وَّبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّاۙ
wa bussatil-jibālu bassā(n).
און די בערג זענען חרובֿ געוואָרן ביזן גרעסטן,
فَكَانَتْ هَبَاۤءً مُّنْۢبَثًّاۙ
fa kānat habā'am mumbaṡṡā(n).
דעמאָלט ווערט עס פליענדיק שטויב,
يَوْمَ تَرْجُفُ الْاَرْضُ وَالْجِبَالُ وَكَانَتِ الْجِبَالُ كَثِيْبًا مَّهِيْلًا
yauma tarjuful-arḍu wal-jibālu wa kānatil-jibālu kaṡībam mahīlā(n).
(געדענקט) דעם טאָג ווען די ערד און די בערג וועלן שטאַרק ציטערן, און זיי וועלן ווערן ווי אויסגעגאָסענע הויפֿנס זאַמד.
وَّسُيِّرَتِ الْجِبَالُ فَكَانَتْ سَرَابًاۗ
wa suyyiratil-jibālu fa kānat sarābā(n).
און די בערג זענען געלאפן אזוי אז זיי זענען געווארן מיראזשן.
يَوْمَ يَكُوْنُ النَّاسُ كَالْفَرَاشِ الْمَبْثُوْثِۙ
yauma yakūnun-nāsu kal-farāsyil-mabṡūṡ(i).
אין יענעם טאָג וועלן מענטשן זײַן ווי פֿליענדיקע טערמיטן,
وَتَكُوْنُ الْجِبَالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوْشِۗ
wa takūnul-jibālu kal-‘ihnil-manfūsy(i).
און די בערג זענען ווי צעוואָרפענע פעדערן.