وَلَوْ اَنَّ اَهْلَ الْقُرٰٓى اٰمَنُوْا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكٰتٍ مِّنَ السَّمَاۤءِ وَالْاَرْضِ وَلٰكِنْ كَذَّبُوْا فَاَخَذْنٰهُمْ بِمَا كَانُوْا يَكْسِبُوْنَ
wa lau anna ahlal-qurā āmanū wattaqau lafataḥnā ‘alaihim barakātim minas-samā'i wal ardḍi wa lākin każżabū fa akhażnāhum bimā kānū yaksibūn(a).
ហើយប្រសិនបើប្រជាជននៅលើដីបានជឿ និងបានគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ យើងប្រាកដជាបានប្រទានពរជ័យដល់ពួកគេពីលើមេឃ និងផែនដី ប៉ុន្តែពួកគេបានប្រែក្លាយទៅជាការភូតកុហក (អាយ៉ាត់ៗរបស់យើង) ដូច្នេះយើងបានដាក់ទណ្ឌកម្មពួកគេទៅតាមអ្វីដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្ត។
قَالُوْٓا اَتَعْجَبِيْنَ مِنْ اَمْرِ اللّٰهِ رَحْمَتُ اللّٰهِ وَبَرَكٰتُهٗ عَلَيْكُمْ اَهْلَ الْبَيْتِۗ اِنَّهٗ حَمِيْدٌ مَّجِيْدٌ
qālū ata‘jabīna min amrillāhi raḥmatullāhi wa barakātuh(ū), ‘alaikum ahlal-bait(i), innahū ḥamīdum majīd(un).
ពួកគេ (ទេវតា) បាននិយាយថា ហេតុអ្វីបានជាពួកអ្នកងឿងឆ្ងល់អំពីបទបញ្ជារបស់អល់ឡោះ? (វាគឺជា) សេចក្ដីមេត្តាករុណា និងពរជ័យរបស់អល់ឡោះ ដែលបានចាក់មកលើពួកអ្នក ឱប្រជាជននៃពួកបៃត! ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះ គឺជាអ្នកដ៏គួរឲ្យសរសើរ ជាអ្នកដ៏អាណិតអាសូរបំផុត។
فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْاَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبٰرَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ اَنْ يّٰمُوْسٰىٓ اِنِّيْٓ اَنَا اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ
falammā atāhā nūdiya min syāṭi'il wādil aimani fil buq‘atil mubārakati minasy syajarati ay yā mūsā innī anallāhu rabbul-‘ālamīn(a).
ដូច្នេះ នៅពេលដែលគាត់ (មូសា) បានទៅដល់ (កន្លែង) ភ្លើង គាត់ត្រូវបានគេហៅចេញពី (ទិសដៅ) ផ្នែកខាងស្តាំនៃជ្រលងភ្នំ ពីដើមឈើមួយ នៅលើដីដ៏មានពរមួយថា "ឱមូសា! ពិតប្រាកដណាស់ ខ្ញុំជាអល់ឡោះ ជាម្ចាស់នៃពិភពលោកទាំងអស់!"