وَاَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلّٰهِ ۗ فَاِنْ اُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِۚ وَلَا تَحْلِقُوْا رُءُوْسَكُمْ حَتّٰى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهٗ ۗ فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَّرِيْضًا اَوْ بِهٖٓ اَذًى مِّنْ رَّأْسِهٖ فَفِدْيَةٌ مِّنْ صِيَامٍ اَوْ صَدَقَةٍ اَوْ نُسُكٍ ۚ فَاِذَآ اَمِنْتُمْ ۗ فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ اِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِۚ فَمَنْ لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلٰثَةِ اَيَّامٍ فِى الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ اِذَا رَجَعْتُمْ ۗ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ۗذٰلِكَ لِمَنْ لَّمْ يَكُنْ اَهْلُهٗ حَاضِرِى الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ وَاعْلَمُوْٓا اَنَّ اللّٰهَ شَدِيْدُ الْعِقَابِ ࣖ
wa atimmul-ḥajja wal-‘umrata lillāh(i), fa'in uḥṣirtum famastaisara minal-hady(i), wa lā taḥliqū ru'ūsakum ḥattā yablugal-hadyu maḥillah(ū), faman kāna minkum marīḍan au bihī ażam mir ra'sihī fafidyatum min ṣiyāmin au ṣadaqatin au nusuk(in), fa'iżā amintum, faman tamatta‘a bil-‘umrati ilal-ḥajji famastaisara minal-hady(i), famal lam yajid faṣiyāmu ṡalāṡati ayyāmin fil-ḥajji wa sab‘atin iżā raja‘tum, tilka ‘asyaratun kāmilah(tun), żālika limal lam yakun ahluhū ḥāḍiril-masjidil-ḥarām(i), wattaqullāha wa‘lamū annallāha syadīdul-‘iqāb(i).
און פֿאַרענדיקט דעם חאַדזש און אומרה למען אַלאַה. אָבער אויב איר זענט אַרומגערינגלט (מיט שונאים), דאַן (שחט) דעם האַדיו וואָס איז לייכט צוטריטלעך, און שערט נישט אייער קאָפּ, איידער דער האַדיו קומט אָן צום אָרט פֿון שחיטה. אויב איינער פֿון אייך איז קראַנק אָדער עס איז אַ פּראָבלעם אין זיין קאָפּ (און ער שערט זיך), דאַן איז ער מחויב צו טאָן פֿידיאַה, דאָס הייסט פֿאַסטן, געבן צדקה אָדער ברענגען אַ קרבן. אויב איר זענט זיכער, דאַן ווער עס טוט די אומרה פֿאַר דעם חאַדזש, ער (מוז שחט) דעם האַדיו וואָס איז לייכט צוטריטלעך. אָבער אויב ער באַקומט עס נישט, דאַן (מוז ער) פֿאַסטן דריי טעג בעת דעם חאַדזש (סעזאָן) און זיבן (טעג) נאָך איר קערט זיך צוריק. דאָס איז אַ סך הכל פֿון צען (טעג). אַזוי אויך, פֿאַר מענטשן וועמענס משפּחות וואוינען נישט לעבן דער גרויסער מאָסקווע. מורא האָט פֿאַר אַלאַה און ווייסט אַז אַלאַה איז זייער שטרענג אין שטראָף.