وَلَا تُؤْتُوا السُّفَهَاۤءَ اَمْوَالَكُمُ الَّتِيْ جَعَلَ اللّٰهُ لَكُمْ قِيٰمًا وَّارْزُقُوْهُمْ فِيْهَا وَاكْسُوْهُمْ وَقُوْلُوْا لَهُمْ قَوْلًا مَّعْرُوْفًا
wa lā tu'tus-sufahā'a amwālakumul-latī ja‘alallāhu lakum qiyāmaw warzuqūhum fīhā waksūhum wa qūlū lahum qaulam ma‘rūfā(n).
Ва моли худро, ки Аллоҳ асоси ҳаёт қарор додааст, ба касоне, ки ақлашон ҳанӯз комил нашудааст, надиҳед (онҳое, ки қудрат доранд), ба онҳо хариду фурӯш ва либос (аз даромади сарват) диҳед ва бо онҳо суханони нек гӯед.
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ الْاَحْبَارِ وَالرُّهْبَانِ لَيَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ النَّاسِ بِالْبَاطِلِ وَيَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗوَالَّذِيْنَ يَكْنِزُوْنَ الذَّهَبَ وَالْفِضَّةَ وَلَا يُنْفِقُوْنَهَا فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۙفَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍۙ
yā ayyuhal-lażīna āmanū inna kaṡīram minal-aḥbāri war-ruhbāni laya'kulūna amwālan-nāsi bil-bāṭili wa yaṣuddūna ‘an sabīlillāh(i), wal-lażīna yaknizūnaż-żahaba wal-fiḍḍata wa lā yunfiqūnahā fī sabīlillāh(i), fa basysyirhum bi‘ażābin alīm(in).
Эй касоне, ки имон овардаед, бисёре аз парҳезгорон ва роҳибонашон амволи мардумро ба ботил мехӯранд ва (мардумро) аз роҳи Худо бозмедоранд. Ва касонеро, ки тилло ва нуқраро захира мекунанд ва онро дар роҳи Худо харҷ намекунанд, ба онҳо башорат деҳ, ки азобе дардовар хоҳад буд.
يَّوْمَ يُحْمٰى عَلَيْهَا فِيْ نَارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوٰى بِهَا جِبَاهُهُمْ وَجُنُوْبُهُمْ وَظُهُوْرُهُمْۗ هٰذَا مَا كَنَزْتُمْ لِاَنْفُسِكُمْ فَذُوْقُوْا مَا كُنْتُمْ تَكْنِزُوْنَ
yauma yuḥmā ‘alaihā fī nāri jahannama fa tukwā bihā jibāhuhum wa junūbuhum wa ẓuhūruhum, hāżā mā kanaztum li'anfusikum fa żūqū mā kuntum taknizūn(a).
(Ёд кун) рӯзеро, ки тилло ва нуқраро дар дӯзах гарм мекарданд, сипас пешониҳо, паҳлӯҳо ва пушташонро оҳан мекарданд (ва ба онҳо мегуфтанд): «Ин моли шумост, ки барои худ нигоҳ доштаед, пас бичашед он чиро, ки нигоҳ доштаед».
وَالَّذِيْنَ اِذَآ اَنْفَقُوْا لَمْ يُسْرِفُوْا وَلَمْ يَقْتُرُوْا وَكَانَ بَيْنَ ذٰلِكَ قَوَامًا
wal-lażīna iżā anfaqū lam yusrifū wa lam yaqturū wa kāna baina żālika qawāmā(n).
Ва (аз ҷумла бандагони Худои меҳрубон) касоне, ки ҳангоми харҷ кардан (мол) исроф намекунанд ва (ҳамчунин) бахилӣ намекунанд, ки ҳарду аз рӯи одилонаанд.
۞ اِنَّ قَارُوْنَ كَانَ مِنْ قَوْمِ مُوْسٰى فَبَغٰى عَلَيْهِمْ ۖوَاٰتَيْنٰهُ مِنَ الْكُنُوْزِ مَآ اِنَّ مَفَاتِحَهٗ لَتَنُوْۤاُ بِالْعُصْبَةِ اُولِى الْقُوَّةِ اِذْ قَالَ لَهٗ قَوْمُهٗ لَا تَفْرَحْ اِنَّ اللّٰهَ لَا يُحِبُّ الْفَرِحِيْنَ
inna qārūna kāna min qaumi mūsā fabagā ‘alaihim, wa ātaināhu minal-kunūzi mā inna mafātiḥahū latanū'u bil-‘uṣbati ulil-quwwah(ti), iż qāla lahū qaumuhū lā tafraḥ, innallāha lā yuḥibbul-fariḥīn(a).
Ба дурустӣ, Қорун аз қавми Мусо буд, аммо ӯ ба онҳо зулм кард ва Мо ба ӯ ганҷинае ато кардем, ки калидҳои он барои чанд нафари нерӯманд хеле вазнин буданд. (Ёд кун), вақте ки қавмаш ба ӯ гуфтанд: «Аз ҳад зиёд ғурур накун, зеро Худо касонеро, ки фахр мекунанд, дӯст намедорад».
فَخَرَجَ عَلٰى قَوْمِهٖ فِيْ زِيْنَتِهٖ ۗقَالَ الَّذِيْنَ يُرِيْدُوْنَ الْحَيٰوةَ الدُّنْيَا يٰلَيْتَ لَنَا مِثْلَ مَآ اُوْتِيَ قَارُوْنُۙ اِنَّهٗ لَذُوْ حَظٍّ عَظِيْمٍ
fa kharaja ‘alā qaumihī fī zīnatih(ī), qālal-lażīna yurīdūnal-ḥayātad-dun-yā yā laita lanā miṡla mā ūtiya qārūn(u), innahū lażū ḥaẓẓin ‘aẓīm(in).
Пас, ӯ (Қорун) бо шукӯҳу шаҳомати худ ба сӯи қавмаш берун омад. Мардуме, ки зиндагии дунёро мехоҳанд, мегӯянд: «Умедворем, ки мо низ сарвати ба Қорун додашударо дошта бошем, ки ӯ воқеан бахти бузурге дорад».
وَاَعْطٰى قَلِيْلًا وَّاَكْدٰى
wa a‘ṭā qalīlaw wa akdā.
ва ӯ каме аз он чизеро, ки ваъда дода шуда буд, медиҳад ва боқимондаро бозмедорад.
اَعِنْدَهٗ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرٰى
a‘indahū ‘ilmul-gaibi fahuwa yarā.
Оё ӯ аз ғайб огоҳӣ дорад, то онро бубинад?
اِعْلَمُوْٓا اَنَّمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَّلَهْوٌ وَّزِيْنَةٌ وَّتَفَاخُرٌۢ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِى الْاَمْوَالِ وَالْاَوْلَادِۗ كَمَثَلِ غَيْثٍ اَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهٗ ثُمَّ يَهِيْجُ فَتَرٰىهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُوْنُ حُطَامًاۗ وَفِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيْدٌۙ وَّمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانٌ ۗوَمَا الْحَيٰوةُ الدُّنْيَآ اِلَّا مَتَاعُ الْغُرُوْرِ
i‘lamū annamal-ḥayātud-dun-yā la‘ibuw wa lahwuw wa zīnatuw wa tafākhurum bainakum wa takāṡurun fil-amwāli wal-aulād(i), kamaṡali gaiṡin a‘jabal-kuffāra nabātuhū ṡumma yahīju fatarāhu muṣfarran ṡumma yakūnu ḥuṭāmā(n), wa fil-ākhirati ‘ażābun syadīd(un), wa magfiratum minallāhi wa riḍwān(un), wa mal-ḥayātud-dun-yā illā matā‘ul-gurūr(i).
Бидонед, ки зиндагии дунё танҳо бозичаву саргармӣ, ороишу фахр кардан байни шумо ва рақобат дар молу фарзандон аст, мисли боронест, ки зироаташ деҳқононро ба ваҷд меорад, сипас хушк мешавад ва мебинӣ, ки зард шудааст, сипас ба хок табдил меёбад. Ва дар охират азобе сахт аст ва омурзиши Худо ва хушнудии Ӯ. Ва зиндагии дунё ҷуз як лаззати фиребанда нест.
وَّتُحِبُّوْنَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّاۗ
wa tuḥibbūnal-māla ḥubban jammā(n).
ва шумо сарватро бо муҳаббати аз ҳад зиёд дӯст медоред.
وَيْلٌ لِّكُلِّ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍۙ
wailul likulli humazatil-lumazah(tin).
Вой бар ҳар лаънаткунанда ва бадгӯй,
ۨالَّذِيْ جَمَعَ مَالًا وَّعَدَّدَهٗۙ
allażī jama‘a mālaw wa ‘addadah(ū).
он ки сарват ҷамъ мекунад ва онро ҳисоб мекунад,
يَحْسَبُ اَنَّ مَالَهٗٓ اَخْلَدَهٗۚ
yaḥsabu anna mālahū akhladah(ū).
ӯ (мард) фикр мекунад, ки сарваташ метавонад ӯро таъмин кунад.
كَلَّا لَيُنْۢبَذَنَّ فِى الْحُطَمَةِۖ
kallā layumbażanna fil-ḥuṭamah(ti).
Албатта не! Ӯ ҳатман ба Ҳутама (дӯзах) андохта мешавад.