قَالَ قَدْ وَقَعَ عَلَيْكُمْ مِّنْ رَّبِّكُمْ رِجْسٌ وَّغَضَبٌۗ اَتُجَادِلُوْنَنِيْ فِيْٓ اَسْمَاۤءٍ سَمَّيْتُمُوْهَآ اَنْتُمْ وَاٰبَاۤؤُكُمْ مَّا نَزَّلَ اللّٰهُ بِهَا مِنْ سُلْطٰنٍۗ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ
qāla qad waqa‘a ‘alaikum mir rabbikum rijsuw wa gaḍab(un), atujādilūnanī fī asmā'in sammaitumūhā antum wa ābā'ukum mā nazzalallāhu bihā min sulṭān(in), fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).
Ӯ (Ҳуд) ҷавоб дод: «Ба ростӣ, кина ва хашми Худо шуморо фаро хоҳад гирифт. Оё мехоҳед бо ман дар бораи номҳое (бутҳое), ки худ ва аҷдодатон офаридаед, баҳс кунед, дар ҳоле ки Аллоҳ дар ин бора маълумоте надодааст? Агар ин тавр бошад, интизор шавед! Албатта, ман низ бо шумо аз мунтазирон ҳастам».
هٰٓؤُلَاۤءِ قَوْمُنَا اتَّخَذُوْا مِنْ دُوْنِهٖٓ اٰلِهَةًۗ لَوْلَا يَأْتُوْنَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطٰنٍۢ بَيِّنٍۗ فَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًاۗ
hā'ulā'i qaumunattakhażū min dūnihī ālihah(tan), lau lā ya'tūna ‘alaihim bisulṭānim bayyin(in), faman aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każibā(n).
Инҳо қавми мо ҳастанд, ки ғайр аз Ӯ худоёнеро (барои ибодат) интихоб кардаанд. Чаро далелҳои равшан (барои эътиқоди худ) намеоранд? Пас, кист ситамкортар аз касе, ки бар Худо дурӯғ мегӯяд?
اَمْ لَهُمْ شُرَكٰۤؤُا شَرَعُوْا لَهُمْ مِّنَ الدِّيْنِ مَا لَمْ يَأْذَنْۢ بِهِ اللّٰهُ ۗوَلَوْلَا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ ۗوَاِنَّ الظّٰلِمِيْنَ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
am lahum syurakā'u syara‘ū lahum minad-dīni mā lam ya'żam bihillāh(u), wa lau lā kalimatul-faṣli laquḍiya bainahum, wa innaẓ-ẓālimīna lahum ‘ażābun alīm(un).
Оё онҳо ҷуз Худо худое доранд, ки барои касоне, ки Худо иҷозат надодааст, ҳукмҳои динӣ муқаррар кунад? Ва агар фармоне набуд, ки (азоби) онҳоро ба таъхир андозад, азоб миёни онҳо ба амал меомад ва ба дурустӣ, мардуми ситамкор азобе дардовар хоҳанд дошт.