يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا تَدَايَنْتُمْ بِدَيْنٍ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى فَاكْتُبُوْهُۗ وَلْيَكْتُبْ بَّيْنَكُمْ كَاتِبٌۢ بِالْعَدْلِۖ وَلَا يَأْبَ كَاتِبٌ اَنْ يَّكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ اللّٰهُ فَلْيَكْتُبْۚ وَلْيُمْلِلِ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ وَلَا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْـًٔاۗ فَاِنْ كَانَ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيْهًا اَوْ ضَعِيْفًا اَوْ لَا يَسْتَطِيْعُ اَنْ يُّمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهٗ بِالْعَدْلِۗ وَاسْتَشْهِدُوْا شَهِيْدَيْنِ مِنْ رِّجَالِكُمْۚ فَاِنْ لَّمْ يَكُوْنَا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَّامْرَاَتٰنِ مِمَّنْ تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَدَۤاءِ اَنْ تَضِلَّ اِحْدٰىهُمَا فَتُذَكِّرَ اِحْدٰىهُمَا الْاُخْرٰىۗ وَلَا يَأْبَ الشُّهَدَۤاءُ اِذَا مَا دُعُوْا ۗ وَلَا تَسْـَٔمُوْٓا اَنْ تَكْتُبُوْهُ صَغِيْرًا اَوْ كَبِيْرًا اِلٰٓى اَجَلِهٖۗ ذٰلِكُمْ اَقْسَطُ عِنْدَ اللّٰهِ وَاَقْوَمُ لِلشَّهَادَةِ وَاَدْنٰىٓ اَلَّا تَرْتَابُوْٓا اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ تِجَارَةً حَاضِرَةً تُدِيْرُوْنَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَلَّا تَكْتُبُوْهَاۗ وَاَشْهِدُوْٓا اِذَا تَبَايَعْتُمْ ۖ وَلَا يُضَاۤرَّ كَاتِبٌ وَّلَا شَهِيْدٌ ەۗ وَاِنْ تَفْعَلُوْا فَاِنَّهٗ فُسُوْقٌۢ بِكُمْ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗ وَيُعَلِّمُكُمُ اللّٰهُ ۗ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā tadāyantum bidainin ilā ajalim musamman faktubūh(u), walyaktub bainakum kātibum bil-‘adl(i), wa lā ya'ba kātibun ay yaktuba kamā ‘allamahullāhu falyaktub, walyumlilil-lażī ‘alaihil-ḥaqqu walyattaqillāha rabbahū wa lā yabkhas minhu syai'ā(n), fa'in kānal-lażī ‘alaihil-ḥaqqu safīhan au ḍa‘īfan au lā yastaṭī‘u ay yumilla huwa falyumlil waliyyuhū bil-‘adl(i), wastasyhidū syahīdaini mir rijāliūkum, fa'illam yakūnā rajulaini farajuluw wamra'atāni mimman tarḍauna minasy-syuhadā'i an taḍilla iḥdāhumā fatużakkira iḥdāhumal-ukhrā, wa lā ya'basy-syuhadā'u iżā mā du‘ū, wa lā tas'amū an taktubūhu ṣagīran au kabīran ilā ajalih(ī), żālikum aqsaṭu ‘indallāhi wa aqwamu lisy-syahādati wa adnā allā tartābū illā an takūna tijāratan ḥāḍiratan tudīrūnahā bainakum falaisa ‘alaikum junāḥun allā taktubūhā, wa asyhidū iżā tabāya‘tum, wa lā yuḍārra kātibuw wa lā syahīd(un), wa in taf‘alū fa'innahū fusūqum bikum, wattaqullāh(a), wa yu‘allimukumullāh(u), wallāhu bikulli syai'in ‘alīm(un).
நம்பிக்கையாளர்களே! உங்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு கடன்களும் வரவுகளும் இருந்தால், அவற்றை நீங்கள் எழுதி வைக்க வேண்டும். உங்களில் ஒரு எழுத்தாளர் அதைச் சரியாக எழுதட்டும். அல்லாஹ் அவருக்குக் கற்றுக் கொடுத்தபடி அதை எழுத அவர் மறுக்க வேண்டாம். எனவே அவர் அதை எழுதட்டும். கடன்பட்டவர் அதைச் சொல்லட்டும், அவர் தனது இறைவனான அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சட்டும், மேலும் அவர் அதிலிருந்து எதையும் கழிக்க வேண்டாம். கடன்பட்டவர் புத்திசாலித்தனம் குறைந்தவராகவோ அல்லது பலவீனமானவராகவோ அல்லது தானாகச் சொல்ல இயலாதவராகவோ இருந்தால், அவருடைய பாதுகாவலர் அதைச் சரியாகச் சொல்லட்டும். உங்களில் இரண்டு ஆண் சாட்சிகளுடன் சாட்சியளியுங்கள். இரண்டு ஆண் சாட்சிகள் இல்லையென்றால், இருக்கும் சாட்சிகளில் நீங்கள் விரும்பும் ஒரு ஆணும் இரண்டு பெண்களும் இருக்கலாம். ஒருவர் மறந்தால், மற்றவர் அவருக்கு நினைவூட்டுவார். சாட்சிகள் அழைக்கப்படும்போது மறுக்க வேண்டாம். கடன் சிறியதாக இருந்தாலும் பெரியதாக இருந்தாலும், காலக்கெடுவுக்குள் அதை எழுதிக் கொள்வதில் சலிப்படைய வேண்டாம். அது அல்லாஹ்வின் பார்வையில் மிகவும் நீதியானது, சாட்சியத்தை வலுப்படுத்த மிகவும் ஆற்றல் வாய்ந்தது, மற்றும் ஐயத்திற்கு மிக நெருக்கமானது. உங்களுக்கிடையே நடைபெறும் பணப் பரிவர்த்தனையாக அது இல்லாத பட்சத்தில், நீங்கள் அதை எழுதாமல் இருந்தால் உங்களுக்கு எந்தப் பாவமும் இல்லை. மேலும், நீங்கள் வாங்கும்போதும் விற்கும்போதும் சாட்சிகளை வைத்துக் கொள்ளுங்கள்; எழுதுபவருக்கும் சாட்சிகளுக்கும் சிரமத்தை ஏற்படுத்தாதீர்கள். நீங்கள் அவ்வாறு செய்தால், நிச்சயமாக அது உங்கள் தரப்பில் ஒரு தீய செயலாகும். மேலும் அல்லாஹ்வுக்கு அஞ்சுங்கள், அல்லாஹ் உங்களுக்குக் கற்பிக்கிறான், மேலும் அல்லாஹ் எல்லாவற்றையும் அறிந்தவன்.
وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).
மேலும், அனாதைகள் திருமணம் செய்துகொள்ளும் வயது வரும் வரை அவர்களைச் சோதித்துப் பாருங்கள். பின்னர், உங்கள் பார்வையில் அவர்கள் புத்திசாலிகளாக (செல்வத்தைப் பேணுவதில் சிறந்தவர்களாக) இருந்தால், அவர்களுடைய செல்வத்தை அவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிடுங்கள். மேலும், (அனாதைகளின் சொத்தை) தகுந்த அளவிற்கு மேல் உண்ணாதீர்கள்; அவர்கள் வளர்வதற்கு முன்பே (அதை) அவசரமாகக் கொடுத்துவிடாதீர்கள். (பாதுகாவலர்களில்) எவரொருவர் தகுதியுள்ளவரோ, அவர் ( அனாதையின் சொத்தை உண்பதிலிருந்து) விலகி இருக்கட்டும்; எவரொருவர் ஏழையோ, அவர் அந்தச் சொத்தை தகுந்த முறையில் உண்ணலாம். பின்னர், நீங்கள் அவர்களிடம் சொத்தை ஒப்படைக்கும்போது, சாட்சிகளை ஏற்படுத்த வேண்டும். மேலும், அல்லாஹ்வே கண்காணிப்பாளராகப் போதுமானவன்.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ اِذَا حَضَرَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِيْنَ الْوَصِيَّةِ اثْنٰنِ ذَوَا عَدْلٍ مِّنْكُمْ اَوْ اٰخَرٰنِ مِنْ غَيْرِكُمْ اِنْ اَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِى الْاَرْضِ فَاَصَابَتْكُمْ مُّصِيْبَةُ الْمَوْتِۗ تَحْبِسُوْنَهُمَا مِنْۢ بَعْدِ الصَّلٰوةِ فَيُقْسِمٰنِ بِاللّٰهِ اِنِ ارْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِيْ بِهٖ ثَمَنًا وَّلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۙ وَلَا نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللّٰهِ اِنَّآ اِذًا لَّمِنَ الْاٰثِمِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū syahādatu bainikum iżā ḥaḍara aḥadakumul-mautu ḥīnal-waṣiyyatiṡnāni żawā ‘adlim minkum au ākharāni min gairikum in antum ḍarabtum fil-arḍi fa aṣābatkum muṣībatul-maut(i), taḥbisūnahumā mim ba‘diṣ-ṣalāti fa yuqsimāni billāhi inirtabtum lā nasytarī bihī ṡamanaw wa lau kāna żā qurbā, wa lā naktumu syahādatallāhi innā iżal laminal-āṡimīn(a).
நம்பிக்கையாளர்களே! உங்களில் ஒருவர் உயில் எழுதவிருக்கும் நிலையில் மரணத்தை எதிர்கொண்டால், உங்களில் நேர்மையான இருவர் அல்லது உங்களை விட வேறுபட்ட மார்க்கத்தைச் சேர்ந்த இருவர் அந்த உயிலுக்குச் சாட்சிகளாக இருக்கட்டும். நீங்கள் பூமியில் பயணம் செய்யும்போது மரண ஆபத்து ஏற்பட்டால், தொழுகைக்குப் பிறகு அந்த இரு சாட்சிகளையும் நீங்கள் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். உங்களுக்குச் சந்தேகம் ஏற்பட்டால், அவர்கள் இருவரும் அல்லாஹ்வின் பெயரால் இவ்வாறு ஆணையிட வேண்டும்: "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, அவர் நெருங்கிய உறவினராக இருந்தாலும், நாங்கள் இந்த ஆணையால் ஆதாயம் அடைய மாட்டோம். மேலும், நாங்கள் அல்லாஹ்வின் சாட்சியத்தை மறைக்க மாட்டோம். நிச்சயமாக, அவ்வாறு நேர்ந்தால், நாங்கள் பாவிகளில் ஒருவராகி விடுவோம்."