فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّا هُوَ ۗ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ ࣖ
fa in tawallau faqul ḥasbiyallāhu lā ilāha illā huw(a), ‘alaihi tawakkaltu wa huwa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).
نو که دوی (له ایمان څخه) وګرځي، نو (اې محمده) ووایه: "الله زما لپاره کافي دی، له هغه پرته بل معبود نشته. ما پر هغه توکل کړی او هغه د لوی عرش رب دی."
اَلرَّحْمٰنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوٰى
ar- raḥmānu ‘alal-‘arsyistawā.
(یعنې) ډېر مهربان، چې د عرش څخه پورته دی.
قُلْ مَنْ رَّبُّ السَّمٰوٰتِ السَّبْعِ وَرَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيْمِ
qul mar rabbus-samāwātis-sab‘i wa rabbul-‘arsyil-‘aẓīm(i).
ووایه، "د اوو اسمانونو او لوی عرش رب څوک دی؟"
اَلَّذِيْنَ يَحْمِلُوْنَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهٗ يُسَبِّحُوْنَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُوْنَ بِهٖ وَيَسْتَغْفِرُوْنَ لِلَّذِيْنَ اٰمَنُوْاۚ رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَّحْمَةً وَّعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِيْنَ تَابُوْا وَاتَّبَعُوْا سَبِيْلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيْمِ
allażīna yaḥmilūnal-‘arsya wa man ḥaulahū yusabbiḥūna biḥamdi rabbihim wa yu'minūna bihī wa yastagfirūna lil-lażīna āmanū, rabbanā wasi‘ta kulla syai'ir raḥmataw wa ‘ilman fagfir lil-lażīna tābū wattaba‘ū sabīlaka wa qihim ‘ażābal-jaḥīm(i).
هغه (فرښتې) چې عرش پورته کوي او هغه (فرښتې) چې د دوی شاوخوا دي، د خپل رب په ستاینې سره تسبیح کوي او په هغه ایمان لري او د هغو کسانو لپاره بخښنه غواړي چې ایمان یې راوړی دی (او وايي) "زموږ ربه، ستا رحمت او پوهه په هرڅه کې شامله ده، نو هغو کسانو ته بخښنه وکړه چې توبه یې ایستلې او ستا لاره (دین) تعقیب کړې او د اور له عذاب څخه یې وژغوره."
وَّالْمَلَكُ عَلٰٓى اَرْجَاۤىِٕهَاۗ وَيَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّكَ فَوْقَهُمْ يَوْمَىِٕذٍ ثَمٰنِيَةٌ ۗ
wal-malaku ‘alā arjā'ihā, wa yaḥmilu ‘arsya rabbika fauqahum yauma'iżin ṡamāniyah(tun).
او ملائکې به د اسمانونو په ګوټ ګوټ کې وي. په هغه ورځ به اته ملائکې ستا د رب عرش د ځانونو په سر کې ونیسي.