल पुज्जे तां उने (सुलेमान) आखेआ, "तुस मिगी दौलत देने आह्ले ओ? जेह्ड़ा अल्लाह ने मिगी दित्ता ऐ, ओह्दे कोला बी बेहतर ऐ जेह्ड़ा अल्लाह ने तुसेंगी दित्ता ऐ; पर तुसें गी अपने दान उप्पर गर्व महसूस होंदा ऐ।"
اِرْجِعْ اِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُوْدٍ لَّا قِبَلَ لَهُمْ بِهَا وَلَنُخْرِجَنَّهُمْ مِّنْهَآ اَذِلَّةً وَّهُمْ صٰغِرُوْنَ
irji‘ ilaihim falana'tiyannahum bijunūdil lā qibala lahum bihā wa lanukhrijannahum minhā ażillataw wa hum ṣāgirūn(a).
उंदे कोल वापस आओ ! सचमुच, अस उंदे कोल इक ऐसी फौज कन्ने औगे, जिसदा विरोध नेईं करी सकन, ते अस उनेंगी उस धरती (सबा') थमां बेइज्जती च कड्डी देगे ते ओह बेइज्जती च (कैदी) होई जांगन।"
قَالَ يٰٓاَيُّهَا الْمَلَؤُا اَيُّكُمْ يَأْتِيْنِيْ بِعَرْشِهَا قَبْلَ اَنْ يَّأْتُوْنِيْ مُسْلِمِيْنَ
qāla yā ayyuhal-mala'u ayyukum ya'tīnī bi‘arsyihā qabla ay ya'tūnī muslimīn(a).
उन्हां (सुलेमान) ने आख्या, "हे राजकुमारों! तुहाडे विचों कौन मेरे कोल आ के अपने आप नू समर्पण करन तों पहलां अपनी गद्दी मेरे कोल ला सकदा है?"
قَالَ عِفْرِيْتٌ مِّنَ الْجِنِّ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ تَقُوْمَ مِنْ مَّقَامِكَۚ وَاِنِّيْ عَلَيْهِ لَقَوِيٌّ اَمِيْنٌ
qāla ‘ifrītum minal-jinni ana atīka bihī qabla an taqūma mim maqāmik(a), wa innī ‘alaihi laqawiyyun amīn(un).
जिन्न दे इफ्रीत ने आख्या, "तुस अपनी सीट तों उठन तों पहलां मैं तुहाडे कोल ला देवांगा; ते सचमुच, मैं इस करन वास्ते इतनी मजबूत हां ते भरोसा कीता जा सकदा हां।"
قَالَ الَّذِيْ عِنْدَهٗ عِلْمٌ مِّنَ الْكِتٰبِ اَنَا۠ اٰتِيْكَ بِهٖ قَبْلَ اَنْ يَّرْتَدَّ اِلَيْكَ طَرْفُكَۗ فَلَمَّا رَاٰهُ مُسْتَقِرًّا عِنْدَهٗ قَالَ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّيْۗ لِيَبْلُوَنِيْٓ ءَاَشْكُرُ اَمْ اَكْفُرُۗ وَمَنْ شَكَرَ فَاِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهٖۚ وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ رَبِّيْ غَنِيٌّ كَرِيْمٌ
qālal-lażī ‘indahū ‘ilmum minal-kitābi ana ātīka bihī qabla ay yartadda ilaika ṭarfuk(a), falammā ra'āhu mustaqirran ‘indahū qāla hāżā min faḍli rabbī, liyabluwanī a'asykuru am akfur(u), wa man syakara fa'innamā yasykuru linafsih(ī), wa man kafara fa'inna rabbī ganiyyun karīm(un).
इक जिसगी किताब थमां ज्ञान हा, ने आखेआ, "मैं तुंदी अक्खीं झपकने कोला पैह्लें गै तुंदे कोल सिंहासन लेई औना।" इस आस् ते जदुं उनेंगी (सुलेमान) ने अपने सामने गद्दी दिक् खेया, तां उन् ने ग् लाया, "एह़ मेरे रब दी किरपा च शामल ऐ के ओह़ मिगी परखना, के अऊं आभारी आं जां (उंदी बरकत) दा इन्कार करना। जेका बी आभारी ऐ, तां सच् चाई च ओह़ अपने आपै गी (भलाई) आस् ते आभारी ऐ, ते जेका बी अविश्वास करदा ऐ, तां सचमुच मेरा रब परमेसरे अमीर, परमेसरे शा महिमा ऐ।
قَالَ نَكِّرُوْا لَهَا عَرْشَهَا نَنْظُرْ اَتَهْتَدِيْٓ اَمْ تَكُوْنُ مِنَ الَّذِيْنَ لَا يَهْتَدُوْنَ
qāla nakkirū lahā ‘arsyahā nanẓur atahtadī am takūnu minal-lażīna lā yahtadūn(a).
उन्हां (सुलेमान) ने आख्या, “उसदी गद्दी बदलो, असीं वेखगे कि ओह (बलकीस) हुन पछानदी है या नहीं।”
فَلَمَّا جَاۤءَتْ قِيْلَ اَهٰكَذَا عَرْشُكِۗ قَالَتْ كَاَنَّهٗ هُوَۚ وَاُوْتِيْنَا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهَا وَكُنَّا مُسْلِمِيْنَ
falammā jā'at qīla ahakażā ‘arsyuk(i), qālat ka'annahū huw(a), wa ūtīnal-‘ilma min qablihā wa kunnā muslimīn(a).
तो जफ वह (बलकीस) आमा तो उवसे ऩूछा गमा कक "क्मा मश तुम्हाया गद्दी जैवा शै ?" उवने (बलकीस) जवाफ ददमा, “ जैवे लश उवने शो।” (और उसने बलकीस ने आख्या) "असां नू पहले दा ज्ञान दित्ता गया है ते असीं ओह हां जो (अल्लाह) दे अधीन होंदे ने।"
وَصَدَّهَا مَا كَانَتْ تَّعْبُدُ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ ۗاِنَّهَا كَانَتْ مِنْ قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ
wa ṣaddahā mā kānat ta‘budu min dūnillāh(i), innahā kānat min qaumin kāfirīn(a).
ते अल्लाह दे अलावा होर इबादत करने दी उंदी आदत ने उसी (इस्लाम गी जन्म देने थमां) रोकेआ हा, असल च ओह् (बलकीस) पैह्लें काफिरें च शामल हा।
قِيْلَ لَهَا ادْخُلِى الصَّرْحَۚ فَلَمَّا رَاَتْهُ حَسِبَتْهُ لُجَّةً وَّكَشَفَتْ عَنْ سَاقَيْهَاۗ قَالَ اِنَّهٗ صَرْحٌ مُّمَرَّدٌ مِّنْ قَوَارِيْرَ ەۗ قَالَتْ رَبِّ اِنِّيْ ظَلَمْتُ نَفْسِيْ وَاَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمٰنَ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ࣖ
qīla lahadkhuliṣ-ṣarḥ(a), falammā ra'athu ḥasibathu lujjataw wa kasyafat ‘an sāqaihā, qāla innahū ṣarḥum mumarradum min qawārīr(a), qālat rabbi innī ẓalamtu nafsī wa aslamtu ma‘a sulaimāna lillāhi rabbil-‘ālamīn(a).
उसी (बलकीस) आखेआ गेआ हा जे "महल च दाखल होओ।" इस करिए जदूं उहनां (बलकीस) ने (महल दा फर्श) वेख्या तां उहनां ने सोचेया कि ए पानी दा इक वड्डा कुंड है, ते उहनां ने अपने दो बछड़ें नूं उजागर कीता (ढक गिआ)। उन्हां (सुलेमान) ने आख्या, "वास्तव विच ए सिर्फ महल दा फर्श ही है जो शीशे नाल ढके दा है।" उने (बलकीस) आख्या, "हे मेरे रब, सचमुच मैं अपने आप गी गलत कीता ऐ। मैं सुलेमान दे कन्ने सारे दुनियां दे मालिक अल्लाह दे सामने आत्मसमर्पण करदा हां।"
وَلِسُلَيْمٰنَ الرِّيْحَ غُدُوُّهَا شَهْرٌ وَّرَوَاحُهَا شَهْرٌۚ وَاَسَلْنَا لَهٗ عَيْنَ الْقِطْرِۗ وَمِنَ الْجِنِّ مَنْ يَّعْمَلُ بَيْنَ يَدَيْهِ بِاِذْنِ رَبِّهٖۗ وَمَنْ يَّزِغْ مِنْهُمْ عَنْ اَمْرِنَا نُذِقْهُ مِنْ عَذَابِ السَّعِيْرِ
wa lisulaimānar-rīḥa guduwwuhā syahruw wa rawāḥuhā syahr(un), wa asalnā lahū ‘ainal-qiṭr(i), wa minal-jinni may ya‘malu baina yadaihi bi'iżni rabbih(ī), wa may yazig minhum ‘an amrinā nużiqhu min ‘ażābis-sa‘īr(i).
ते अस हवाएं गी सुलेमान दे अधीन करी दित्ता, जिसदा सवेरे दा सफर इक महीने दे सफर दे समान हा, ते जिसदी शाम दा सफर इक महीने दे सफर दे समान हा, ते अस उंदे आस्तै पिघले दा तांबे बहाई दित्ता। ते किश जिन्न बी हे जेह्ड़े उंदे कोला पैह्ले अपने रब दी इजाजत कन्नै कम्म करदे हे। ते जेड़ा उंदे च साढ़े हुक्म कोला भटकदा ऐ, अस उसी धधकदी अग्ग दी तड़प दा स्वाद चखने देगे।
يَعْمَلُوْنَ لَهٗ مَا يَشَاۤءُ مِنْ مَّحَارِيْبَ وَتَمَاثِيْلَ وَجِفَانٍ كَالْجَوَابِ وَقُدُوْرٍ رّٰسِيٰتٍۗ اِعْمَلُوْٓا اٰلَ دَاوٗدَ شُكْرًا ۗوَقَلِيْلٌ مِّنْ عِبَادِيَ الشَّكُوْرُ
ya‘malūna lahū mā yasyā'u mim maḥārība wa tamāṡīla wa jifānin kal-jawābi wa qudūrir-rāsiyāt(in), i‘malū āla dāwūda syukrā(n), wa qalīlum min ‘ibādiyasy-syakūr(u).
ओ (जिन्न) सुलेमान दे वास्ते जो चाहंदे हेन हुंदे अनुसार कम करेंदे हेन, जिन्दे एच (बनाना) ऊंची इमारतें, मूर्तियां, प्लेटें जो (उतनी वडी) हई जितना कि कुंड ते घड़े जो (चूल्हे उत्ते) बणदे हेन। काम करो ऐ दाऊद दे परिवार (अल्लाह दा) शुक्रिया अदा करो। ते मेरे सेवक च बड़ा घट्ट आभारी होंदे न।
فَلَمَّا قَضَيْنَا عَلَيْهِ الْمَوْتَ مَا دَلَّهُمْ عَلٰى مَوْتِهٖٓ اِلَّا دَاۤبَّةُ الْاَرْضِ تَأْكُلُ مِنْسَاَتَهٗ ۚفَلَمَّا خَرَّ تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ اَنْ لَّوْ كَانُوْا يَعْلَمُوْنَ الْغَيْبَ مَا لَبِثُوْا فِى الْعَذَابِ الْمُهِيْنِۗ
falammā qaḍainā ‘alaihil-mauta mā dallahum ‘alā mautihī illā dābbatul-arḍi ta'kulu minsa'atah(ū), falammā kharra tabayyanatil-jinnu allau kānū ya‘lamūnal-gaiba mā labiṡū fil-‘ażābil-muhīn(i).
इस करिए जदूं अस उंदे (सुलेमान) आस्तै मौत दा निर्धारण कीता हा तां उंदी लाठी गी खाने आह्ले दीमक दे अलावा कुसै बी चीजै ने उनेंगी उंदी मौत नेईं दस्सी। इस करिए जदूं ओह् डिग्गी गेआ तां जिन्नें गी पता लग्गी गेआ जे जेकर उनेंगी अनदेखा गी पता ऐ तां ओह् अपमानजनक तड़प च नेईं रौह्नगे।
وَوَهَبْنَا لِدَاوٗدَ سُلَيْمٰنَۗ نِعْمَ الْعَبْدُ ۗاِنَّهٗٓ اَوَّابٌۗ
wa wahabnā lidāwūda wa sulaimān(a), ni‘mal-‘abd(u), innahū awwāb(un).
ते दाऊद गी अस (इक पुत्तर) सुलेमान देई दित्ता; ओह सब तों वड्डा सेवक है। सचमुच ओह (अल्लाह) दा बड़ा आज्ञाकारी हा।
اِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِالْعَشِيِّ الصّٰفِنٰتُ الْجِيَادُۙ
iż ‘uriḍa ‘alaihi bil-‘asyiyyiṣ-ṣāfinātul-jiyād(u).
(याद रखो) जदों इक दोपहर उस नूं (घोड़े) दिखाए गए सन जो वश विच सन, (लेकिन) दौड़न विच बहुत तेज सन,
فَقَالَ اِنِّيْٓ اَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَيْرِ عَنْ ذِكْرِ رَبِّيْۚ حَتّٰى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِۗ
fa qāla innī aḥbabtu ḥubbal-khairi ‘an żikri rabbī, ḥattā tawārat bil-ḥijāb(i).
फिरी उन्हा ने आख्या, “सचमुच, मैं सारे भले चीजां (घोड़े) नाल प्यार करेंदा हां, जो मेकूं अपणे प्रभु दी (महानता) याद करेंदे हन, जब तक कि सूरज डूबदा कैनी।”
رُدُّوْهَا عَلَيَّ ۚفَطَفِقَ مَسْحًا ۢبِالسُّوْقِ وَالْاَعْنَاقِ
ruddūhā ‘alayy(a), faṭafiqa masḥam bis-sūqi wal-a‘nāq(i).
“सब घोड़े मेरे कोल वापस लाओ।” फिरी उसने घोड़े दे पैर ते गर्दन कट्ट दित्ते।
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمٰنَ وَاَلْقَيْنَا عَلٰى كُرْسِيِّهٖ جَسَدًا ثُمَّ اَنَابَ
wa laqad fatannā sulaimāna wa alqainā ‘alā kursiyyihī jasadan ṡumma anāb(a).
ते सचमुच, अस सुलेमान गी परखया ते उसी अपने सिंहासन उप्पर शरीर दे रूप च (बीमारी कन्नै कमजोर) सुटाया, फिरी ओह् पछतावा करी लेआ।
قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِيْ وَهَبْ لِيْ مُلْكًا لَّا يَنْۢبَغِيْ لِاَحَدٍ مِّنْۢ بَعْدِيْۚ اِنَّكَ اَنْتَ الْوَهَّابُ
qāla rabbigfir lī wa hab lī mulkal lā yambagī li'aḥadim mim ba‘dī, innaka antal-wahhāb(u).
उ'नें आखेआ, "हे मेरे रब, मिगी माफ करो ते मिगी इक ऐसा राज देओ जेह्ड़ा मेरे बाद कुसै गी बी नेईं मिलग। वाकई तुस गै दाता ओ।"
فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّيْحَ تَجْرِيْ بِاَمْرِهٖ رُخَاۤءً حَيْثُ اَصَابَۙ
fasakhkharnā lahur-rīḥa tajrī bi'amrihī rukhā'an ḥaiṡu aṣāb(a).
फिरी अस उस हवा गी उस दे अधीन करी दित्ता जेह्ड़ी उंदी हुक्म दे मताबक चंगी चाल्ली चली जंदी ही।
وَالشَّيٰطِيْنَ كُلَّ بَنَّاۤءٍ وَّغَوَّاصٍۙ
wasy-syayāṭīna kulla bannā'iw wa gawwāṣ(in).
ते (असीं बी उदे अधीन कित्ता) शैतान, सारे बिल्डर ते गोताखोर।
وَّاٰخَرِيْنَ مُقَرَّنِيْنَ فِى الْاَصْفَادِ
wa ākharīna muqarranīna fil-aṣfād(i).
ते होर (दानव) जो जंजीरें च बन्नी गेदे न।
هٰذَا عَطَاۤؤُنَا فَامْنُنْ اَوْ اَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ
hāżā ‘aṭā'unā famnun au amsik bigairi ḥisāb(in).
एह् साढ़ा दान ऐ; फिर (दूजे गी) देना या रोकना (अपने लेई) बिना गणना दे।
وَاِنَّ لَهٗ عِنْدَنَا لَزُلْفٰى وَحُسْنَ مَاٰبٍ ࣖ
wa inna lahū ‘indanā lazulfā wa ḥusna ma'āb(in).
ते सचमुच, उहदे कोल साडे कोल इक पोजीशन है ते वापस आण वास्ते इक अच्छी जगह है।