وَلَا تَأْكُلُوْٓا اَمْوَالَكُمْ بَيْنَكُمْ بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُوْا بِهَآ اِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُوْا فَرِيْقًا مِّنْ اَمْوَالِ النَّاسِ بِالْاِثْمِ وَاَنْتُمْ تَعْلَمُوْنَ ࣖ
wa lā ta'kulū amwālakum bainakum bil-bāṭili wa tudlū bihā ilal-ḥukkāmi lita'kulū farīqam min amwālin-nāsi bil-iṡmi wa antum ta‘lamūn(a).
او خپل مال په باطله توګه مه خورئ، او (مه کوه) تاسو په دې مال سره قاضیانو ته رشوت ورکوئ، په دې نیت چې تاسو د نورو خلکو شتمني په ګناه سره وخورئ، سره له دې چې تاسو پوهیږئ.
وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).
او د یتیمانو ازموینه وکړئ تر هغه چې دوی د واده کولو لپاره عمر ته ورسیږي. بیا، که ستاسو په نظر دوی هوښیار وي (د شتمنۍ په پالنه کې ښه وي)، نو د دوی شتمني دوی ته وسپارئ. او (د یتیمانو شتمني) له مناسبې اندازې څخه مه خورئ او (هیڅکله) د دوی د لوییدو دمخه (یې مه ورکوئ). څوک چې (د سرپرستانو څخه) توان لري، نو باید ( د یتیمانو له شتمنۍ څخه) ډډه وکړي او څوک چې فقیر وي، نو هغه دې په سمه توګه شتمني وخوري. بیا، کله چې تاسو دوی ته شتمني وسپارئ، نو تاسو باید شاهدان ولرئ. او الله د څارونکي په توګه کافي دی.
اِنَّ الَّذِيْنَ يَأْكُلُوْنَ اَمْوَالَ الْيَتٰمٰى ظُلْمًا اِنَّمَا يَأْكُلُوْنَ فِيْ بُطُوْنِهِمْ نَارًا ۗ وَسَيَصْلَوْنَ سَعِيْرًا ࣖ
innal-lażīna ya'kulūna amwālal-yatāmā ẓulman innamā ya'kulūna fī buṭūnihim nārā(n), wa sayaṣlauna sa‘īrā(n).
په حقيقت کې هغه کسان چې د يتيمانو مالونه په ظلم سره خوري، په حقيقت کې هغوی په خپلو ګېډو کې اور خوري او هغوی به سوځوونکي اور (دوزخ) ته ننوځي.
وَلَا تَقْرَبُوْا مَالَ الْيَتِيْمِ اِلَّا بِالَّتِيْ هِيَ اَحْسَنُ حَتّٰى يَبْلُغَ اَشُدَّهٗ ۚوَاَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيْزَانَ بِالْقِسْطِۚ لَا نُكَلِّفُ نَفْسًا اِلَّا وُسْعَهَاۚ وَاِذَا قُلْتُمْ فَاعْدِلُوْا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۚ وَبِعَهْدِ اللّٰهِ اَوْفُوْاۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُوْنَۙ
wa lā taqrabū mālal-yatīmi illā bil-latī hiya aḥsanu ḥattā yabluga asyuddah(ū), wa auful-kaila wal-mīzāna bil-qisṭ(i), lā nukallifu nafsan illā wus‘ahā, wa iżā qultum fa‘dilū wa lau kāna żā qurbā, wa bi‘ahdillāhi aufū, żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum tażakkarūn(a).
او د یتیم مال ته نږدې مه ځئ، مګر په هغه طریقه چې ګټور وي، تر هغه چې هغه بلوغ ته ورسیږي. او پیمانه او تله په عادلانه توګه پوره کړئ. موږ په چا د هغه د توان سره سم مکلف نه یو. کله چې خبرې کوئ، نو په صداقت سره خبرې کوئ، که څه هم هغه (ستاسو) خپلوان وي او د الله ژمنه پوره کوئ. په دې توګه هغه تاسو ته امر کوي چې یاد وساتئ.
وَاٰتِ ذَا الْقُرْبٰى حَقَّهٗ وَالْمِسْكِيْنَ وَابْنَ السَّبِيْلِ وَلَا تُبَذِّرْ تَبْذِيْرًا
wa āti żal-qurbā ḥaqqahū wal-miskīna wabnas-sabīli wa lā tubażżir tabżīrā(n).
او خپلوانو ته د هغوی حق ورکړئ، او همدارنګه مسکینانو او مسافرو ته، او (خپل مالونه) په بې ځایه توګه مه مصرفوئ.
اِنَّ الْمُبَذِّرِيْنَ كَانُوْٓا اِخْوَانَ الشَّيٰطِيْنِ ۗوَكَانَ الشَّيْطٰنُ لِرَبِّهٖ كَفُوْرًا
innal-mubażżirīna kānū ikhwānasy-syayāṭīn(i), wa kānasy-syaiṭānu lirabbihī kafūrā(n).
په حقیقت کې، اسراف کوونکي د شیطان وروڼه دي او شیطان په خپل رب ډېر کافر دی.
وَاَعْطٰى قَلِيْلًا وَّاَكْدٰى
wa a‘ṭā qalīlaw wa akdā.
او لږ څه (د هغه څه څخه چې ژمنه شوې وه) ورکوي او پاتې نور یې نه ورکوي.
اَعِنْدَهٗ عِلْمُ الْغَيْبِ فَهُوَ يَرٰى
a‘indahū ‘ilmul-gaibi fahuwa yarā.
ایا هغه د غیب علم لري چې هغه یې وویني؟