وَعَلَّمَ اٰدَمَ الْاَسْمَاۤءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلٰۤىِٕكَةِ فَقَالَ اَنْۢبِـُٔوْنِيْ بِاَسْمَاۤءِ هٰٓؤُلَاۤءِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
wa ‘allama ādamal-asmā'a kullahā ṡumma ‘araḍahum ‘alal-malā'ikati faqāla ambi'ūnī bi'asmā'i hā'ulā'i in kuntum ṣādiqīn(a).
सः च आदमम् तेषां सर्वेषां नामानि (वस्तूनि) उपदिष्टवान्, ततः सः तानि स्वर्गदूतेभ्यः दर्शितवान्, "एतेषां सर्वेषां (वस्तूनाम्) नामानि मां वदतु, यदि भवान् सत्यं वदति!
قَالُوْا سُبْحٰنَكَ لَا عِلْمَ لَنَآ اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا ۗاِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
qālū subḥānaka lā ‘ilma lanā illā mā ‘allamtanā, innaka antal-‘alīmul-ḥakīm(u).
ते प्रत्युवाच- "महिमा भवतः, त्वया अस्मान् उपदिष्टं विना किमपि न जानीमः। ननु त्वं सर्वज्ञः सर्वज्ञः असि।"
قَالَ يٰٓاٰدَمُ اَنْۢبِئْهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْ ۚ فَلَمَّآ اَنْۢبَاَهُمْ بِاَسْمَاۤىِٕهِمْۙ قَالَ اَلَمْ اَقُلْ لَّكُمْ اِنِّيْٓ اَعْلَمُ غَيْبَ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۙ وَاَعْلَمُ مَا تُبْدُوْنَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُوْنَ
qāla yā ādamu ambi'hum bi'asmā'ihim, falammā amba'ahum bi'asmā'ihim, qāla alam aqul lakum innī a‘lamu gaibas-samāwāti wal-arḍ(i), wa a‘lamu mā tubdūna wa mā kuntum taktumūn(a).
सः (अल्लाह) अवदत्, "हे आदम! तेभ्यः नामानि वद!" तस्य (आदमस्य) नाम उक्तस्य अनन्तरं सः अवदत्, "किं मया त्वां न उक्तं यत् अहं द्यावापृथिव्याः रहस्यं जानामि, अहं जानामि यत् त्वं किं प्रकाशयसि किं च गोपयसि?
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰى وَاسْتَكْبَرَۖ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li ādama fasajadū illā iblīs(a), abā wastakbara wa kāna minal-kāfirīn(a).
यदा च वयं स्वर्गदूतान् अवदमः, "आदमं प्रणमस्व!" अतः ते शैतानं विहाय प्रणामं कृतवन्तः। अस्वीकुर्वति, डींगं मारयति च, सः अविश्वासिनः समूहस्य अस्ति।
وَلَقَدْ خَلَقْنٰكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنٰكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ لَمْ يَكُنْ مِّنَ السّٰجِدِيْنَ
wa laqad khalaqnākum ṡumma ṣawwarnākum ṡumma qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), lam yakum minas-sājidīn(a).
ननु च वयं भवन्तं सृष्टवन्तः, ततः भवन्तं (शरीराणि) निर्मितवन्तः, ततः वयं स्वर्गदूतान् अवदमः, "आदमस्य प्रणामं कुरुत" अतः ते शैतानं विहाय प्रणमन्ति स्म। स (इब्लिस्) प्रणतानां मध्ये नास्ति।
قَالَ مَا مَنَعَكَ اَلَّا تَسْجُدَ اِذْ اَمَرْتُكَ ۗقَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُۚ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ
qāla mā mana‘aka allā tasjuda iż amartuk(a), qāla ana khairum minh(u), khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).
(अल्लाहः) अवदत्, "किं भवन्तं निवारितवान् (यथा) भवन्तः (आदमस्य) प्रणामं न कृतवन्तः यदा मया भवद्भ्यः उक्तम्?" (इब्लिस्) प्रत्युवाच, "अहं तस्मात् श्रेष्ठः। त्वया मां अग्नितः सृष्टः, त्वं तु तं पृथिव्याः सृष्टवान्।"
قَالَ فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا يَكُوْنُ لَكَ اَنْ تَتَكَبَّرَ فِيْهَا فَاخْرُجْ اِنَّكَ مِنَ الصّٰغِرِيْنَ
qāla fahbiṭ minhā famā yakūnu laka an tatakabbara fīhā fakhruj innaka minaṣ-ṣāgirīn(a).
(अल्लाह) अवदत्, "ततः तस्मात् (स्वर्गात्) अवतरतु; यतः त्वं तस्मिन् गर्वं न कर्तव्यः। बहिः आगच्छतु! ननु त्वं नीचजीवेषु अन्यतमः असि।"
قَالَ اَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ
qāla anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).
(शैतानः) प्रत्युवाच, “मम विरामं ददातु, यावत् तेषां पुनरुत्थानम् दिनम्” इति।
قَالَ اِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَ
qāla innaka minal-munẓarīn(a).
(अल्लाह) अवदत्, "सत्यं, भवन्तः तेषु अन्यतमाः सन्ति येषां कालनिलम्बनं दत्तम् अस्ति।"
قَالَ فَبِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيْمَۙ
qāla fabimā agwaitanī la'aq‘udanna lahum ṣirāṭakal-mustaqīm(a).
(इब्लिस्) प्रत्युवाच त्वया मां भ्रष्टाद् भवद्भिः ऋजुमार्गात् अवश्यमेव तान् बाधिष्यामि ।
ثُمَّ لَاٰتِيَنَّهُمْ مِّنْۢ بَيْنِ اَيْدِيْهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ اَيْمَانِهِمْ وَعَنْ شَمَاۤىِٕلِهِمْۗ وَلَا تَجِدُ اَكْثَرَهُمْ شٰكِرِيْنَ
Ṡumma la'ātiyannahum mim baini aidīhim wa min khalfihim wa ‘an aimānihim wa ‘an syamā'ilihim, wa lā tajidu akṡarahum syākirīn(a).
तदा अहं तान् अग्रे, पृष्ठतः, दक्षिणतः, वामतः च अवश्यमेव आगमिष्यामि। तेषां च अधिकांशं कृतज्ञतां न प्राप्स्यसि” इति ।
قَالَ اخْرُجْ مِنْهَا مَذْءُوْمًا مَّدْحُوْرًا ۗ لَمَنْ تَبِعَكَ مِنْهُمْ لَاَمْلَـَٔنَّ جَهَنَّمَ مِنْكُمْ اَجْمَعِيْنَ
qālakhruj minhā maż'ūmam madḥūrā(n), laman tabi‘aka minhum la'amla'anna jahannama minkum ajma‘īn(a).
(अल्लाह) अवदत्, "ततः (स्वर्गात्) अपमानितः निष्कासितः च बहिः आगच्छतु! ननु तेषु यः कश्चित् भवन्तं अनुसृत्य गच्छति, सः भवद्भिः सर्वैः अवश्यमेव नरकं पूरयिष्यामि।
وَيٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلَا مِنْ حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata fa kulā min ḥaiṡu syi'tumā wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).
तथा (अल्लाहः अवदत्) "हे आदम! स्वर्गे स्वपत्न्या सह तिष्ठन्तु, यत् भवद्भ्यः रोचते तत् खादन्तु। परन्तु अस्य वृक्षस्य समीपं मा गच्छन्तु। (यदि उपसृत्य) भवन्तौ अपराधिषु भविष्यतः।
فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطٰنُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وٗرِيَ عَنْهُمَا مِنْ سَوْءٰتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهٰىكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هٰذِهِ الشَّجَرَةِ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَا مَلَكَيْنِ اَوْ تَكُوْنَا مِنَ الْخٰلِدِيْنَ
fa waswasa lahumasy-syaiṭānu liyubdiya lahumā mā wūriya ‘anhumā min sau'ātihimā wa qāla mā nahākumā rabbukumā ‘an hāżihisy-syajarati illā an takūnā malakaini au takūnā minal-khālidīn(a).
तदा शैतानः तान् दुष्टविचारं कुहूकुहू कृतवान् यत् तेषां गुप्तभागाः (यत्) आच्छादितम् आसीत्। तथा च (शैतानः) अवदत्, "भवतः परमेश्वरः केवलं भवन्तौ अस्य वृक्षस्य समीपं गन्तुं निषिद्धवान्, येन भवन्तौ द्वौ स्वर्गदूतौ न भवेताम्, अनन्तजनौ न भवेताम् (स्वर्गे)।
وَقَاسَمَهُمَآ اِنِّيْ لَكُمَا لَمِنَ النّٰصِحِيْنَۙ
wa qāsamahumā innī lakumā laminan-nāṣiḥīn(a).
स च (शैतानः) तौ शपथं कृतवान् यत्, "ननु अहं भवतः सल्लाहकारेषु अन्यतमः अस्मि" इति।
فَدَلّٰىهُمَا بِغُرُوْرٍۚ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۗ وَنَادٰىهُمَا رَبُّهُمَآ اَلَمْ اَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَاَقُلْ لَّكُمَآ اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
fa dallāhumā bigurūr(in), falammā żāqasy-syajarata badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa nādāhumā rabbuhumā alam anhakumā ‘an tilkumasy-syajarati wa aqul lakumā innasy-syaiṭāna lakumā ‘aduwwum mubīn(un).
सः (शैतानः) तान् वञ्चना प्रलोभयति स्म। यदा ते वृक्षस्य फलं आस्वादयन्ति स्म तदा तस्य नग्नता तेभ्यः स्पष्टा अभवत्, अतः ते स्वर्गपत्रैः आच्छादयितुं प्रवृत्ताः । ईश्वरः तान् आह्वयत्, "किं मया युष्मान् तस्मात् वृक्षात् न निषिद्धः, युष्मान् च न कथितं यत् शैतानः भवन्तौ द्वौ अपि मुक्तः शत्रुः अस्ति?"
قَالَا رَبَّنَا ظَلَمْنَآ اَنْفُسَنَا وَاِنْ لَّمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُوْنَنَّ مِنَ الْخٰسِرِيْنَ
qālā rabbanā ẓalamnā anfusanā wa illam tagfir lanā wa tarḥamnā lanakūnanna minal-khāsirīn(a).
उभौ अपि अवदताम् - "अस्माकं भगवन् वयं स्वयमेव अन्यायं कृतवन्तः। यदि त्वं अस्मान् न क्षमसि, दयां च न करोषि तर्हि वयं अवश्यमेव हारिणां मध्ये भविष्यामः।"
قَالَ اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚوَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ
qālahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).
(अल्लाह) अवदत्, "अवतरन्तु! भवन्तः परस्परं वैरं करिष्यन्ति। निर्धारितसमयपर्यन्तं पृथिवी भवतः निवासः, भोगः च अस्ति।"
قَالَ فِيْهَا تَحْيَوْنَ وَفِيْهَا تَمُوْتُوْنَ وَمِنْهَا تُخْرَجُوْنَ ࣖ
qāla fīhā taḥyauna wa fīhā tamūtūna wa minhā tukhrajūn(a).
(अल्लाह) वदति यत् "तत्र त्वं निवससि, तत्र म्रियसे, ततः (अपि) पुनरुत्थानं प्राप्स्यसि।"
وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ مِنْ صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَاٍ مَّسْنُوْنٍۚ
wa laqad khalaqnal-insāna min ṣalṣālim min ḥama'im masnūn(in).
ननु च वयं कृष्णपङ्कात् शुष्कमृत्तिकायाः मनुष्यम् (आदमम्) निर्मितवन्तः यस्य आकारः दत्तः आसीत्।
وَالْجَاۤنَّ خَلَقْنٰهُ مِنْ قَبْلُ مِنْ نَّارِ السَّمُوْمِ
wal-jānna khalaqnāhu min qablu min nāris-samūm(i).
तथा च वयं (आदमस्य) पुरतः जिन्नं अतीव उष्णाग्न्या निर्मितवन्तः।
وَاِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ خَالِقٌۢ بَشَرًا مِّنْ صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَاٍ مَّسْنُوْنٍۚ
wa iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī khāliqum basyaram min ṣalṣālim min ḥama'im masnūn(in).
तथा च (स्मरतु) यदा भवतः प्रभुः स्वर्गदूतान् अवदत्, “ननु अहं शुष्कमृत्तिकायाः आकारं दत्तस्य कृष्णपङ्कात् मानवं सृजामि।
فَاِذَا سَوَّيْتُهٗ وَنَفَخْتُ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِيْ فَقَعُوْا لَهٗ سٰجِدِيْنَ
fa iżā sawwaituhū wa nafakhtu fīhi mir rūḥī fa qa‘ū lahū sājidīn(a).
अतः यदा मया (घटना) सिद्धा, तस्मिन् च मम आत्मा (सृष्टिः) निःश्वसिता, तदा प्रणामं कृत्वा प्रणमयतु।”
فَسَجَدَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ كُلُّهُمْ اَجْمَعُوْنَۙ
fa sajadal-malā'ikatu kulluhum ajma‘ūn(a).
अतः स्वर्गदूताः सर्वे मिलित्वा प्रणामम् अकरोत्।
اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰىٓ اَنْ يَّكُوْنَ مَعَ السّٰجِدِيْنَ
illā iblīs(a), abā ay yakūna ma‘as-sājidīn(a).
पिशाचं विहाय। सः प्रणामं कुर्वतां (दूतानां) सह सम्मिलितुं संकोचम् अनुभवति स्म।
قَالَ يٰٓاِبْلِيْسُ مَا لَكَ اَلَّا تَكُوْنَ مَعَ السّٰجِدِيْنَ
qāla yā iblīsu mā laka allā takūna ma‘as-sājidīn(a).
सः (अल्लाह) अवदत्, "हे शैतान! किमर्थं त्वं (न सह) तेषां सह प्रणामं करोषि?"
قَالَ لَمْ اَكُنْ لِّاَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهٗ مِنْ صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَاٍ مَّسْنُوْنٍ
qāla lam akul li'asjuda libasyarin khalaqtahū min ṣalṣālim min ḥama'im masnūn(in).
सः (इब्लिस्) अवदत् यत्, "अहं कदापि मनुष्यं न नमस्यामि यस्य त्वया कृष्णपङ्कात् शुष्कमृत्तिकायाः सृष्टिः कृता यस्य आकारः दत्तः आसीत्।"
قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَاِنَّكَ رَجِيْمٌۙ
qāla fakhruj minhā fa innaka rajīm(un).
सः (अल्लाहः) अवदत्, “तर्हि स्वर्गात् बहिः गच्छ, यतः त्वं शापितः असि।
وَّاِنَّ عَلَيْكَ اللَّعْنَةَ اِلٰى يَوْمِ الدِّيْنِ
wa inna ‘alaikal-la‘nata ilā yaumid-dīn(i).
ननु च शापः भवतः उपरि पुनरुत्थानदिनपर्यन्तं तिष्ठति।”
قَالَ رَبِّ فَاَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ
qāla rabbi fa anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).
सः (पिशाचः) अवदत्, "हे मम भगवन्, (यदि तत्) तर्हि विलम्बं ददातु यावत् दिवसः (मनुष्याः) पुनरुत्थानम् न भवन्ति।"
قَالَ فَاِنَّكَ مِنَ الْمُنْظَرِيْنَۙ
qāla fa innaka minal-munẓarīn(a).
अल्लाहः वदति यत्, "(ठीकम्) तर्हि खलु भवन्तः तेषु अन्यतमाः सन्ति येषां विलम्बः दत्तः अस्ति,
اِلٰى يَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُوْمِ
ilā yaumil-waqtil-ma‘lūm(i).
यावत् नियतदिनम् (प्रलयदिनम्)” इति।
قَالَ رَبِّ بِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِى الْاَرْضِ وَلَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ
qāla rabbi bimā agwaitanī la'uzayyinanna lahum fil-arḍi wa la'ugwiyannahum ajma‘īn(a).
सः (शैतानः) अवदत्, “भगवन्, यतः त्वया मां भ्रष्टं न्यायितम्, अतः अहं तान् पृथिव्यां (अशुभं) आकर्षकं भासयिष्यामि, सर्वान् च भ्रष्टं करिष्यामि,
اِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِيْنَ
illā ‘ibādaka minhumul-mukhlaṣīn(a).
तव भृत्यान् विहाय ये तेषु चयनिताः।
قَالَ هٰذَا صِرَاطٌ عَلَيَّ مُسْتَقِيْمٌ
qāla hāżā ṣirāṭun ‘alayya mustaqīm(un).
सः (अल्लाहः) अवदत् यत् एषः एव ऋजुः मार्गः (गतिः) मम कृते।
اِنَّ عِبَادِيْ لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطٰنٌ اِلَّا مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْغَاوِيْنَ
inna ‘ibādī laisa laka ‘alaihim sulṭānun illā manittaba‘aka minal-gāwīn(a).
ननु भवतः (इब्लिस्) मम भृत्येषु कोऽपि शक्तिः नास्ति, केवलं त्वां अनुसृत्य, यथा भ्रष्टाः।
وَاِنَّ جَهَنَّمَ لَمَوْعِدُهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ
wa inna jahannama lamau‘iduhum ajma‘īn(a).
ननु च नरकं सत्यमेव (स्थानं) यत् तेभ्यः सर्वेभ्यः (पिशाचस्य अनुयायिभ्यः) प्रतिज्ञातं अस्ति।
لَهَا سَبْعَةُ اَبْوَابٍۗ لِكُلِّ بَابٍ مِّنْهُمْ جُزْءٌ مَّقْسُوْمٌ ࣖ
lahā sab‘atu abwāb(in), likulli bābim minhum juz'um maqsūm(un).
(नरकस्य) सप्त द्वाराणि सन्ति। प्रत्येकं द्वारं (नियुक्तम्) तेषां कस्यचित् समूहस्य कृते।
وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ
wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).
ननु च वयं आदमः पूर्वं आज्ञापयामः, परन्तु सः विस्मृतवान्, तस्मिन् वयं दृढं इच्छां न प्राप्नुमः।
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.
यदा च वयं स्वर्गदूतान् अवदमः, "आदमं प्रणमस्व!" ततः शैतानं विहाय प्रणम्य; सः अङ्गीकृतवान्।
فَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اِنَّ هٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقٰى
fa qulnā yā ādamu inna hāżā ‘aduwwul laka wa lizaujika falā yukhrijannakumā minal-jannati fa tasyqā.
तदा वयं अवदमः, “हे आदम, खलु एषः (शैतानः) भवतः भवतः भार्यायाः च शत्रुः अस्ति, अतः सः भवन्तौ स्वर्गात् बहिः मा निष्कासयतु, मा भूत् भवतः दुःखं न भवेत्।
اِنَّ لَكَ اَلَّا تَجُوْعَ فِيْهَا وَلَا تَعْرٰى ۙ
inna laka allā tajū‘a fīhā wa lā ta‘rā.
ननु तत्र भवतः कृते (गारण्टी) अस्ति, भवतः बुभुक्षिता न भविष्यसि नग्नता च न भविष्यसि।
وَاَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا فِيْهَا وَلَا تَضْحٰى
wa annaka lā taẓma'u fīhā wa lā taḍḥā.
सत्यं च तत्र त्वं तृष्णां न अनुभविष्यसि, सूर्यस्य तापः च त्वां न प्रहरति।”
فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى
fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.
तदा शैतानः तम् (दुष्टविचाराः) कुहूकुहूम् अकरोत्, "हे आदम! किं अहं त्वां अमरत्ववृक्षं (खुल्दी) दर्शयिष्यामि, यत् राज्यं न नश्यति?"
فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ
fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.
ततः तौ तत् खादितवन्तौ, तेषां निजभागाः दृश्यन्ते, ते च स्वर्गपत्रैः आच्छादयितुं आरब्धवन्तौ। आदमः स्वस्य प्रभुस्य आज्ञां अवज्ञाय मार्गभ्रष्टः अभवत्।
ثُمَّ اجْتَبٰىهُ رَبُّهٗ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدٰى
Ṡummajtabāhu rabbuhū fa tāba ‘alaihi wa hadā.
तदा तस्य प्रभुः तं चिनोति स्म, अतः सः तस्य पश्चात्तापं स्वीकृत्य मार्गदर्शनं दत्तवान् ।
قَالَ اهْبِطَا مِنْهَا جَمِيْعًاۢ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚفَاِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِّنِّيْ هُدًى ەۙ فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقٰى
qālahbiṭā minhā jamī‘am ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), fa immā ya'tiyannakum minnī hudā(n), fa manittaba‘a hudāya falā yaḍillu wa lā yasyqā.
सः (अल्लाहः) अवदत्, "भवद्भिः केचन अन्येभ्यः शत्रवः मिलित्वा जन्नतात् अवतरन्तु। यदि मम मार्गदर्शनं भवतः समीपम् आगच्छति तर्हि (जानीत) यः मम मार्गदर्शनं अनुसरति सः न भ्रष्टः भविष्यति न च तस्य क्षतिः भविष्यति।
اِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اِنِّيْ خَالِقٌۢ بَشَرًا مِّنْ طِيْنٍ
iż qāla rabbuka lil-malā'ikati innī khāliqum basyaram min ṭīn(in).
(स्मर) यदा भवतः प्रभुः दूतान् अवदत्, “ननु मृत्तिकायाः मनुष्यम् सृजामि।
فَاِذَا سَوَّيْتُهٗ وَنَفَخْتُ فِيْهِ مِنْ رُّوْحِيْ فَقَعُوْا لَهٗ سٰجِدِيْنَ
fa'iżā sawwaituhū wa nafakhtu fīhi mir rūḥī faqa‘ū lahū sājidīn(a).
ततः यदा मया घटनां सिद्धं कृत्वा तस्मिन् मम आत्मा (सृष्टिः) निःश्वसति; अतः तस्मै प्रणामं कृत्वा वशं कुरु” इति ।
فَسَجَدَ الْمَلٰۤىِٕكَةُ كُلُّهُمْ اَجْمَعُوْنَۙ
fasajadal-malā'ikatu kulluhum ajma‘ūn(a).
अथ देवदूताः सर्वे प्रणम्य ।