يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِى الْقَتْلٰىۗ اَلْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالْاُنْثٰى بِالْاُنْثٰىۗ فَمَنْ عُفِيَ لَهٗ مِنْ اَخِيْهِ شَيْءٌ فَاتِّبَاعٌ ۢبِالْمَعْرُوْفِ وَاَدَاۤءٌ اِلَيْهِ بِاِحْسَانٍ ۗ ذٰلِكَ تَخْفِيْفٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ وَرَحْمَةٌ ۗفَمَنِ اعْتَدٰى بَعْدَ ذٰلِكَ فَلَهٗ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū kutiba ‘alaikumul-qiṣāṣu fil-qatlā, al-ḥurru bil-ḥurri wal-‘abdu bil-‘abdi wal-unṡā bil-unṡā, faman ‘ufiya lahū min akhīhi syai'un fattibā‘um bil-ma‘rūfi wa adā'un ilaihi bi iḥsān(in), żālika takhfīfum mir rabbikum wa raḥmah(tun), fa mani‘tadā ba‘da żālika fa lahū ‘ażābun alīm(un).
हे विश्वास करनिहार! जे व्यक्ति के मारल गेल छल ओकर संबंध मे अहाँ पर (किसस करब) अनिवार्य अछि | मुक्त लोकक संग मुक्त लोक, गुलामक संग दास, स्त्रीगणक संग स्त्री। मुदा जे कियो अपन भाय सँ क्षमा पाबि लेत, ओ ओकर नीक पालन करथि, आ ओकरा नीक जकाँ (ओहो) दियात (फिरौती) देथिन। ई अहाँक प्रभु सँ राहत आ दया अछि। तकर बाद जे कियो सीमा पार करत, ओकरा बहुत कष्टदायक सजा भेटतैक।
وَلَكُمْ فِى الْقِصَاصِ حَيٰوةٌ يّٰٓاُولِى الْاَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُوْنَ
wa lakum fil-qiṣāṣi ḥayātuy yā ulil-albābi la‘allakum tattaqūn(a).
आ किसास मे हे समझदार लोक, अहाँ सभक लेल जीवन (गारंटी) अछि, जाहि सँ अहाँ सभ पुण्यवान भ' सकब।
وَكَتَبْنَا عَلَيْهِمْ فِيْهَآ اَنَّ النَّفْسَ بِالنَّفْسِ وَالْعَيْنَ بِالْعَيْنِ وَالْاَنْفَ بِالْاَنْفِ وَالْاُذُنَ بِالْاُذُنِ وَالسِّنَّ بِالسِّنِّۙ وَالْجُرُوْحَ قِصَاصٌۗ فَمَنْ تَصَدَّقَ بِهٖ فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَّهٗ ۗوَمَنْ لَّمْ يَحْكُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ فَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الظّٰلِمُوْنَ
wa katabnā ‘alaihim fīhā annan-nafsa bin-nafsi wal-‘aina bil-‘aini wal-anfa bil-anfi wal-użuna bil-użuni was-sinna bis-sinni wal-jurūḥa qiṣāṣ(un), faman taṣaddaqa bihī fa huwa kaffāratul lah(ū), wa mal lam yaḥkum bimā anzalallāhu fa ulā'ika humuẓ-ẓālimūn(a).
हम हुनका सभक लेल एहि (तोराह) मे स्थापित केने छी जे जीवनक बदला मे जीवन (वसूली होइत अछि), आँखिक बदला आँखि, नाकक बदला नाक, कानक बदला कान, दाँतक बदला दाँत, आ घाव मे सेहो किसास (ओही उत्तर) होइत छैक | जे (किसस के अधिकार) के त्याग करै छै, तखन ई ओकर पाप के प्रायश्चित (बनै छै)। जे कियो अल्लाह जे किछु उतारने छथि ओकर हिसाब सँ मामला नहि तय करैत अछि, तखन ओ गलत काज करैत अछि।
۞ قُلْ تَعَالَوْا اَتْلُ مَا حَرَّمَ رَبُّكُمْ عَلَيْكُمْ اَلَّا تُشْرِكُوْا بِهٖ شَيْـًٔا وَّبِالْوَالِدَيْنِ اِحْسَانًاۚ وَلَا تَقْتُلُوْٓا اَوْلَادَكُمْ مِّنْ اِمْلَاقٍۗ نَحْنُ نَرْزُقُكُمْ وَاِيَّاهُمْ ۚوَلَا تَقْرَبُوا الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَۚ وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ ذٰلِكُمْ وَصّٰىكُمْ بِهٖ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُوْنَ
qul ta‘ālau atlu mā ḥarrama rabbukum ‘alaikum allā tusyrikū bihī syai'aw wa bil-wālidaini iḥsānā(n), wa lā taqtulū aulādakum min imlāq(in), naḥnu narzuqukum wa iyyāhum, wa lā taqrabul-fawāḥisya mā ẓahara minhā wa mā baṭan(a), wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), żālikum waṣṣākum bihī la‘allakum ta‘qilūn(a).
कहू (मुहम्मद), "हम जे भगवान अहाँ सँ मना केने छथि से पढ़ब। हुनका संग कोनो बात नहि करू, अपन माता-पिता के भलाई करू, अपन बच्चा के गरीब हेबाक कारणे नहि मारू। हमहीं छी जे अहाँ के आ हुनका रोजी-रोटी के इंतजाम करैत छी; घृणित काज के नजदीक नहि जाउ, चाहे ओ दृश्यमान हो या नुकायल, सही कारण के छोड़ि क' अल्लाह द्वारा मना कयल गेल लोक के नहि मारू। एहि तरहे ओ अहाँ के आज्ञा दैत छथि जाहि स अहाँ बुझि जाउ।"
وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِيْ حَرَّمَ اللّٰهُ اِلَّا بِالْحَقِّۗ وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوْمًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهٖ سُلْطٰنًا فَلَا يُسْرِفْ فِّى الْقَتْلِۗ اِنَّهٗ كَانَ مَنْصُوْرًا
wa lā taqtulun-nafsal-latī ḥarramallāhu illā bil-ḥaqq(i), wa man qutila maẓlūman faqad ja‘alnā liwaliyyihī sulṭānan falā yusrif fil-qatl(i), innahū kāna manṣūrā(n).
आ एहन लोक के नहि मारू जिनका अल्लाह मना क देने छथि, सिवाय कोनो वैध (कारण) के। आ जकरा अन्यायपूर्वक मारल जाइत छैक, तखन सत्ते, हम ओकर रक्षक केँ अधिकार देने छी, मुदा ओकर रक्षक हत्या मे सीमा सँ बेसी नहि हो। सत्ते, ओएह छथि जिनका मदद भेटैत छनि।