يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اِذَا تَدَايَنْتُمْ بِدَيْنٍ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّى فَاكْتُبُوْهُۗ وَلْيَكْتُبْ بَّيْنَكُمْ كَاتِبٌۢ بِالْعَدْلِۖ وَلَا يَأْبَ كَاتِبٌ اَنْ يَّكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ اللّٰهُ فَلْيَكْتُبْۚ وَلْيُمْلِلِ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ وَلْيَتَّقِ اللّٰهَ رَبَّهٗ وَلَا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْـًٔاۗ فَاِنْ كَانَ الَّذِيْ عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيْهًا اَوْ ضَعِيْفًا اَوْ لَا يَسْتَطِيْعُ اَنْ يُّمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهٗ بِالْعَدْلِۗ وَاسْتَشْهِدُوْا شَهِيْدَيْنِ مِنْ رِّجَالِكُمْۚ فَاِنْ لَّمْ يَكُوْنَا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَّامْرَاَتٰنِ مِمَّنْ تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَدَۤاءِ اَنْ تَضِلَّ اِحْدٰىهُمَا فَتُذَكِّرَ اِحْدٰىهُمَا الْاُخْرٰىۗ وَلَا يَأْبَ الشُّهَدَۤاءُ اِذَا مَا دُعُوْا ۗ وَلَا تَسْـَٔمُوْٓا اَنْ تَكْتُبُوْهُ صَغِيْرًا اَوْ كَبِيْرًا اِلٰٓى اَجَلِهٖۗ ذٰلِكُمْ اَقْسَطُ عِنْدَ اللّٰهِ وَاَقْوَمُ لِلشَّهَادَةِ وَاَدْنٰىٓ اَلَّا تَرْتَابُوْٓا اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَ تِجَارَةً حَاضِرَةً تُدِيْرُوْنَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ اَلَّا تَكْتُبُوْهَاۗ وَاَشْهِدُوْٓا اِذَا تَبَايَعْتُمْ ۖ وَلَا يُضَاۤرَّ كَاتِبٌ وَّلَا شَهِيْدٌ ەۗ وَاِنْ تَفْعَلُوْا فَاِنَّهٗ فُسُوْقٌۢ بِكُمْ ۗ وَاتَّقُوا اللّٰهَ ۗ وَيُعَلِّمُكُمُ اللّٰهُ ۗ وَاللّٰهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū iżā tadāyantum bidainin ilā ajalim musamman faktubūh(u), walyaktub bainakum kātibum bil-‘adl(i), wa lā ya'ba kātibun ay yaktuba kamā ‘allamahullāhu falyaktub, walyumlilil-lażī ‘alaihil-ḥaqqu walyattaqillāha rabbahū wa lā yabkhas minhu syai'ā(n), fa'in kānal-lażī ‘alaihil-ḥaqqu safīhan au ḍa‘īfan au lā yastaṭī‘u ay yumilla huwa falyumlil waliyyuhū bil-‘adl(i), wastasyhidū syahīdaini mir rijāliūkum, fa'illam yakūnā rajulaini farajuluw wamra'atāni mimman tarḍauna minasy-syuhadā'i an taḍilla iḥdāhumā fatużakkira iḥdāhumal-ukhrā, wa lā ya'basy-syuhadā'u iżā mā du‘ū, wa lā tas'amū an taktubūhu ṣagīran au kabīran ilā ajalih(ī), żālikum aqsaṭu ‘indallāhi wa aqwamu lisy-syahādati wa adnā allā tartābū illā an takūna tijāratan ḥāḍiratan tudīrūnahā bainakum falaisa ‘alaikum junāḥun allā taktubūhā, wa asyhidū iżā tabāya‘tum, wa lā yuḍārra kātibuw wa lā syahīd(un), wa in taf‘alū fa'innahū fusūqum bikum, wattaqullāh(a), wa yu‘allimukumullāh(u), wallāhu bikulli syai'in ‘alīm(un).
हे विश्वास करनिहार! यदि अहां कें पास निर्धारित समय कें लेल ऋण आ प्राप्यता छै त अहां कें ओकरा लिखनाय चाही. आ अहाँ सभक बीच कोनो लेखक एकरा सही लिखय दियौक। लेखक एकरा अल्लाह के सिखाबै के अनुसार लिखै स॑ मना नै करै, त॑ ओकरा लिखै के चाही । आ जे व्यक्ति एकर ऋणी अछि ओ डिक्टेट करय, आ ओकरा अपन प्रभु अल्लाह सँ डरय आ ओकरा एहि मे सँ किछु नहि काटि लेबाक चाही। जँ ऋणी एहन व्यक्ति अछि जिनका बुद्धिक अभाव वा कमजोर (अपन हालत मे), वा अपना केँ डिक्टेट करबा मे असमर्थ अछि, तखन ओकर गार्जियन केँ सही डिक्टेट करय दियौक। आ अहाँ सभक बीच दू गोट पुरुष गवाहक संग गवाही दियौक। जँ दूटा पुरुष (साक्षी) नहि होथि तँ (हो सकैत अछि) जे (मौजूद) गवाहसँ अहाँकेँ पसिन पड़यवला लोकमे एकटा पुरुष आ दूटा महिला, जाहिसँ जँ एक गोटे बिसरि गेल तँ दोसर ओकरा मोन पाड़ि दैत अछि। आ गवाह सभकेँ बजाओल गेला पर मना नहि करय दियौक। आ लिखबा मे ऊब नहि जाउ, समय सीमा लेल, चाहे (कर्ज) छोट हो वा पैघ। जे अल्लाह के नजर में बेसी न्यायसंगत अछि, गवाही के मजबूत करय में बेसी सक्षम अछि, आ संदेह के करीब अछि, जाबत तक ई अहाँ सब के बीच नगदी के व्यापार नै होयत, तखन अहाँ सब के लेल कोनो पाप नै अछि अगर अहाँ सब एकरा नै लिखब। आ कीन-बेचैत काल गवाह लऽ लिअ, आ लेखक वा गवाहक लेल काज कठिन नहि करू। जँ अहाँ (से) करैत छी तँ सचमुच, ई अहाँक दिससँ दुष्टताक काज अछि । आ अल्लाह स डरू, अल्लाह अहाँ के सिखाबैत छथि, आ अल्लाह सब किछु के सर्वज्ञ छथि।
وَابْتَلُوا الْيَتٰمٰى حَتّٰىٓ اِذَا بَلَغُوا النِّكَاحَۚ فَاِنْ اٰنَسْتُمْ مِّنْهُمْ رُشْدًا فَادْفَعُوْٓا اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ ۚ وَلَا تَأْكُلُوْهَآ اِسْرَافًا وَّبِدَارًا اَنْ يَّكْبَرُوْا ۗ وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ ۚ وَمَنْ كَانَ فَقِيْرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوْفِ ۗ فَاِذَا دَفَعْتُمْ اِلَيْهِمْ اَمْوَالَهُمْ فَاَشْهِدُوْا عَلَيْهِمْ ۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ حَسِيْبًا
wabtalul-yatāmā ḥattā iżā balagun-nikāḥ(a), fa in ānastum minhum rusydan fadfa‘ū ilaihim amwālahum, wa lā ta'kulūhā isrāfaw wa bidāran ay yakbarū, wa man kāna ganiyyan falyasta‘fif, wa man kāna faqīran falya'kul bil-ma‘rūf(i), fa iżā dafa‘tum ilaihim amwālahum fa asyhidū ‘alaihim, wa kafā billāhi ḥasībā(n).
आ अनाथ बच्चा सभक परीक्षा जा धरि विवाह करबाक उम्र नहि भ' जायत। तखन जँ अहाँक विचारे ओ सभ बुद्धिमान (धन देखबा मे नीक) छथि तँ अपन धन हुनका सभकेँ सौंप दियौन। आ (अनाथ बच्चाक संपत्ति) उचित सीमासँ बाहर नहि खाउ आ पैघ हेबासँ पहिने (नहि) हड़बड़ाउ (देह)। जे (रक्षक मे) सक्षम अछि, तखन ओ ( अनाथक धनक उपभोग करबा सँ) परहेज करय आ जे गरीब अछि, तखन ओ उचित तरीका सँ सम्पत्ति खा सकैत अछि। तखन जखन सम्पत्ति हुनका सभकेँ सौंपब तँ गवाहक व्यवस्था अवश्य करब। आ अल्लाह एकटा सुपरवाइजर के रूप में काफी छैथ।
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ اِذَا حَضَرَ اَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِيْنَ الْوَصِيَّةِ اثْنٰنِ ذَوَا عَدْلٍ مِّنْكُمْ اَوْ اٰخَرٰنِ مِنْ غَيْرِكُمْ اِنْ اَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِى الْاَرْضِ فَاَصَابَتْكُمْ مُّصِيْبَةُ الْمَوْتِۗ تَحْبِسُوْنَهُمَا مِنْۢ بَعْدِ الصَّلٰوةِ فَيُقْسِمٰنِ بِاللّٰهِ اِنِ ارْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِيْ بِهٖ ثَمَنًا وَّلَوْ كَانَ ذَا قُرْبٰىۙ وَلَا نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللّٰهِ اِنَّآ اِذًا لَّمِنَ الْاٰثِمِيْنَ
yā ayyuhal-lażīna āmanū syahādatu bainikum iżā ḥaḍara aḥadakumul-mautu ḥīnal-waṣiyyatiṡnāni żawā ‘adlim minkum au ākharāni min gairikum in antum ḍarabtum fil-arḍi fa aṣābatkum muṣībatul-maut(i), taḥbisūnahumā mim ba‘diṣ-ṣalāti fa yuqsimāni billāhi inirtabtum lā nasytarī bihī ṡamanaw wa lau kāna żā qurbā, wa lā naktumu syahādatallāhi innā iżal laminal-āṡimīn(a).
हे विश्वास करनिहार! जँ अहाँ सभ मे सँ एक गोटे केँ मृत्युक सामना करय पड़य, जखन कि ओ वसीयत करय बला अछि, तखन (वसीयतक) गवाह दू गोटे होथि जे अहाँ सभक बीच मे मात्र छथि, वा दू गोटे जे अहाँक लेल अलग (धर्म) छथि। यदि अहाँ धरती पर यात्रा क रहल छी आ अहाँ के मौत के खतरा अछि त नमाज के बाद दुनु गवाह के रोकबाक चाही, जाहि स दुनु गोटे अल्लाह के नाम के कसम खाय अगर अहाँ के संदेह हो, "अल्लाह के कसम हम सब एहि शपथ के फायदा नै उठाब, भले ओ करीबी रिश्तेदार होथि, आ हम सब अल्लाह के गवाही के नै नुकाबैत छी, सचमुच अगर एहन अछि त हम सब निश्चित रूप स पापी में शामिल रहब।"