۞ اِنَّ اللّٰهَ يَأْمُرُكُمْ اَنْ تُؤَدُّوا الْاَمٰنٰتِ اِلٰٓى اَهْلِهَاۙ وَاِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ اَنْ تَحْكُمُوْا بِالْعَدْلِ ۗ اِنَّ اللّٰهَ نِعِمَّا يَعِظُكُمْ بِهٖ ۗ اِنَّ اللّٰهَ كَانَ سَمِيْعًاۢ بَصِيْرًا
innallāha ya'murukum an tu'addul-amānāti ilā ahlihā, wa iżā ḥakamtum bainan-nāsi an taḥkumū bil-‘adl(i), innallāha ni‘immā ya‘iẓukum bih(ī), innallāha kāna samī‘am baṣīrā(n).
Æцæгæйдæр, Аллах дын фæдзæхсы, цæмæй хъусынгæнинаг фехъусын кæнай, йæ райсыны бар кæмæн ис, уыдонæн, æмæ адæмы æхсæн закъон куы сфидар кæнай, уæд æй хъуамæ рæстагæй сфидар кæнай. Æцæгæйдæр, Аллах у хуыздæр, чи дæ ахуыр кæны. Æцæгæйдæр, Аллах у æппæт хъусæг, æппæт уыны.
۞ يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُوْنُوْا قَوَّامِيْنَ بِالْقِسْطِ شُهَدَاۤءَ لِلّٰهِ وَلَوْ عَلٰٓى اَنْفُسِكُمْ اَوِ الْوَالِدَيْنِ وَالْاَقْرَبِيْنَ ۚ اِنْ يَّكُنْ غَنِيًّا اَوْ فَقِيْرًا فَاللّٰهُ اَوْلٰى بِهِمَاۗ فَلَا تَتَّبِعُوا الْهَوٰٓى اَنْ تَعْدِلُوْا ۚ وَاِنْ تَلْوٗٓا اَوْ تُعْرِضُوْا فَاِنَّ اللّٰهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُوْنَ خَبِيْرًا
yā ayyuhal-lażīna āmanū kūnū qawwāmīna bil-qisṭi syuhadā'a lillāhi wa lau ‘alā anfusikum awil-wālidaini wal-aqrabīn(a), iy yakun ganiyyan au faqīran fallāhu aulā bihimā, falā tattabi‘ul-hawā an ta‘dilū, wa in talwū au tu‘riḍū fa innallāha kāna bimā ta‘malūna khabīrā(n).
Уырнджытæ! Ут рæстдзинады хъахъхъæнджытæ, ут Аллахы æвдисæнтæ, суанг уæхи ныхмæ дæр, уæ ныййарджыты æмæ уæ хиуæтты ныхмæ дæр. Кæд уый (аххосджын) хъæздыг у æви мæгуыр, уæд Аллах хуыздæр зоны йæ пайда (хорздзинад). Уæдæ рæстдзинадæй ахизын кæй фæнды, уый тыххæй дæ монцты фæдыл ма цу. Æмæ кæд æмæ æнæраст кæнут (ныхæстæ) кæнæ æвдисæн уæвын нæ фæнды, уæд зонут, алы хъуыддаджы дæр Аллах кæй у Æппæты растдæр.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُوْنُوْا قَوَّامِيْنَ لِلّٰهِ شُهَدَاۤءَ بِالْقِسْطِۖ وَلَا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَاٰنُ قَوْمٍ عَلٰٓى اَلَّا تَعْدِلُوْا ۗاِعْدِلُوْاۗ هُوَ اَقْرَبُ لِلتَّقْوٰىۖ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗاِنَّ اللّٰهَ خَبِيْرٌۢ بِمَا تَعْمَلُوْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū kūnū qawwāmīna lillāhi syuhadā'a bil-qisṭi wa lā yajrimannakum syana'ānu qamin ‘alā allā ta‘dilū, i‘dilū, huwa aqrabu lit-taqwā wattaqullāh(a), innallāha khabīrum bimā ta‘malūn(a).
Уырнджытæ! Уæд рæстдзинад æххæстгæнджытæ Аллахы тыххæй, рæстагæй æвдисæнтæ куы уат, уæд. Æмæ дæ адæмы æнæуынондзинад ма разæнгард кæнæд æнæраст хъуыддæгтæм. У рæстаг. Уымæн æмæ (раст) хæстæгдæр у дингæнæгдзинадмæ. Æмæ тæрсут Аллахæй, æцæгæйдæр, Аллах у къæрцхъус, цы кусут, уым.
يٰدَاوٗدُ اِنَّا جَعَلْنٰكَ خَلِيْفَةً فِى الْاَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوٰى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ ۗاِنَّ الَّذِيْنَ يَضِلُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيْدٌ ۢبِمَا نَسُوْا يَوْمَ الْحِسَابِ ࣖ
yā dāwūdu innā ja‘alnāka khalīfatan fil-arḍi faḥkum bainan nāsi bil-ḥaqqi wa lā tattabi‘il-hawā fa yuḍillaka ‘an sabīlillāh(i), innal-lażīna yaḍillūna ‘an sabīlillāhi lahum ‘ażābun syadīdum bimā nasū yaumal-ḥisāb(i).
(Аллах загъта): «О Дауд! Мах дæ сæвæрдтам халиф (хицау) зæххыл, уымæ гæсгæ адæмы æхсæн рæстагæй тæрхон кæн æмæ дæ монцты фæдыл ма цæу, уымæн æмæ дæ уый фæиппæрд кæндзæн Аллахы фæндагæй. Æцæгæйдæр, Аллахы фæндагæй чи ахиза, уыдон райсдзысты уæззау æфхæрд, уымæн æмæ ферох кодтой нымад бон».
فَلِذٰلِكَ فَادْعُ ۚوَاسْتَقِمْ كَمَآ اُمِرْتَۚ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَهُمْۚ وَقُلْ اٰمَنْتُ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ مِنْ كِتٰبٍۚ وَاُمِرْتُ لِاَعْدِلَ بَيْنَكُمْ ۗ اَللّٰهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ ۗ لَنَآ اَعْمَالُنَا وَلَكُمْ اَعْمَالُكُمْ ۗ لَاحُجَّةَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ ۗ اَللّٰهُ يَجْمَعُ بَيْنَنَا ۚوَاِلَيْهِ الْمَصِيْرُ ۗ
fa liżālika fad‘(u), wastaqim kamā umirt(a), wa lā tattabi‘ ahwā'ahum, wa qul āmantu bimā anzalallāhu min kitāb(in), wa umirtu li'a‘dila bainakum, allāhu rabbunā wa rabbukum, lanā a‘mālunā wa lakum a‘mālukum, lā ḥujjata bainanā wa bainakum, allāhu yajma‘u bainanā,wa ilaihil-maṣīr(u).
Уымæ гæсгæ æрбахонут (уырнæг адæмы) æмæ баззайут (уырнæг æмæ хъусынгæнæг) куыд уын (Мæхæмæт) бафæдзæхстат æмæ сын сæ монцты фæдыл ма цæут æмæ зæгъут: «Æз æууæндын, Аллах цы чиныг раргом кодта, ууыл æмæ мын бафæдзæхстой, цæмæй уе ‘хсæн рæстдзинад æххæст кæнон. Аллах у нæ Хицау æмæ уæ Хицау. Уый (мах) æрыздæхæм».
وَاِنْ طَاۤىِٕفَتٰنِ مِنَ الْمُؤْمِنِيْنَ اقْتَتَلُوْا فَاَصْلِحُوْا بَيْنَهُمَاۚ فَاِنْۢ بَغَتْ اِحْدٰىهُمَا عَلَى الْاُخْرٰى فَقَاتِلُوا الَّتِيْ تَبْغِيْ حَتّٰى تَفِيْۤءَ اِلٰٓى اَمْرِ اللّٰهِ ۖفَاِنْ فَاۤءَتْ فَاَصْلِحُوْا بَيْنَهُمَا بِالْعَدْلِ وَاَقْسِطُوْا ۗاِنَّ اللّٰهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِيْنَ
wa in ṭā'ifatāni minal-mu'minīnaqtatalū fa aṣliḥū bainahumā, fa im bagat iḥdāhumā ‘alal-ukhrā fa qātilul-latī tabgī ḥattā tafī'a ilā amrillāh(i), fa in fā'at fa aṣliḥū bainahumā bil-‘adli wa aqsiṭū, innallāha yuḥibbul-muqsiṭīn(a).
Æмæ кæд уырнæг адæмы дыууæ къорды хæцынц, уæд се ‘хсæн бафидау. Кæд дыууæйæ иу æнæрастдзинад сарæзта иннæмæн (къордæн), уæд тох кæн, æнæрастдзинад чи сарæзта, уыимæ, цæмæй къорд æрыздæха Аллахы фæдзæхстытæм. Кæд уыцы къорд æрыздæхт (Аллахы фæдзæхстмæ), уæд сæ дыууæйы æхсæн рæстагæй бафидауын кæнут, æмæ рæстагæй архайут. Æцæгæйдæр, Аллах уарзы, рæстаг чи архайы, уыдоны.