ثُمَّ اَنْتُمْ هٰٓؤُلَاۤءِ تَقْتُلُوْنَ اَنْفُسَكُمْ وَتُخْرِجُوْنَ فَرِيْقًا مِّنْكُمْ مِّنْ دِيَارِهِمْۖ تَظٰهَرُوْنَ عَلَيْهِمْ بِالْاِثْمِ وَالْعُدْوَانِۗ وَاِنْ يَّأْتُوْكُمْ اُسٰرٰى تُفٰدُوْهُمْ وَهُوَ مُحَرَّمٌ عَلَيْكُمْ اِخْرَاجُهُمْ ۗ اَفَتُؤْمِنُوْنَ بِبَعْضِ الْكِتٰبِ وَتَكْفُرُوْنَ بِبَعْضٍۚ فَمَا جَزَاۤءُ مَنْ يَّفْعَلُ ذٰلِكَ مِنْكُمْ اِلَّا خِزْيٌ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَا ۚوَيَوْمَ الْقِيٰمَةِ يُرَدُّوْنَ اِلٰٓى اَشَدِّ الْعَذَابِۗ وَمَا اللّٰهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُوْنَ
Ṡumma antum hā'ulā'i taqtulūna anfusakum wa tukhrijūna farīqam minkum min diyārihim taẓāharūna ‘alaihim bil-iṡmi wal-‘udwān(i), wa iy ya'tūkum usārā tufādūhum wa huwa muḥarramun ‘alaikum ikhrājuhum, afa tu'minūna biba‘ḍil-kitābi wa takfurūna bi ba‘ḍ(in), famā jazā'u may yaf‘alu żālika minkum illā khizyun fil-ḥayātid-dun-yā, wa yaumal-qiyāmati yuraddūna ilā asyaddil-‘ażāb(i), wa mallāhu bigāfilin ‘ammā ta‘malūn(a).
பின்னர் நீங்கள் (இஸ்ரவேலின் சந்ததியினர்) உங்களையே கொன்று, உங்களில் ஒரு கூட்டத்தினரை அவர்களின் வீடுகளிலிருந்து வெளியேற்றினீர்கள். தீமையிலும் பகைமையிலும் நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் உதவிக் கொண்டீர்கள். மேலும், அவர்கள் உங்களிடம் கைதிகளாக வந்தபோது, அவர்களை வெளியேற்ற உங்களுக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், நீங்கள் அவர்களை மீட்டீர்கள். நீங்கள் வேதத்தின் (தோராவின்) ஒரு பகுதியை நம்பி, மற்றொரு பகுதியை நம்பாமல் இருக்கிறீர்களா? அவ்வாறு செய்பவர்களுக்கு இவ்வுலக வாழ்வில் இழிவைத் தவிர வேறு எந்தப் பிரதிபலனும் இல்லை. மேலும், மறுமை நாளில் அவர்கள் மிகக் கடுமையான தண்டனைக்கு உள்ளாக்கப்படுவார்கள். நீங்கள் செய்வதை அல்லாஹ் அறியாதவன் அல்ல.
وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ اَنْ يَّقْتُلَ مُؤْمِنًا اِلَّا خَطَـًٔا ۚ وَمَنْ قَتَلَ مُؤْمِنًا خَطَـًٔا فَتَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ وَّدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ اِلٰٓى اَهْلِهٖٓ اِلَّآ اَنْ يَّصَّدَّقُوْا ۗ فَاِنْ كَانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَّكُمْ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ ۗوَاِنْ كَانَ مِنْ قَوْمٍۢ بَيْنَكُمْ وَبَيْنَهُمْ مِّيْثَاقٌ فَدِيَةٌ مُّسَلَّمَةٌ اِلٰٓى اَهْلِهٖ وَتَحْرِيْرُ رَقَبَةٍ مُّؤْمِنَةٍ ۚ فَمَنْ لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِۖ تَوْبَةً مِّنَ اللّٰهِ ۗوَكَانَ اللّٰهُ عَلِيْمًا حَكِيْمًا
wa mā kāna limu'minin ay yaqtula mu'minan illā khaṭa'ā(n), wa man qatala mu'minan khaṭa'an fa taḥrīru raqabatim mu'minatiw wa diyatum musallamatun ilā ahlihī illā ay yaṣṣaddaqū, fa in kāna min qaumim bainakum wa bainahum mīṡāqun fa diyatum musallamatun ilā ahlihī wa taḥrīru raqabatim mu'minah(tin), famal lam yajid fa ṣiyāmu syahraini mutatābi‘aini taubatam minallāh(i), wa kānallāhu ‘alīman ḥakīmā(n).
ஒரு முஃமின் மற்றொரு முஃமினைக் கொல்வது, அவன் (தற்செயலாக) குற்றவாளியாக இருப்பதாலேயே அன்றி, தகாது. குற்றவாளியின் காரணமாக ஒரு முஃமினைக் கொல்பவன், தன்னுடைய ஒரு முஃமின் அடிமையை விடுவித்து, கொல்லப்பட்டவனின் குடும்பத்திற்குக் கொடுக்கப்பட்ட மீட்புத்தொகையைச் செலுத்தட்டும்; கொல்லப்பட்டவனின் குடும்பத்தினர் அந்தப் பணத்தைக் கொடுக்க மறுத்தால் தவிர. கொல்லப்பட்டவன் உங்களுக்கு விரோதமான கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்து, அவன் ஒரு முஃமினாக இருந்தாலும், அவனுடைய முஃமின் அடியார்களை விடுவிக்கட்டும். கொல்லப்பட்டவன் உங்களுக்கும் அவனுக்கும் இடையில் சமாதான உடன்படிக்கை உள்ள (காஃபிர்களின்) கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவனாக இருந்தால், கொல்லப்பட்டவனின் குடும்பத்திற்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட மீட்புத்தொகையைச் செலுத்தி, அவனுடைய முஃமின் அடியார்களை விடுவிக்கட்டும். தன்னுடைய அடியாரைக் காணாதவன், அல்லாஹ்விடம் பாவமன்னிப்புக் கோரி, தொடர்ந்து இரண்டு மாதங்களுக்கு நோன்பு நோற்கட்டும். அல்லாஹ் அனைத்தையும் அறிந்தவன், பேரறிவுள்ளவன்.
وَمَنْ يَّقْتُلْ مُؤْمِنًا مُّتَعَمِّدًا فَجَزَاۤؤُهٗ جَهَنَّمُ خَالِدًا فِيْهَا وَغَضِبَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهٗ وَاَعَدَّ لَهٗ عَذَابًا عَظِيْمًا
wa may yaqtul mu'minam muta‘ammidan fa jazā'uhū jahannamu khālidan fīhā wa gaḍiballāhu ‘alaihi wa la‘anahū wa a‘adda lahū ‘ażāban ‘aẓīmā(n).
மேலும், எவர் ஒரு முஃமினை வேண்டுமென்றே கொல்கிறாரோ, அவருக்குரிய கூலி நரகமாகும், அங்கு அவர் என்றென்றும் தங்கியிருப்பார். அல்லாஹ் அவர் மீது கோபமடைந்து, அவரைச் சபித்து, அவருக்காக ஒரு பெரும் தண்டனையை ஆயத்தப்படுத்தினான்.
مِنْ اَجْلِ ذٰلِكَ ۛ كَتَبْنَا عَلٰى بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ اَنَّهٗ مَنْ قَتَلَ نَفْسًاۢ بِغَيْرِ نَفْسٍ اَوْ فَسَادٍ فِى الْاَرْضِ فَكَاَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيْعًاۗ وَمَنْ اَحْيَاهَا فَكَاَنَّمَآ اَحْيَا النَّاسَ جَمِيْعًا ۗوَلَقَدْ جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُنَا بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اِنَّ كَثِيْرًا مِّنْهُمْ بَعْدَ ذٰلِكَ فِى الْاَرْضِ لَمُسْرِفُوْنَ
min ajli żālik(a), katabnā ‘alā banī isrā'īla annahū man qatala nafsam bigairi nafsin au fasādin fil-arḍi fa ka'annamā qatalan-nāsa jamī‘ā(n), wa man aḥyāhā fa ka'annamā aḥyan-nāsa jamī‘ā(n), wa laqad jā'athum rusulunā bil-bayyināt(i), ṡumma inna kaṡīram minhum ba‘da żālika fil-arḍi lamusrifūn(a).
எனவே, இஸ்ரவேல் சந்ததியினருக்கு நாம் இவ்வாறு தீர்ப்பளித்தோம்: ஒருவரைக் கொன்றதற்குப் பழிவாங்கும் நோக்கத்திலோ அல்லது பூமியில் குழப்பம் விளைவித்ததற்காகவோ அல்லாமல், எவர் ஒருவரைக் கொல்கிறாரோ, அவர் மனிதகுலம் அனைத்தையும் கொன்றதற்குச் சமமாகும். எவர் ஒரு மனித உயிரைக் காப்பாற்றுகிறாரோ, அவர் மனிதகுலம் அனைத்தின் உயிரையும் காப்பாற்றியதற்குச் சமமாகும். நிச்சயமாக, நமது தூதர் அவர்களுக்குத் தெளிவான சான்றுகளுடன் வந்தார். ஆனால், அவர்களில் பலர் அதன்பிறகு பூமியில் வரம்பு மீறினர்.