وَاِذْ وٰعَدْنَا مُوْسٰىٓ اَرْبَعِيْنَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ
wa iż wā‘adnā mūsā arba‘īna lailatan ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).
आ (याद करू) जखन हम मूसा सँ चालीस राति के वादा केने रही। तखन अहाँ सभ (इस्राएलक सन्तान) बछड़ाक (प्रसादक रूप मे) ओकर (प्रस्थानक बाद) मूर्ति बनेलहुँ, आ अहाँ सभ अपराधी (बनि गेलहुँ) |
ثُمَّ عَفَوْنَا عَنْكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ ذٰلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
Ṡumma ‘afaunā ‘ankum mim ba‘di żālika la‘allakum tasykurūn(a).
तखन हम सभ तकर बाद अहाँ सभ केँ माफ क' देलियैक, जाहि सँ अहाँ सभ कृतज्ञ भ' सकब।
وَاِذْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَالْفُرْقَانَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُوْنَ
wa iż ātainā mūsal-kitāba wal-furqāna la‘allakum tahtadūn(a).
आ (याद राखू), जखन हम मूसा केँ किताब आ फुरकान देलियैक, जाहि सँ अहाँ सब केँ मार्गदर्शन भेटय।
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ اَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوْبُوْٓا اِلٰى بَارِىِٕكُمْ فَاقْتُلُوْٓا اَنْفُسَكُمْۗ ذٰلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِنْدَ بَارِىِٕكُمْۗ فَتَابَ عَلَيْكُمْ ۗ اِنَّهٗ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيْمُ
wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumi innakum ẓalamtum anfusakum bittikhāżikumul- ‘ijla fatūbū ilā bāri'ikum faqtulū anfusakum, żālikum khairul lakum ‘inda bāri'ikum, fatāba ‘alaikum, innahū huwat-tawwābur-raḥīm(u).
आ (याद करू) जखन मूसा अपन लोक सभ सँ कहलनि, "हे हमर लोक! अहाँ सभ बछड़ा (प्रसादक रूप मे) बना क' अपना पर अन्याय केने छी, तेँ अपन सृष्टिकर्ताक संग पश्चाताप करू आ अपना केँ मारू। अहाँ सभक लेल अपन सृष्टिकर्ताक संग नीक अछि। ओ अहाँक पश्चाताप केँ स्वीकार करताह। सचमुच, ओ पश्चाताप केँ परम स्वीकार करयवला, परम दयालु छथि।"
وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نُّؤْمِنَ لَكَ حَتّٰى نَرَى اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْكُمُ الصّٰعِقَةُ وَاَنْتُمْ تَنْظُرُوْنَ
wa iż qultum yā mūsā lan nu'mina laka ḥattā narallāha jahratan fa'akhażatkumuṣ-ṣā‘iqatu wa antum tanẓurūn(a).
आ (याद राखू) जखन अहाँ कहलहुँ, "हे मूसा! हम सभ अहाँ पर विश्वास नहि करब जा धरि अल्लाह केँ स्पष्ट रूप सँ नहि देखब," तखन बिजली अहाँ पर लागल, जखन अहाँ देखैत रही।
ثُمَّ بَعَثْنٰكُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُوْنَ
Ṡumma ba‘aṡnākum mim ba‘di mautikum la‘allakum tasykurūn(a).
तखन, हम अहाँक मृत्युक बाद अहाँ केँ उठौलहुँ, जाहि सँ अहाँ कृतज्ञ भ' सकब।
وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَاَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوٰى ۗ كُلُوْا مِنْ طَيِّبٰتِ مَا رَزَقْنٰكُمْ ۗ وَمَا ظَلَمُوْنَا وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
wa ẓallalnā ‘alaikumul-gamāma wa anzalnā ‘alaikumul-manna was-salwā, kulū min ṭayyibāti mā razaqnākum, wa mā ẓalamūnā wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
आ हम अहाँ सभकेँ मेघसँ छाहरि देलियैक, आ अहाँ सभ लग मन आ सलवा पठा देलियैक। हम जे रोजी-रोटी देने छी ताहि सँ नीक (भोजन) खाउ। हमरा सभ पर अन्याय नहि केलक, मुदा अपना पर अन्याय केलक।
وَاِذْ قُلْنَا ادْخُلُوْا هٰذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُوْا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَّادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَّقُوْلُوْا حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطٰيٰكُمْ ۗ وَسَنَزِيْدُ الْمُحْسِنِيْنَ
wa iż qulnadkhulū hāżihil-qaryata fakulū minhā ḥaiṡu syi'tum ragadaw wadkhulul- bāba sujjadaw wa qūlū ḥiṭṭatun nagfir lakum khaṭāyākum, wa sanazīdul-muḥsinīn(a).
आ (याद करू) जखन हम कहलहुँ, "एहि भूमि (बैतुलमकदीस) मे प्रवेश करू, तखन स्वादिष्ट भोजन करू (विभिन्न भोजनक) जे ओतय अछि जेना अहाँ केँ नीक लागय। आ प्रणाम करैत एकर द्वार पर प्रवेश करू, आ कहब जे, "हमरा सभ केँ (हमर सभक पाप सँ) मुक्त करू," तखन हम सभ अहाँ सभक गलती केँ अवश्य माफ करब। आ नीक काज करयवला सभक लेल हम सभ (वरदान) बढ़ा देब।"
فَبَدَّلَ الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا قَوْلًا غَيْرَ الَّذِيْ قِيْلَ لَهُمْ فَاَنْزَلْنَا عَلَى الَّذِيْنَ ظَلَمُوْا رِجْزًا مِّنَ السَّمَاۤءِ بِمَا كَانُوْا يَفْسُقُوْنَ ࣖ
fabaddalal-lażīna ẓalamū qaulan gairal-lażī qīla lahum fa anzalnā ‘alal-lażīna ẓalamū rijzam minas-samā'i bimā kānū yafsuqūn(a).
तखन अन्यायी लोक सभ आज्ञाक स्थान पर (एकटा आओर आज्ञा) लगा देलक जे हुनका सभ केँ आदेश नहि देल गेल छल | तेँ हम सभ अन्यायी लोक सभ पर स्वर्ग सँ विपत्ति पठेलहुँ, कारण ओ सभ (सदिखन) दुष्ट काज करैत छल |
۞ وَاِذِ اسْتَسْقٰى مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ فَقُلْنَا اضْرِبْ بِّعَصَاكَ الْحَجَرَۗ فَانْفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا ۗ قَدْ عَلِمَ كُلُّ اُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ ۗ كُلُوْا وَاشْرَبُوْا مِنْ رِّزْقِ اللّٰهِ وَلَا تَعْثَوْا فِى الْاَرْضِ مُفْسِدِيْنَ
wa iżistasqā mūsā liqaumihī faqulnaḍrib bi‘aṣākal-ḥajar(a), fanfajarat minhuṡnatā ‘asyrata ‘ainā(n), qad ‘alima kullu unāsim masyrabahum, kulū wasyrabū mir rizqillāhi wa lā ta‘ṡau fil-arḍi mufsidīn(a).
आ (याद करू) जखन मूसा अपन लोक सभक लेल पानि मँगलनि तखन हम सभ कहलियनि, "अपन लाठी सँ चट्टान पर प्रहार करू!" तेँ ओहि मे सँ बारह टा झरना निकलि गेल। प्रत्येक जनजाति अपन (अपन) पीबाक स्थान जनैत अछि | अल्लाह के रोजी-रोटी (दिल गेल) स खाउ-पीबू, आ नुकसान क' क' धरती पर बुराई नहि करू।
وَاِذْ قُلْتُمْ يٰمُوْسٰى لَنْ نَّصْبِرَ عَلٰى طَعَامٍ وَّاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنْۢبِتُ الْاَرْضُ مِنْۢ بَقْلِهَا وَقِثَّاۤىِٕهَا وَفُوْمِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا ۗ قَالَ اَتَسْتَبْدِلُوْنَ الَّذِيْ هُوَ اَدْنٰى بِالَّذِيْ هُوَ خَيْرٌ ۗ اِهْبِطُوْا مِصْرًا فَاِنَّ لَكُمْ مَّا سَاَلْتُمْ ۗ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ النَّبِيّٖنَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ ࣖ
wa iż qultum yā mūsā lan naṣbira ‘alā ṭa‘āmiw wāḥidin fad‘u lanā rabbaka yukhrij lanā mimmā tumbitul-arḍu mim baqlihā wa qiṡṡā'ihā wa fūmihā wa ‘adasihā wa baṣalihā, qāla atastabdilūnal-lażī huwa adnā bil-lażī huwa khair(un), ihbiṭū miṣran fa inna lakum mā sa'altum, wa ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu wal-maskanatu wa bā'ū bigaḍabim minallāh(i), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnan- nabiyyīna bi gairil-ḥaqq(i), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
आ (याद करू) जखन अहाँ कहलहुँ, “हे मूसा! हम सभ मात्र एक तरहक भोजन (खाइत) नहि सह सकैत छी, तेँ अपन प्रभु सँ माँगू जे हमरा सभ केँ पृथ्वी पर जे उपजैत अछि, ओहि मे सँ हमरा सभ केँ दिअ: जड़ी-बूटी, खीरा, लहसुन, मसूर, आ प्याज।” ओ (मूसा) कहलनि, “की अहाँ नीक चीजक बदला मे किछु अधलाह माँगैत छी? कोनो शहर मे जाउ, जे माँगब से अवश्य भेटत।” तखन हुनका सब पर बेइज्जती आ गरीबी के प्रहार भेल, आ ओ सब (पुनः) अल्लाह के तरफ स कोप के शिकार भ गेलाह। जे (होल) एहि लेल जे ओ सब अल्लाह के निशानी के नकारैत छल आ बिना अधिकार के पैगम्बर सब के मारि देलक। से एहि लेल जे ओ सभ आज्ञा नहि माननिहार आ उल्लंघन केनिहार छलाह।
وَاِذْ قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اذْكُرُوْا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ اِذْ جَعَلَ فِيْكُمْ اَنْۢبِيَاۤءَ وَجَعَلَكُمْ مُّلُوْكًاۙ وَّاٰتٰىكُمْ مَّا لَمْ يُؤْتِ اَحَدًا مِّنَ الْعٰلَمِيْنَ
wa iż qāla mūsā liqaumihī yā qaumiżkurū ni‘matallāhi ‘alaikum iż ja‘ala fīkum ambiyā'a wa ja‘alakum mulūkā(n), wa ātākum mā lam yu'ti aḥadam minal-‘ālamīn(a).
आ (याद करू) जखन मूसा अपन लोक सभ सँ कहलनि, "हे हमर लोक! अल्लाह केर कृपा अहाँ सभ पर मोन राखू जखन ओ अहाँ सभ मे पैगम्बर नियुक्त केलनि, आ अहाँ सभ केँ स्वतंत्र लोक बनौलनि, आ अहाँ सभ केँ ओ चीज देलनि जे आन लोक मे ककरो कहियो नहि देल गेल छल।"
يٰقَوْمِ ادْخُلُوا الْاَرْضَ الْمُقَدَّسَةَ الَّتِيْ كَتَبَ اللّٰهُ لَكُمْ وَلَا تَرْتَدُّوْا عَلٰٓى اَدْبَارِكُمْ فَتَنْقَلِبُوْا خٰسِرِيْنَ
yā qaumidkhulul-arḍal-muqaddasatal-latī kataballāhu lakum wa lā tartaddū ‘alā adbārikum fa tanqalibū khāsirīn(a).
हे हमर लोक! पवित्र भूमि (फिलिस्तीन) में प्रवेश करू जे अल्लाह अहाँ के लेल निर्धारित केने छथि, आ पाछू नहि घुमू (दुश्मन के डर स), नै त अहाँ हारि जायब।
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّ فِيْهَا قَوْمًا جَبَّارِيْنَۖ وَاِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَا حَتّٰى يَخْرُجُوْا مِنْهَاۚ فَاِنْ يَّخْرُجُوْا مِنْهَا فَاِنَّا دٰخِلُوْنَ
qālū yā mūsā inna fīhā qauman jabbārīn(a), wa innā lan nadkhulahā ḥattā yakhrujū minhā, fa iy yakhrujū minhā fa innā dākhilūn(a).
ओ सभ कहलक, "हे मूसा! सत्ते, ओहि भूमि मे बहुत मजबूत आ क्रूर लोक अछि, जा धरि ओ सभ ओहि सँ नहि निकलत ता धरि हम सभ ओहि मे प्रवेश नहि करब। जँ ओ सभ ओतय सँ निकलि जायत त' हम सभ अवश्य प्रवेश करब।"
قَالَ رَجُلَانِ مِنَ الَّذِيْنَ يَخَافُوْنَ اَنْعَمَ اللّٰهُ عَلَيْهِمَا ادْخُلُوْا عَلَيْهِمُ الْبَابَۚ فَاِذَا دَخَلْتُمُوْهُ فَاِنَّكُمْ غٰلِبُوْنَ ەۙ وَعَلَى اللّٰهِ فَتَوَكَّلُوْٓا اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
qāla rajulāni minal-lażīna yakhāfūna an‘amallāhu ‘alaihimadkhulū ‘alaihimul-bāb(a), fa iżā dakhaltumūhu fa innakum gālibūn(a), wa ‘alallāhi fa tawakkalū in kuntum mu'minīn(a).
धर्मपरायण लोक मे सँ दू गोटे कहलनि, जिनका अल्लाह केर अनुग्रह भेटल छलनि, "(देशक) फाटक सँ हुनका सभ पर हमला करू। जँ अहाँ ओहि मे प्रवेश करब त' अवश्य जीतब। आ असगर अल्लाह पर भरोसा राखू, जँ अहाँ मुसलमान छी।"
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِنَّا لَنْ نَّدْخُلَهَآ اَبَدًا مَّا دَامُوْا فِيْهَا ۖفَاذْهَبْ اَنْتَ وَرَبُّكَ فَقَاتِلَآ اِنَّا هٰهُنَا قٰعِدُوْنَ
qālū yā mūsā innā lan nadkhulahā abadam mā dāmū fīhā, fażhab anta wa rabbuka fa qātilā innā hāhunā qā‘idūn(a).
ओ सभ कहलक, "हे मूसा! जा धरि ओ सभ एखनो एहि मे रहत ता धरि हम सभ एहि मे कहियो प्रवेश नहि करब, तेँ अपन प्रभुक संग जाउ, आ अहाँ दुनू गोटे सँ लड़ू। बस एतहि (इंतजार) रहू।"
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ لَآ اَمْلِكُ اِلَّا نَفْسِيْ وَاَخِيْ فَافْرُقْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ الْقَوْمِ الْفٰسِقِيْنَ
qāla rabbi innī lā amliku illā nafsī wa akhī fafruq bainanā wa bainal-qaumil-fāsiqīn(a).
ओ (मूसा) कहलनि, "हे हमर प्रभु, हम मात्र अपना आ अपन भाइ पर नियंत्रण रखैत छी। तेँ हमरा सभ केँ ओहि दुष्ट लोक सभ सँ अलग करू।"
قَالَ فَاِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيْهِمْ اَرْبَعِيْنَ سَنَةً ۚيَتِيْهُوْنَ فِى الْاَرْضِۗ فَلَا تَأْسَ عَلَى الْقَوْمِ الْفٰسِقِيْنَ ࣖ
qāla fa innahā muḥarramatun ‘alaihim arba‘īna sanah(tan), yatīhūna fil-arḍ(i), falā ta'sa ‘alal qaumil-fāsiqīn(a).
(अल्लाह) कहलनि, "(जँ एहन अछि) तखन चालीस वर्ष धरि (जखन) हुनका सभक लेल मना अछि, (जाहि दौरान) ओ सभ धरती पर भ्रमित भ' क' भटकत। तेँ अहाँ (मूसा) ओहि दुष्ट लोक सभक भाग्यक बारे मे (सोचैत) दुखी नहि करू।"
ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَظَلَمُوْا بِهَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ
Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa ẓalamū bihā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).
हुनका सभक बाद हम मूसा केँ अपन प्रमाणक संग फिरौन आ हुनकर लोकक नेता सभ लग पठौलनि, आ ओ सभ प्रमाण सभ केँ नकारलनि। तेँ नुकसान करयवला के की होइत छैक ताहि पर ध्यान दियौक।
وَقَالَ مُوْسٰى يٰفِرْعَوْنُ اِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ
wa qāla mūsa yā fir‘aunu innī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).
मूसा कहलथिन, "हे फिरौन! सत्ते हम सभ लोकक प्रभुक दूत छी।
حَقِيْقٌ عَلٰٓى اَنْ لَّآ اَقُوْلَ عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّۗ قَدْ جِئْتُكُمْ بِبَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّكُمْ فَاَرْسِلْ مَعِيَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ
Ḥaqīqun ‘alā allā aqūla ‘alallāhi illal-ḥaqq(a), qad ji'tukum bibayyinatim mir rabbikum fa arsil ma‘iya banī isrā'īl(a).
अल्लाह के बारे में सच्चाई कहब हमरा पर बाध्यता अछि। सचमुच, हम अहाँक प्रभुक स्पष्ट प्रमाण ल’ क’ अहाँ लग आयल छी, तेँ इस्राएलक सन्तान केँ हमरा संग (जाय) दियौक।”
قَالَ اِنْ كُنْتَ جِئْتَ بِاٰيَةٍ فَأْتِ بِهَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
qāla in kunta ji'ta bi'āyatin fa'ti bihā in kunta minaṣ ṣādiqīn(a).
ओ (फिरोन) उत्तर देलथिन, "जँ ई सत्य अछि जे अहाँ प्रमाण अनैत छी, तखन ओकरा देखाउ जे अहाँ सच्चा लोक मे सँ एक छी।"
فَاَلْقٰى عَصَاهُ فَاِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِيْنٌ ۖ
fa alqā ‘aṣāhu fa iżā hiya ṡu‘bānum mubīn(un).
तखन (मूसा) अपन लाठी फेकि देलक, आ अचानक ओ लाठी असली पैघ साँप बनि गेल।
وَّنَزَعَ يَدَهٗ فَاِذَا هِيَ بَيْضَاۤءُ لِلنّٰظِرِيْنَ ࣖ
wa naza‘a yadahū fa iżā hiya baiḍā'u lin-nāẓirīn(a).
आ हाथ निकाललनि, अचानक देखनिहार लेल उज्जर (चमकैत) भ' गेलनि।
قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ عَلِيْمٌۙ
qālal-mala'u min qaumi fir‘auna inna hāżā lasāḥirum ‘alīm(un).
फिरौन केरऽ नेता सिनी कहलकै, “ई आदमी सचमुच चतुर जादूगर छै, .
يُّرِيْدُ اَنْ يُّخْرِجَكُمْ مِّنْ اَرْضِكُمْ ۚ فَمَاذَا تَأْمُرُوْنَ
yurīdu ay yukhrijakum min arḍikum, fa māżā ta'murūn(a).
जे अहाँ सभ केँ अहाँक भूमि सँ भगाबऽ चाहैत अछि।" (फरोन कहलनि), "तखन अहाँ की सुझाव दैत छी?"
قَالُوْآ اَرْجِهْ وَاَخَاهُ وَاَرْسِلْ فِى الْمَدَاۤىِٕنِ حٰشِرِيْنَۙ
qālū arjih wa akhāhu wa arsil fil-madā'ini ḥāsyirīn(a).
(मुखिया लोकनि) उत्तर देलथिन, "ओकरा आ ओकर भाय केँ (कनि काल धरि) रोकि दियौक आ किछु लोक केँ शहर मे पठा दियौक जे (जादूगर सभ केँ जमा करथि)।
يَأْتُوْكَ بِكُلِّ سٰحِرٍ عَلِيْمٍ
ya'tūka bikulli sāḥirin ‘alīm(in).
जाहि सँ ओ सभ चतुर जादूगर केँ अहाँ सभक लग आनि सकय।”
وَجَاۤءَ السَّحَرَةُ فِرْعَوْنَ قَالُوْٓا اِنَّ لَنَا لَاَجْرًا اِنْ كُنَّا نَحْنُ الْغٰلِبِيْنَ
wa jā'as-saḥaratu fir‘auna qālū inna lanā la'ajran in kunnā naḥnul-gālibīn(a).
जादूगर सभ फिरौन लग आबि गेलाह। ओ सभ कहलक, “(की) हमरा सभकेँ इनाम भेटत, जँ जीतब?”
قَالَ نَعَمْ وَاِنَّكُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبِيْنَ
qāla na‘am wa innakum laminal-muqarrabīn(a).
ओ (फिरोन) उत्तर देलथिन, "हँ, वास्तव मे अहाँ ओहि लोक मे अवश्य छी जे (हमर) नजदीक छथि।"
قَالُوْا يٰمُوْسٰٓى اِمَّآ اَنْ تُلْقِيَ وَاِمَّآ اَنْ نَّكُوْنَ نَحْنُ الْمُلْقِيْنَ
qālū yā mūsā immā an tulqiya wa immā an nakūna naḥnul-mulqīn(a).
ओ सभ (जादूगर सभ) कहलक, "हे मूसा! अहाँ पहिने फेकब, आकि हम सभ फेकब?"
قَالَ اَلْقُوْاۚ فَلَمَّآ اَلْقَوْا سَحَرُوْٓا اَعْيُنَ النَّاسِ وَاسْتَرْهَبُوْهُمْ وَجَاۤءُوْ بِسِحْرٍ عَظِيْمٍ
qāla alqū, falammā alqau saḥarū a‘yunan-nāsi wastarhabūhum wa jā'ū bisiḥrin ‘aẓīm(in).
ओ (मूसा) उत्तर देलथिन, "पहिने एकरा फेकि दियौक!" से फेकला के बाद लोक के आँखि पर जादू क लोक के डरा देलखिन, कियाक त ओ सब बहुत पैघ (अद्भुत) जादू देखबैत छलाह |
۞ وَاَوْحَيْنَآ اِلٰى مُوْسٰٓى اَنْ اَلْقِ عَصَاكَۚ فَاِذَا هِيَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُوْنَۚ
wa auḥainā ilā mūsā an alqi ‘aṣāk(a), fa iżā hiya talqafu mā ya'fikūn(a).
आ हम मूसा केँ प्रगट केलहुँ, “अपन लाठी नीचाँ फेकि दियौक!” तेँ एकाएक ओ हुनका लोकनिक सभटा झूठ केँ निगल लेलनि ।
فَوَقَعَ الْحَقُّ وَبَطَلَ مَا كَانُوْا يَعْمَلُوْنَۚ
fa waqa‘al-ḥaqqu wa baṭala mā kānū ya‘malūn(a).
तखन सत्य सिद्ध भेल, आ ओ सभ जे किछु केलनि से व्यर्थ भ' गेलनि।
فَغُلِبُوْا هُنَالِكَ وَانْقَلَبُوْا صٰغِرِيْنَۚ
fa gulibū hunālika wanqalabū ṣāgirīn(a).
तेँ ओहि ठाम ओ सभ पराजित भऽ गेलाह आ ओ सभ घृणित लोक बनि गेलाह ।
وَاُلْقِيَ السَّحَرَةُ سٰجِدِيْنَۙ
wa ulqiyas-saḥaratu sājidīn(a).
आ जादूगर सभ तुरन्त खसि पड़लाह आ सजदा कयलनि |
قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِرَبِّ الْعٰلَمِيْنَۙ
qālū āmannā birabbil-‘ālamīn(a).
ओ सभ कहलकनि, “हम सभ लोकक प्रभु पर विश्वास करैत छी।
قَالَ فِرْعَوْنُ اٰمَنْتُمْ بِهٖ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۚ اِنَّ هٰذَا لَمَكْرٌ مَّكَرْتُمُوْهُ فِى الْمَدِيْنَةِ لِتُخْرِجُوْا مِنْهَآ اَهْلَهَاۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ
qāla fir‘aunu āmantum bihī qabla an āżana lakum, inna hāżā lamakrum makartumūhu fil-madīnati litukhrijū minhā ahlahā, fa saufa ta‘lamūn(a).
फिरौन कहलकै, "हमरा अनुमति दै सँ पहिने अहाँ हुनका पर विश्वास किएक करैत छी? असल मे ई वास्तव मे एकटा एहन चाल अछि जे अहाँ एहि शहर मे योजना बनेने छी, एकर निवासी केँ भगाबय लेल। बाद मे अहाँ केँ पता चलत (अहाँक काजक परिणाम)
لَاُقَطِّعَنَّ اَيْدِيَكُمْ وَاَرْجُلَكُمْ مِّنْ خِلَافٍ ثُمَّ لَاُصَلِّبَنَّكُمْ اَجْمَعِيْنَ
la'uqaṭṭi‘anna aidiyakum wa arjulakum min khilāfin ṡumma la'uṣallibannakum ajma‘īn(a).
हम अहाँक हाथ-पैर केँ क्रिसक्रॉस तरीका सँ (दहिना हाथ आ बामा पैर वा एकर विपरीत) अवश्य काटि देब, तखन अहाँ सभ केँ क्रूस पर चढ़ा देब।”
قَالُوْٓا اِنَّآ اِلٰى رَبِّنَا مُنْقَلِبُوْنَۙ
qālū innā ilā rabbinā munqalibūn(a).
ओ सभ (जादूगर) उत्तर देलथिन, “सत्ते हम सभ अपन प्रभु लग घुरि जायब।
وَمَا تَنْقِمُ مِنَّآ اِلَّآ اَنْ اٰمَنَّا بِاٰيٰتِ رَبِّنَا لَمَّا جَاۤءَتْنَا ۗرَبَّنَآ اَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَّتَوَفَّنَا مُسْلِمِيْنَ ࣖ
wa mā tanqimu minnā illā an āmannā bi'āyāti rabbinā lammā jā'atnā, rabanā afrig ‘alainā ṣabraw wa tawaffanā muslimīn(a).
आरू तोहें हमरा सिनी सें बदला नै लेलकै, बल्कि ई लेली कि जबेॅ हुनी हमरा सिनी के पास ऐलै, तबेॅ हम्में हमरऽ प्रभु केरऽ आयतऽ पर विश्वास करलकै।" (ओकरा सिनी न॑ प्रार्थना करलकै), "हमरऽ प्रभु, हमरा सिनी क॑ धैर्य दिं आरू मुसलमान बनी क॑ मरी जाय (अहाँ के सामने आत्मसमर्पण करी क॑)।"
وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اَتَذَرُ مُوْسٰى وَقَوْمَهٗ لِيُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ وَيَذَرَكَ وَاٰلِهَتَكَۗ قَالَ سَنُقَتِّلُ اَبْنَاۤءَهُمْ وَنَسْتَحْيٖ نِسَاۤءَهُمْۚ وَاِنَّا فَوْقَهُمْ قٰهِرُوْنَ
wa qālal-mala'u min qaumi fir‘auna atażaru mūsā wa qaumahū liyufsidū fil-arḍi wa yażaraka wa ālihatak(a), qāla sanuqattilu abnā'ahum wa nastaḥyī nisā'ahum, wa innā fauqahum qāhirūn(a).
आ फिरौनक लोकक नेता सभ कहलथिन, “की अहाँ मूसा आ हुनकर लोक केँ एहि देश (मिस्र) मे तबाही मचाबय देब आ अहाँ आ अहाँक देवता सभ केँ छोड़ि देब?” (फिरौन) उत्तर देलथिन, "हम सभ हुनकर बेटा सभ केँ मारि देब आ हुनकर बेटी सभ केँ जीबय देब आ सचमुच हुनका सभ पर हमरा सभक पूरा अधिकार अछि।"
قَالَ مُوْسٰى لِقَوْمِهِ اسْتَعِيْنُوْا بِاللّٰهِ وَاصْبِرُوْاۚ اِنَّ الْاَرْضَ لِلّٰهِ ۗيُوْرِثُهَا مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَالْعَاقِبَةُ لِلْمُتَّقِيْنَ
qāla mūsā liqaumihista‘īnū billāhi waṣbirū, innal-arḍa lillāh(i), yūriṡuhā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wal-‘āqibatu lil-muttaqīn(a).
मूसा अपन लोक सभ सँ कहलनि, "अल्लाह सँ मदद माँगू आ धैर्य राखू। सचमुच (ई) धरती अल्लाह केर अछि; ओ अपन सेवक मे जेकरा चाहथि ओकरा विरासत मे भेटत। आ (अच्छा) अंत ओहि लोकक लेल अछि जे धर्मात्मा छथि।"
قَالُوْٓا اُوْذِيْنَا مِنْ قَبْلِ اَنْ تَأْتِيَنَا وَمِنْۢ بَعْدِ مَا جِئْتَنَا ۗقَالَ عَسٰى رَبُّكُمْ اَنْ يُّهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَيَسْتَخْلِفَكُمْ فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُوْنَ ࣖ
qālū ūżīnā min qabli an ta'tiyanā wa mim ba‘di mā ji'tanā, qāla ‘asā rabbukum ay yuhlika ‘aduwwakum wa yastakhlifakum fil-arḍi fa yanẓura kaifa ta‘malūn(a).
ओ सभ (मूसाक लोक) कहलनि, "हमरा सभ केँ अहाँ हमरा सभ लग एबा सँ पहिने आ अहाँ सभक एलाक बाद (फिरौन द्वारा) अत्याचार कयल गेल छल।" (मूसा) उत्तर देलथिन, "आशा अछि जे अहाँक प्रभु अहाँक दुश्मन सभ केँ नष्ट क' देताह आ अहाँ केँ पृथ्वी पर खलीफा बना देताह; तखन ओ देखताह जे अहाँक कोना काज अछि।"
وَلَقَدْ اَخَذْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَ بِالسِّنِيْنَ وَنَقْصٍ مِّنَ الثَّمَرٰتِ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُوْنَ
wa laqad akhażnā āla fir‘auna bis-sinīna wa naqṣim minaṡ-ṡamarāti la‘allahum yażżakkarūn(a).
आ सचमुच, हम फिरौन आ ओकर लोक केँ कतेको वर्षक रौदी आ फलक अभाव (आनैत) दंडित केने छी, जाहि सँ ओ सब सबक सीखय।
فَاِذَا جَاۤءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُوْا لَنَا هٰذِهٖ ۚوَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَّطَّيَّرُوْا بِمُوْسٰى وَمَنْ مَّعَهٗۗ اَلَآ اِنَّمَا طٰۤىِٕرُهُمْ عِنْدَ اللّٰهِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ
fa iżā jā'athumul-ḥasanatu qālū lanā hāżihī, wa in tuṣibhum sayyi'atuy yaṭṭayyarū bimūsā wa mam ma‘ah(ū), alā innamā ṭā'iruhum ‘indallāhi wa lākinna aksṡarahum lā ya‘lamūn(a).
तखन जखन नीक (समृद्धि) हुनका सभ लग अबैत छनि त' कहैत छथि, "ई हमर सभक (प्रयास) के कारण अछि." आ जँ हुनका सभ केँ कोनो विपत्ति मे पड़लनि तँ ओ सभ दुर्भाग्यक दोष मूसा आ हुनकर अनुयायी सभ पर लगा दैत छलाह | ई जानि लिअ जे हुनकर भाग्य अल्लाह के हाथ मे अछि, मुदा अधिकांश के पता नहि छनि।
وَقَالُوْا مَهْمَا تَأْتِنَا بِهٖ مِنْ اٰيَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَاۙ فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ
wa qālū mahmā ta'tinā bihī min āyatil litasḥaranā bihā, famā naḥnu laka bimu'minīn(a).
ओ सभ (मूसा केँ) कहलथिन, “अहाँ हमरा सभ केँ जादू करबाक लेल जे किछु प्रमाण अनब, हम सभ अहाँ पर विश्वास नहि करब।”
فَاَرْسَلْنَا عَلَيْهِمُ الطُّوْفَانَ وَالْجَرَادَ وَالْقُمَّلَ وَالضَّفَادِعَ وَالدَّمَ اٰيٰتٍ مُّفَصَّلٰتٍۗ فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا مُّجْرِمِيْنَ
fa arsalnā ‘alaihimuṭ-ṭūfāna wal-jarāda wal-qummala waḍ-ḍafādi‘a wad-dama āyātim mufaṣṣalāt(in), fastakbarū wa kānū qaumam mujrimīn(a).
अतः हम हुनका सब पर तूफान, टिड्डी, जूँ, बेंग आ खून (पीबाक पानि खून में बदलि गेल) के स्पष्ट संकेत के रूप में पठा देलियैक, मुदा ओ सब अहंकारी रहलाह आ ओ सब पापी लोक छलाह |
وَلَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قَالُوْا يٰمُوْسَى ادْعُ لَنَا رَبَّكَ بِمَا عَهِدَ عِنْدَكَۚ لَىِٕنْ كَشَفْتَ عَنَّا الرِّجْزَ لَنُؤْمِنَنَّ لَكَ وَلَنُرْسِلَنَّ مَعَكَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۚ
wa lammā waqa‘a ‘alihimur-rijzu qālū yā mūsad‘u lanā rabbaka bimā ‘ahida ‘indak(a), la'in kasyafta ‘annar-rijza lanu'minanna laka wa lanursilanna ma‘aka banī isrā'īl(a).
आ जखन हुनका सभ केँ सजा (जेकर व्याख्या कयल गेल अछि) सँ मारल गेलनि तखन ओ सभ कहलनि, "हे मूसा! अहाँक प्रभु सँ हुनकर प्रतिज्ञाक अनुसार हमरा सभ केँ माँगू। जँ अहाँ हमरा सभ सँ ई सजा दूर क' सकब त' हम सभ अहाँ पर अवश्य विश्वास करब आ हम सभ इस्राएलक संतान केँ अहाँक संग अवश्य जाय देब।"