وَعَلَّمَ اٰدَمَ الْاَسْمَاۤءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلٰۤىِٕكَةِ فَقَالَ اَنْۢبِـُٔوْنِيْ بِاَسْمَاۤءِ هٰٓؤُلَاۤءِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa ‘allama ādamal-asmā'a kullahā ṡumma ‘araḍahum ‘alal-malā'ikati faqāla ambi'ūnī bi'asmā'i hā'ulā'i in kuntum ṣādiqīn(a).
Ва номҳои ҳамаи онҳоро ба Одам омӯхт, сипас онҳоро ба фариштагон нишон дод ва гуфт: «Агар рост мегӯед, номҳои ҳамаи инҳоро ба ман хабар диҳед!»
قَالُوْا سُبْحٰنَكَ لَا عِلْمَ لَنَآ اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا ۗاِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
qālū subḥānaka lā ‘ilma lanā illā mā ‘allamtanā, innaka antal-‘alīmul-ḥakīm(u).
Онҳо ҷавоб доданд: «Туро поку муназзаҳ медонам, мо ҷуз он чизе, ки Ту ба мо таълим додаӣ, чизе намедонем. Дар ҳақиқат, Ту доно ва ҳаким ҳастӣ».
قَالَ يٰٓاٰدَمُ اَنْۢبِئْهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْ ۚ فَلَمَّآ اَنْۢبَاَهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْۙ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ غَيْبَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۙ وَاَعْلَمُ مَا تُبْدُوْنَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُوْنَ
qāla yā ādamu ambi'hum bi'asmā'ihim, falammā amba'ahum bi'asmā'ihim, qāla alam aqul lakum innī a‘lamu gaibas-samāwāti wal-arḍ(i), wa a‘lamu mā tubdūna wa mā kuntum taktumūn(a).
(Худо) гуфт: «Эй Одам! Номҳоро ба онҳо бигӯ!» Пас аз он ки (Одам) номашро гуфт, (Худо) гуфт: «Оё ба ту нагуфтам, ки ман ғайби осмонҳо ва заминро медонам ва он чиро, ки шумо ошкор мекунед ва он чиро, ки пинҳон мекунед, медонам?»
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰى وَاسْتَكْبَرَۖ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li ādama fasajadū illā iblīs(a), abā wastakbara wa kāna minal-kāfirīn(a).
Ва (ёд кун) он гоҳ ки ба фариштагон гуфтем: «Барои Одам саҷда кунед!» Пас, ҳама саҷда карданд, ҷуз Шайтон, ки ӯ саркашӣ мекунад ва фахр мекунад ва аз кофирон аст.
وَلَقَدْ خَلَقْنٰكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنٰكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ لَمْ يَكُنْ مِّنَ السّٰجِدِيْنَ
wa laqad khalaqnākum ṡumma ṣawwarnākum ṡumma qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), lam yakum minas-sājidīn(a).
Ва ба дурустӣ, Мо шуморо офаридем, сипас шуморо (баданҳоятонро) шакл додем, сипас ба фариштагон гуфтем: «Барои Одам саҷда кунед». Пас, онҳо ба ҷуз Шайтон саҷда карданд. Ва ӯ (Иблис) аз саҷдакунандагон нест.
قَالَ مَا مَنَعَكَ اَلَّا تَسْجُدَ اِذْ اَمَرْتُكَ ۗقَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُۚ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ
qāla mā mana‘aka allā tasjuda iż amartuk(a), qāla ana khairum minh(u), khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).
(Худо) гуфт: «Чӣ чиз туро аз саҷда накардан боздошт, вақте ки ба ту гуфтам?» (Иблис) гуфт: «Ман аз ӯ беҳтарам, маро аз оташ офаридаӣ ва ӯро аз хок офаридаӣ».
قَالَ فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا يَكُوْنُ لَكَ اَنْ تَتَكَبَّرَ فِيْهَا فَاخْرُجْ اِنَّكَ مِنَ الصّٰغِرِيْنَ
qāla fahbiṭ minhā famā yakūnu laka an tatakabbara fīhā fakhruj innaka minaṣ-ṣāgirīn(a).
(Худо) гуфт: «Пас, аз он (осмон) фуруд ояд, зеро ту набояд ба он фахр кунӣ. Барояд! Ба дурустӣ ки ту аз махлуқоти паст ҳастӣ».
قَالَ اَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ
qāla anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).
(Шайтон) гуфт: «Маро то рӯзи зиндашуда мӯҳлат деҳ».
قَالَ اِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَ
qāla innaka minal-munẓarīn(a).
(Худо) гуфт: «Ба дурустӣ, ту аз ҷумлаи касоне ҳастӣ, ки мӯҳлаташонро ба таъхир андохтаанд».
قَالَ فَبِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيْمَۙ
qāla fabimā agwaitanī la'aq‘udanna lahum ṣirāṭakal-mustaqīm(a).
(Иблис) ҷавоб дод: «Азбаски маро гумроҳ кардӣ, ман онҳоро аз роҳи рости Ту бозмедорам».
ثُمَّ لَاٰتِيَنَّهُمْ مِّنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ اَيْمَانِهِمْ وَعَنْ شَمَاۤىِٕلِهِمْۗ وَلَا تَجِدُ اَكْثَرَهُمْ شٰكِرِيْنَ
Ṡumma la'ātiyannahum mim baini aidīhim wa min khalfihim wa ‘an aimānihim wa ‘an syamā'ilihim, wa lā tajidu akṡarahum syākirīn(a).
он гоҳ, албатта, аз пеш ва аз пушт ва аз рост ва аз чапашон бар онҳо хоҳам омад ва аксари онҳоро шукргузор нахоҳӣ ёфт».
قَالَ اخْرُجْ مِنْهَا مَذْءُوْمًا مَّدْحُوْرًا ۗ لَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنْكُمْ اَجْمَعِيْنَ
qālakhruj minhā maż'ūmam madḥūrā(n), laman tabi‘aka minhum la'amla'anna jahannama minkum ajma‘īn(a).
(Худо) гуфт: «Аз он ҷо (биҳишт) хору рондашуда берун шав! Ҳар кас аз онҳо, ки аз ту пайравӣ кунад, ҷаҳаннамро аз ҳамаи шумо пур хоҳам кард».
وَيٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلَا مِنْ حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata fa kulā min ḥaiṡu syi'tumā wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).
Ва (Худо гуфт): «Эй Одам, бо ҳамсарат дар биҳишт бимонед ва ҳар чизеро, ки мехоҳед, бихӯред. Аммо ба ин дарахт наздик нашавед, ки (агар наздик шавед) ҳарду аз ситамкорон хоҳед буд».
فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطٰنُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وٗرِيَ عَنْهُمَا مِنْ سَوْءٰتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهٰىكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هٰذِهِ الشَّجَرَةِ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَا مَلَكَيْنِ اَوْ تَكُوْنَا مِنَ الْخٰلِدِيْنَ
fa waswasa lahumasy-syaiṭānu liyubdiya lahumā mā wūriya ‘anhumā min sau'ātihimā wa qāla mā nahākumā rabbukumā ‘an hāżihisy-syajarati illā an takūnā malakaini au takūnā minal-khālidīn(a).
Сипас шайтон ба онҳо фикрҳои бад васваса кард, то шармгоҳашонро (ки пӯшида буданд) ошкор кунад. Ва (шайтон) гуфт: «Худои шумо танҳо шуморо аз наздик шудан ба ин дарахт манъ кардааст, то ҳарду фаришта нашавед ва мардуми абадӣ (дар биҳишт) нашавед».
وَقَاسَمَهُمَآ اِنِّيْ لَكُمَا لَمِنَ النّٰصِحِيْنَۙ
wa qāsamahumā innī lakumā laminan-nāṣiḥīn(a).
Ва (шайтон) ба ҳардуяшон савганд хӯрд: «Ман аз ёрони шумо ҳастам».
فَدَلّٰىهُمَا بِغُرُوْرٍۚ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۗ وَنَادٰىهُمَا رَبُّهُمَآ اَلَمْ اَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَاَقُلْ لَّكُمَآ اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
fa dallāhumā bigurūr(in), falammā żāqasy-syajarata badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa nādāhumā rabbuhumā alam anhakumā ‘an tilkumasy-syajarati wa aqul lakumā innasy-syaiṭāna lakumā ‘aduwwum mubīn(un).
Ӯ (Шайтон) онҳоро бо фиреб фиреб дод. Вақте ки меваи дарахтро чашиданд, аврати он барояшон ошкор шуд ва бо баргҳои биҳишт онро пӯшониданд. Худо ба онҳо нидо кард: «Оё шуморо аз он дарахт манъ накарда будам ва ба шумо нагуфта будам, ки шайтон душмани ошкори ҳардуи шумост?»
قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَآ اَنْفُسَنَا وَاِنْ لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ
qālā rabbanā ẓalamnā anfusanā wa illam tagfir lanā wa tarḥamnā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).
Ҳарду гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, мо ба худ ситам кардем. Агар моро набахшӣ ва ба мо раҳмат накунӣ, бешубҳа, аз зиёнкорон хоҳем буд».
قَالَ اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚوَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ
qālahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).
(Худо) гуфт: «Поён равед, шумо бо якдигар душман хоҳед буд. Замин то замони муайян манзил ва лаззати шумост».
قَالَ فِيْهَا تَحْيَوْنَ وَفِيْهَا تَمُوْتُوْنَ وَمِنْهَا تُخْرَجُوْنَ ࣖ
qāla fīhā taḥyauna wa fīhā tamūtūna wa minhā tukhrajūn(a).
(Худованд) мефармояд: «Дар он ҷо зиндагӣ мекунед, дар он ҷо мемиред ва аз он ҷо (низ) зинда мешавед».
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنْ صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَاٍ مَّسْنُوْنٍۚ
wa laqad khalaqnal-insāna min ṣalṣālim min ḥama'im masnūn(in).
Ва ба дурустӣ, Мо инсон (Одам)-ро аз гили хушк аз лойи сиёҳе, ки шакл дода шуда буд, офаридем.
وَالْجَاۤنَّ خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ مِنْ نَّارِ السَّمُوْمِ
wal-jānna khalaqnāhu min qablu min nāris-samūm(i).
Ва ҷинро пеш аз (Одам) аз оташи сӯзон офарида будем.
وَاِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ خَالِقٌۢ بَشَرًا مِّنْ صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَاٍ مَّسْنُوْنٍۚ
wa iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī khāliqum basyaram min ṣalṣālim min ḥama'im masnūn(in).
Ва (ёд кун), вақте ки Парвардигорат ба фариштагон гуфт: «Ба ростӣ, ман аз гили хушк аз лойи сиёҳе, ки шакл гирифтааст, инсоне меофаринам».
فَاِذَا سَوَّيْتُهٗ وَنَفَخْتُ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِيْ فَقَعُوْا لَهٗ سٰجِدِيْنَ
fa iżā sawwaituhū wa nafakhtu fīhi mir rūḥī fa qa‘ū lahū sājidīn(a).
Пас, вақте ки (он ҳодисаро) комил кардам ва рӯҳи Худро (офаринишро) ба он дамидам, бо саҷда бар он саҷда кунед».
فَسَجَدَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ كُلُّهُمْ اَجْمَعُوْنَۙ
fa sajadal-malā'ikatu kulluhum ajma‘ūn(a).
Пас, фариштагон ҳама якҷоя саҷда карданд,
اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰىٓ اَنْ يَّكُوْنَ مَعَ السّٰجِدِيْنَ
illā iblīs(a), abā ay yakūna ma‘as-sājidīn(a).
ҷуз шайтон. Ӯ аз ҳамроҳ шудан ба (фариштагон)-е, ки саҷда мекарданд, дудила буд.
قَالَ يٰٓاِبْلِيْسُ مَا لَكَ اَلَّا تَكُوْنَ مَعَ السّٰجِدِيْنَ
qāla yā iblīsu mā laka allā takūna ma‘as-sājidīn(a).
(Худо) гуфт: «Эй Шайтон, чаро ту бо онҳо саҷда намекунӣ?»
قَالَ لَمْ اَكُنْ لِّاَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهٗ مِنْ صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَاٍ مَّسْنُوْنٍ
qāla lam akul li'asjuda libasyarin khalaqtahū min ṣalṣālim min ḥama'im masnūn(in).
(Иблис) гуфт: «Ман ҳаргиз ба одамие саҷда нахоҳам кард, ки ӯро аз гили хушк ва лойи сиёҳ офаридаӣ, ки шакл дода шудааст».
قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَاِنَّكَ رَجِيْمٌۙ
qāla fakhruj minhā fa innaka rajīm(un).
(Худо) гуфт: «Пас, аз биҳишт берун шав, зеро ту лаънатшудаӣ».
وَّاِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ اِلٰى يَوْمِ الدِّيْنِ
wa inna ‘alaikal-la‘nata ilā yaumid-dīn(i).
ва дар ҳақиқат, лаънат то рӯзи қиёмат бар ту боқӣ хоҳад монд».
قَالَ رَبِّ فَاَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ
qāla rabbi fa anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).
(Шайтон) гуфт: «Эй Парвардигори ман, (агар чунин бошад), маро то рӯзе, ки (инсонҳо) дубора зинда мешаванд, мӯҳлат деҳ».
قَالَ فَاِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَۙ
qāla fa innaka minal-munẓarīn(a).
Аллоҳ мефармояд: «(Эй кош), ту аз ҷумлаи мӯҳлат додашудагон ҳастӣ».
اِلٰى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُوْمِ
ilā yaumil-waqtil-ma‘lūm(i).
то рӯзи муайяншуда (қиёмат).
قَالَ رَبِّ بِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِى الْاَرْضِ وَلَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ
qāla rabbi bimā agwaitanī la'uzayyinanna lahum fil-arḍi wa la'ugwiyannahum ajma‘īn(a).
Шайтон гуфт: «Эй Парвардигори ман, азбаски маро гумроҳ кардӣ, ман (бадиро) дар рӯи замин барояшон ороста месозам ва ҳамаи онҳоро гумроҳ мекунам.
اِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِيْنَ
illā ‘ibādaka minhumul-mukhlaṣīn(a).
магар бандагони Ту, ки аз миёни онҳо баргузида шудаанд.
قَالَ هٰذَا صِرَاطٌ عَلَيَّ مُسْتَقِيْمٌ
qāla hāżā ṣirāṭun ‘alayya mustaqīm(un).
(Худо) гуфт: «Ин роҳи рост ба сӯи Ман аст».
اِنَّ عِبَادِيْ لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطٰنٌ اِلَّا مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْغَاوِيْنَ
inna ‘ibādī laisa laka ‘alaihim sulṭānun illā manittaba‘aka minal-gāwīn(a).
Ба дурустӣ, ту (Иблис) бар бандагони Ман ҳеҷ ғолибияте надорӣ, магар он касе, ки аз ту пайравӣ мекунад, яъне гумроҳон.
وَاِنَّ جَهَنَّمَ لَمَوْعِدُهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ
wa inna jahannama lamau‘iduhum ajma‘īn(a).
Ва ба ростӣ, ҷаҳаннам ҳамон ҷоест, ки ба ҳамаи онҳо (пайравони шайтон) ваъда дода шудааст.
لَهَا سَبْعَةُ اَبْوَابٍۗ لِكُلِّ بَابٍ مِّنْهُمْ جُزْءٌ مَّقْسُوْمٌ ࣖ
lahā sab‘atu abwāb(in), likulli bābim minhum juz'um maqsūm(un).
(Ҷаҳаннам) ҳафт дар дорад ва ҳар як дар ба гурӯҳе аз онҳо (муайян карда шудааст).
وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ
wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).
Ва мо пеш аз ин ба Одам амр кардем, вале фаромӯш кард ва Мо дар ӯ иродаи қавӣ наёфтем.
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.
Ва (ёд кун) он вақтро, ки ба фариштагон гуфтем: «Барои Одам саҷда кунед!» Пас, ҳама саҷда карданд, ба ҷуз Шайтон, ки саркашӣ кард.
فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى
fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.
Пас гуфтем: «Эй Одам, ин (шайтон) душмани ту ва ҳамсарат аст, пас, нагузор, ки ӯ ҳардуи шуморо аз биҳишт берун кунад, ки дар бадбахтӣ қарор гирӣ».
اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ
inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.
Дар ҳақиқат, дар он ҷо барои ту (кафолат) ҳаст, на гурусна мемирӣ ва на урён мешавӣ.
وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى
wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.
Ва дар ҳақиқат, дар он ҷо ташнагӣ нахоҳӣ дошт ва гармии офтоб туро нахоҳад дид».
فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى
fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.
Сипас Шайтон (андешаҳои бадро) ба ӯ васваса кард ва гуфт: «Эй Одам! Оё ба ту дарахти ҷовидонӣ (хулдӣ) ва салтанатеро, ки нобуд намешавад, нишон диҳам?»
فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ
fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.
Пас ҳарду аз он хӯрданд ва шармгоҳашон барояшон намоён шуд ва шурӯъ карданд, ки онро бо баргҳои биҳишт пӯшонанд. Одам аз Парвардигораш нофармонӣ кард ва гумроҳ шуд.
ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى
Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.
Пас Парвардигораш ӯро баргузид, пас тавбаашро пазируфт ва ҳидояташро кард.
قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى
qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.
(Худо) гуфт: «Ҳамроҳ аз биҳишт фуруд оед, баъзе аз шумо душмани якдигар бошед. Агар аз ҷониби Ман роҳнамоӣ ба шумо биёяд, пас (бидонед) ҳар кӣ аз роҳнамоии ман пайравӣ кунад, гумроҳ намешавад ва ба ӯ зараре намерасад».
اِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ خَالِقٌۢ بَشَرًا مِّنْ طِيْنٍ
iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī khāliqum basyaram min ṭīn(in).
(Ёд кун), вақте ки Парвардигорат ба фариштагон гуфт: «Ба ростӣ, ман одамиро аз гил меофарам».
فَاِذَا سَوَّيْتُهٗ وَنَفَخْتُ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِيْ فَقَعُوْا لَهٗ سٰجِدِيْنَ
fa'iżā sawwaituhū wa nafakhtu fīhi mir rūḥī faqa‘ū lahū sājidīn(a).
Пас, вақте ки офаринишро тамом кардам ва рӯҳи Худро ба ӯ дам задам, пас, ба ӯ саҷда кун».
فَسَجَدَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ كُلُّهُمْ اَجْمَعُوْنَۙ
fasajadal-malā'ikatu kulluhum ajma‘ūn(a).
Пас, фариштагон ҳама саҷда карданд,