بَلٰى مَنْ اَسْلَمَ وَجْهَهٗ لِلّٰهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهٗٓ اَجْرُهٗ عِنْدَ رَبِّهٖۖ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُوْنَ ࣖ
balā man aslama wajhahū lillāhi wa huwa muḥsinun falahū ajruhū ‘inda rabbih(i), wa lā khaufun ‘alaihim wa lā hum yaḥzanūn(a).
नहि! यः कश्चित् अल्लाहस्य समक्षं सम्पूर्णतया आत्मनः समर्पणं करोति, सः च भद्रं करोति, तस्य फलं स्वस्य प्रभुस्य समीपे भविष्यति तथा च तेषां भयं नास्ति तथा च ते शोकं न कुर्वन्ति।
لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاۤءِ وَلَا عَلَى الْمَرْضٰى وَلَا عَلَى الَّذِيْنَ لَا يَجِدُوْنَ مَا يُنْفِقُوْنَ حَرَجٌ اِذَا نَصَحُوْا لِلّٰهِ وَرَسُوْلِهٖۗ مَا عَلَى الْمُحْسِنِيْنَ مِنْ سَبِيْلٍ ۗوَاللّٰهُ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌۙ
laisa ‘alaḍ-ḍu‘afā'i wa lā ‘alal-marḍā wa lā ‘alal-lażīna lā yajidūna mā yunfiqūna ḥarajun iżā naṣaḥū lillāhi wa rasūlih(ī), mā ‘alal-muḥsinīna min sabīl(in), wallāhu gafūrur raḥīm(un).
दुर्बलानाम्, रोगीनां, ये च यत् व्यययिष्यन्ति तत् न प्राप्नुवन्ति, तेषां कृते (युद्धं न गन्तुं) पापं नास्ति, यदि ते अल्लाहस्य तस्य दूतस्य च प्रति निष्कपटाः सन्ति। सत्कृतानां जनानां दोषस्य किमपि कारणं नास्ति । अल्लाह च क्षमाशीलः, दयालुः,
وَالَّذِيْنَ صَبَرُوا ابْتِغَاۤءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَاَقَامُوا الصَّلٰوةَ وَاَنْفَقُوْا مِمَّا رَزَقْنٰهُمْ سِرًّا وَّعَلَانِيَةً وَّيَدْرَءُوْنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ اُولٰۤىِٕكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِۙ
wal-lażīna ṣabarubtigā'a wajhi rabbihim wa aqāmuṣ-ṣalāta wa anfaqū mimmā razaqnāhum sirraw wa ‘alāniyataw wa yadra'ūna bil-ḥasanatis-sayyi'ata ulā'ika lahum ‘uqbad-dār(i).
ये च धैर्यं धारयन्ति यतोहि ते स्वप्रभुप्रीतिं आशां कुर्वन्ति, प्रार्थनां कुर्वन्ति, अस्माभिः दत्तस्य पोषणस्य भागं गुप्तरूपेण वा प्रकटतया वा व्यययन्ति, सद्भावेन दुष्टं च तिरस्कुर्वन्ति, स एव (सद्) अन्तं प्राप्नोति।
وَمَنْ جَاهَدَ فَاِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهٖ ۗاِنَّ اللّٰهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعٰلَمِيْنَ
wa man jāhada fa'innamā yujāhidu linafsih(ī), innallāha laganiyyun ‘anil-‘ālamīn(a).
यः च जिहादार्थं प्रयतते तस्य जिहादः सत्यमेव स्वस्य कृते एव। ननु अल्लाहः सर्वेभ्यः लोकेभ्यः सर्वाधिकधनवान् (किमपि आवश्यकं नास्ति)।
وَالَّذِيْنَ جَاهَدُوْا فِيْنَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَاۗ وَاِنَّ اللّٰهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِيْنَ ࣖ
wal-lażīna jāhadū fīnā lanahdiyannahum subulanā, wa innallāha lama‘al-muḥsinīn(a).
ये च अस्मान् (अनुमोदनं) प्रयतन्ते, तेषां मार्गं दर्शयिष्यामः। ननु च अल्लाहः तेषां सह अस्ति ये भद्रं कुर्वन्ति।
وَجَزٰۤؤُا سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِّثْلُهَا ۚفَمَنْ عَفَا وَاَصْلَحَ فَاَجْرُهٗ عَلَى اللّٰهِ ۗاِنَّهٗ لَا يُحِبُّ الظّٰلِمِيْنَ
wa jazā'u sayyi'atin sayyi'atum miṡluhā, faman ‘afā wa aṣlaḥa fa ajruhū ‘alallāh(i), innahū lā yuḥibbuẓ-ẓālimīn(a).
तथा च दुष्टस्य फलं समुचितं दुष्टं भवति, परन्तु यः क्षमा करोति भद्रं करोति (दुष्टं कुर्वतां) तदा फलं अल्लाहस्य भविष्यति। ननु तस्मै अन्यायीजनाः न रोचन्ते।
لَا يَنْهٰىكُمُ اللّٰهُ عَنِ الَّذِيْنَ لَمْ يُقَاتِلُوْكُمْ فِى الدِّيْنِ وَلَمْ يُخْرِجُوْكُمْ مِّنْ دِيَارِكُمْ اَنْ تَبَرُّوْهُمْ وَتُقْسِطُوْٓا اِلَيْهِمْۗ اِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِيْنَ
lā yanhākumullāhu ‘anil-lażīna lam yuqātilūkum fid-dīni wa lam yukhrijūkum min diyārikum an tabarrūhum wa tuqsiṭū ilaihim, innallāha yuḥibbul-muqsiṭīn(a).
अल्लाहः भवन्तं हितं कर्तुं न निषिद्धं करोति, तेषां प्रति न्यायं कर्तुं च न निषेधति ये भवन्तं धर्मविषयेषु युद्धं न कुर्वन्ति, भवन्तं भवतः गृहनगरात् न निष्कासयन्ति। ननु अल्लाहः तान् प्रेम करोति ये न्यायं कुर्वन्ति।
فَاَمَّا مَنْ اَعْطٰى وَاتَّقٰىۙ
fa ammā man a‘ṭā wattaqā.
अतः यः (अल्लाहस्य मार्गे स्वस्य धनं) ददाति, पुण्यवान् च भवति,