وَاخْفِضْ لَهُمَا جَنَاحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ وَقُلْ رَّبِّ ارْحَمْهُمَا كَمَا رَبَّيٰنِيْ صَغِيْرًاۗ
wakhfiḍ lahumā janāḥaż-żulli minar-raḥmati wa qur rabbirḥamhumā kamā rabbayānī ṣagīrā(n).
மேலும், அவர்கள் இருவரிடமும் மிகுந்த அன்புடன் பணிந்து, "என் இறைவா! நான் சிறுவனாக இருந்தபோது அவர்கள் இருவரும் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்ததுபோல, அவர்கள் இருவரையும் நேசி!" என்று கூறு.
فَرَدَدْنٰهُ اِلٰٓى اُمِّهٖ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ وَلِتَعْلَمَ اَنَّ وَعْدَ اللّٰهِ حَقٌّ وَّلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ ࣖ
faradadnāhu ilā ummihī kai taqarra ‘ainuhā wa lā taḥzana wa lita‘lama anna wa‘dallāhi ḥaqquw wa lākinna akṡarahum lā ya‘lamūn(a).
ஆகவே, அவளுடைய இதயம் மகிழ்ச்சியடைந்து துயரப்படாமல் இருப்பதற்காகவும், அல்லாஹ்வின் வாக்குறுதி உண்மை என்பதை அவள் அறிந்துகொள்வதற்காகவும், நாம் அவரை (மூசேயை) அவருடைய தாயிடம் திரும்பக் கொண்டுவந்தோம்; ஆனால், அவர்களில் பெரும்பாலோர் இதை அறியவில்லை.
وَوَصَّيْنَا الْاِنْسَانَ بِوَالِدَيْهِۚ حَمَلَتْهُ اُمُّهٗ وَهْنًا عَلٰى وَهْنٍ وَّفِصَالُهٗ فِيْ عَامَيْنِ اَنِ اشْكُرْ لِيْ وَلِوَالِدَيْكَۗ اِلَيَّ الْمَصِيْرُ
wa waṣṣainal-insāna biwālidaih(i), ḥamalathu ummuhū wahnan ‘alā wahniw wa fiṣāluhū fī ‘āmaini anisykur lī wa liwālidaik(a), ilayyal-maṣīr(u).
மேலும், மனிதன் தன் பெற்றோருக்கு நன்மை செய்யுமாறு நாம் கட்டளையிட்டோம். அவனது தாய், மிகவும் தளர்ந்த நிலையில் அவனைக் கருவுற்றாள்; அவனுக்கு இரண்டு வயதாக இருந்தபோது பாலூட்டுவதை நிறுத்தினாள். எனக்கும் உங்கள் பெற்றோருக்கும் நன்றி செலுத்துங்கள். என்னிடமே நீங்கள் திரும்புவீர்கள்.