يَسْـَٔلُوْنَكَ مَاذَا يُنْفِقُوْنَ ۗ قُلْ مَآ اَنْفَقْتُمْ مِّنْ خَيْرٍ فَلِلْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنِ وَابْنِ السَّبِيْلِ ۗ وَمَا تَفْعَلُوْا مِنْ خَيْرٍ فَاِنَّ اللّٰهَ بِهٖ عَلِيْمٌ
yas'alūnaka māżā yunfiqūn(a), qul mā anfaqtum min khairin falil-wālidaini wal-aqrabīna wal-yatāmā wal-masākīni wabnis-sabīl(i), wa mā taf‘alū min khairin fa innallāha bihī ‘alīm(un).
अहाँ (मुहम्मद) स पूछैत छथि जे हुनका की खर्च करबाक चाही। कहब, "अहाँ जे किछु धन देब से माता-पिता, रिश्तेदार, अनाथ, गरीब आ यात्रा पर निकलल लोकक लेल होबाक चाही।" आ अहाँ जे किछु भलाई करब, निश्चय अल्लाह सर्वज्ञ छथि।
وَاِذَا حَضَرَ الْقِسْمَةَ اُولُوا الْقُرْبٰى وَالْيَتٰمٰى وَالْمَسٰكِيْنُ فَارْزُقُوْهُمْ مِّنْهُ وَقُوْلُوْا لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوْفًا
wa iżā ḥaḍaral-qismata ulul-qurbā wal-yatāmā wal-masākīnu farzuqūhum minhu wa qūlū lahum qaulam ma‘rūfā(n).
आ बँटवारा के दौरान जँ किछु रिश्तेदार, अनाथ आ गरीब लोक उपस्थित छथि त' हुनका सभ के (मात्र कनि) संपत्ति द' क' नीक शब्द कहू।
۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاِحْسَانِ وَاِيْتَاۤئِ ذِى الْقُرْبٰى وَيَنْهٰى عَنِ الْفَحْشَاۤءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَ
innallāha ya'muru bil-‘adli wal-iḥsāni wa ītā'i żil-qurbā wa yanhā ‘anil-faḥsyā'i wal-munkari wal-bagyi ya‘iẓukum la‘allakum tażakkarūn(a).
सचमुच, अल्लाह (अहाँ) के आज्ञा दैत छथिन जे न्यायपूर्वक काज करू आ नीक काज करू, रिश्तेदार के सहायता करू, आ ओ नीच काज, बुराई आ दुश्मनी (करबा) स मना करैत छथि। ओ अहाँकेँ सिखाबैत छथि जाहिसँ अहाँ सीख सकब।
وَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيْرًا
wa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīli wa lā tubażżir tabżīrā(n).
आ अपन हक नजदीकी रिश्तेदार केँ दियौक, संगहि गरीब आ यात्रा पर निकलल लोक केँ सेहो; आ (अपन धन) बेकार नहि करू।