۞ تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلٰى بَعْضٍۘ مِنْهُمْ مَّنْ كَلَّمَ اللّٰهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجٰتٍۗ وَاٰتَيْنَا عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنٰتِ وَاَيَّدْنٰهُ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِيْنَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ وَلٰكِنِ اخْتَلَفُوْا فَمِنْهُمْ مَّنْ اٰمَنَ وَمِنْهُمْ مَّنْ كَفَرَ ۗوَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَا اقْتَتَلُوْاۗ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيْدُ ࣖ
tilkar-rusulu faḍḍalnā ba‘ḍahum ‘alā ba‘ḍ(in), minhum man kallamallāhu wa rafa‘a ba‘ḍahum darajāt(in), wa ātainā ‘īsabna maryamal-bayyināti wa ayyadnāhu birūḥil-qudus(i), wa lau syā'allāhu maqtatalal-lażīna mim ba‘dihim mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu wa lākinikhtalafū fa minhum man āmana wa minhum man kafar(a), wa lau syā'allāhu maqtatalū, wa lākinnallāha yaf‘alu mā yurīd(u).
Mir hunn e puer vun de Gesandten iwwer anerer favoriséiert. Ënnert hinne gëtt et déi, mat deenen Allah (direkt) schwätzt, an et gëtt aner, mat deenen Hien e puer Grad erhéicht huet. A Mir hunn dem Jesus, Jong vun der Maria, e puer Wonner ginn a Mir hunn hien mam Hellege Geescht gestäerkt. Wann Allah et wollt, hätten d'Leit no hinnen kee Mord begaangen, nodeems d'Beweiser bei si ukomm sinn. Awer si waren net eens, dofir hunn e puer vun hinne gegleeft an e puer net gegleeft. Wann Allah et wollt, hätten si kee Mord begaangen. Awer Gott mécht no sengem Wëllen.
وَرُسُلًا قَدْ قَصَصْنٰهُمْ عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَرُسُلًا لَّمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ ۗوَكَلَّمَ اللّٰهُ مُوْسٰى تَكْلِيْمًاۚ
wa rusulan qad qaṣaṣnāhum ‘alaika wa rusulal lam naqṣuṣhum ‘alaik(a), wa kallamallāhu mūsā taklīmā(n).
An et gëtt e puer Boten, vun deenen Mir Iech virdru gesot hunn, an et gëtt e puer Boten (anerer), vun deenen Mir Iech net gesot hunn. An zum Moses huet Gott direkt geschwat.
وَلَمَّا جَاۤءَ مُوْسٰى لِمِيْقَاتِنَا وَكَلَّمَهٗ رَبُّهٗۙ قَالَ رَبِّ اَرِنِيْٓ اَنْظُرْ اِلَيْكَۗ قَالَ لَنْ تَرٰىنِيْ وَلٰكِنِ انْظُرْ اِلَى الْجَبَلِ فَاِنِ اسْتَقَرَّ مَكَانَهٗ فَسَوْفَ تَرٰىنِيْۚ فَلَمَّا تَجَلّٰى رَبُّهٗ لِلْجَبَلِ جَعَلَهٗ دَكًّا وَّخَرَّ مُوْسٰى صَعِقًاۚ فَلَمَّآ اَفَاقَ قَالَ سُبْحٰنَكَ تُبْتُ اِلَيْكَ وَاَنَا۠ اَوَّلُ الْمُؤْمِنِيْنَ
wa lammā jā'a mūsā limīqātinā wa kallamahū rabbuh(ū), qāla rabbi arinī anẓur ilaik(a), qāla lan tarānī wa lākininẓur ilal-jabali fa inistaqarra makānahū fa saufa tarānī, falammā tajallā rabbuhū lil-jabali ja‘alahū dakkaw wa kharra mūsā ṣa‘iqā(n), falammā afāqa qāla subḥānaka tubtu ilaika wa ana awwalul-mu'minīn(a).
An wéi de Moses zur Zäit, déi Mir festgeluecht haten, bei (munajat) koum an Gott (direkt) mat him geschwat hat, sot (de Moses): "O mäin Här, erschéng (Dech) mir, fir datt ech Dech gesinn kann." (Allah) sot: "Dir wäert mech net (kënnen) gesinn, awer kuckt op de Bierg, wann en op senger Plaz bleift (wéi gewinnt), wäert Dir mech sécherlech gesinn." Wéi also säin Här (Seng Majestéit) dem Bierg opgedeckt huet, gouf de Bierg zerstéiert an de Moses ass bewosstlos ginn. Nodeems de Moses erëm bewosst gouf, sot hien: "Éier sief Dir, ech bereien mech bei Dir an ech sinn den Éischten, deen gleeft."
قَالَ يٰمُوْسٰٓى اِنِّى اصْطَفَيْتُكَ عَلَى النَّاسِ بِرِسٰلٰتِيْ وَبِكَلَامِيْ ۖفَخُذْ مَآ اٰتَيْتُكَ وَكُنْ مِّنَ الشّٰكِرِيْنَ
qāla yā mūsā inniṣṭafaituka ‘alan-nāsi birisālātī wa bikalāmī, fa khuż mā ātaituka wa kum minasy-syākirīn(a).
(Allah) sot: "O Musa! Wierklech, Ech hunn dech (virgezunn) vun anere Leit (zu denger Zäit) erausgesicht (virgezunn) fir Meng Botschaft a Meng Wierder ze verbreeden, also haalt fest un deem wat Ech dir ginn hunn a gehéier zu deenen, déi dankbar sinn."
وَنَادَيْنٰهُ مِنْ جَانِبِ الطُّوْرِ الْاَيْمَنِ وَقَرَّبْنٰهُ نَجِيًّا
wa nādaināhu min jānibiṭ-ṭūril-aimani wa qarrabnāhu najiyyā(n).
An Mir hunn hien vun der rietser Säit vum Bierg (Sinai) geruff a Mir hunn hien zum Gespréich eriwwer bruecht.
فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ يٰمُوْسٰٓى ۙ
falammā atāhā nūdiya yā mūsā.
Wéi hien also bei hie koum (op d'Plaz vum Feier), gouf hie geruff: "O Musa!
اِنِّيْٓ اَنَا۠ رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَۚ اِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى ۗ
innī ana rabbuka fakhla‘ na‘laika innaka bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).
Wierklech, ech sinn däi Gott, also loosst deng zwee Fluchen lass. Well wierklech bass du am hellegen Dall, Tuwa.
وَاَنَا اخْتَرْتُكَ فَاسْتَمِعْ لِمَا يُوْحٰى
wa anakhtartuka fastami‘ limā yūḥā.
An ech hunn dech erausgesicht, also lauschtert wat (dech) opgedeckt gëtt.
اِنَّنِيْٓ اَنَا اللّٰهُ لَآ اِلٰهَ اِلَّآ اَنَا۠ فَاعْبُدْنِيْۙ وَاَقِمِ الصَّلٰوةَ لِذِكْرِيْ
innanī anallāhu lā ilāha illā ana fa‘budnī, wa aqimiṣ-ṣalāta liżikrī.
Wierklech, ech sinn Allah, et gëtt kee Gott ausser mir, also veréiert mech a maacht Gebieder fir mech ze gedenken.
اِنَّ السَّاعَةَ اٰتِيَةٌ اَكَادُ اُخْفِيْهَا لِتُجْزٰى كُلُّ نَفْسٍۢ بِمَا تَسْعٰى
innas-sā‘ata ātiyatun akādu ukhfīhā litujzā kullu nafsim bimā tas‘ā.
Wierklech, d'Stonn kënnt, ech wäert se geheim halen, fir datt jidderee belount gëtt no deem, wat hie verdéngt huet.
فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوٰىهُ فَتَرْدٰى
falā yaṣuddannaka ‘anhā mal lā yu'minu bihā wattaba‘a hawāhu fa tardā.
Loosst Iech also net (vum Weltergang) vun de Leit ofhalen, déi net drun gleewen a vun de Leit, déi hire Begierden nokommen, well dat iech zum Ënnergang bréngt."
وَمَا تِلْكَ بِيَمِيْنِكَ يٰمُوْسٰى
wa mā tilka biyamīnika yā mūsā.
"A wat ass an denger rietser Hand, O Musa?"
قَالَ هِيَ عَصَايَۚ اَتَوَكَّؤُا عَلَيْهَا وَاَهُشُّ بِهَا عَلٰى غَنَمِيْ وَلِيَ فِيْهَا مَاٰرِبُ اُخْرٰى
qāla hiya ‘aṣāy(a), atwakka'u ‘alaihā wa ahusysyu bihā ‘alā ganamī wa liya fīhā ma'āribu ukhrā.
Hie (de Moses) sot: "Dëst ass mäi Staff, ech leeën mech drop, an ech schloen domat (Blieder) fir meng Geessen aus, an et ass nach méi Virdeel fir mech."
قَالَ اَلْقِهَا يٰمُوْسٰى
qāla alqihā yā mūsā.
Hien (Allah) sot: "Hief hien, O Musa!"
قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْۗ سَنُعِيْدُهَا سِيْرَتَهَا الْاُوْلٰى
qāla khużhā wa lā takhaf, sanu‘īduhā sīratahal-ūlā.
Hien (Allah) sot: "Halt hien fest a fäert net, mir wäerten hien a säin ursprénglechen Zoustand zréckbréngen."
وَاضْمُمْ يَدَكَ اِلٰى جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ اٰيَةً اُخْرٰىۙ
waḍmum yadaka ilā janāḥika takhruj baiḍā'a min gairi sū'in āyatan ukhrā.
an Är Hand ënner Är Achselhöhl leeën, da kënnt se wäiss (stralend) ouni Mängel eraus, wéi en anert Wonner,
لِنُرِيَكَ مِنْ اٰيٰتِنَا الْكُبْرٰى ۚ
linuriyaka min āyātinal-kubrā.
datt Mir Iech (e puer) vun eisen groussen Zeeche weisen kënnen,
اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰى ࣖ
iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.
Gitt bei de Pharao; hie geet wierklech iwwer d'Linn."
۞ وَمَآ اَعْجَلَكَ عَنْ قَوْمِكَ يٰمُوْسٰى
wa mā a‘jalaka ‘an qaumika yā mūsā.
"A firwat bass du méi séier komm wéi däi Vollek, o Musa?"
قَالَ هُمْ اُولَاۤءِ عَلٰٓى اَثَرِيْ وَعَجِلْتُ اِلَيْكَ رَبِّ لِتَرْضٰى
qāla hum ulā'i ‘alā aṡarī wa ‘ajiltu ilaika rabbi litarḍā.
Hie (de Moses) sot: "Si verfollegen mir an ech beeilen mech zu dir, o mäin Här, fir datt du (mat mir) zefridden bass."
وَاِذْ نَادٰى رَبُّكَ مُوْسٰٓى اَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ ۙ
wa iż nādā rabbuka mūsā ani'til-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
An (erënnert Iech) wéi Ären Här de Moses (mat senge Wierder) geruff huet: "Komm zu den ongerechte Leit,
قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۗ اَلَا يَتَّقُوْنَ
qauma fir‘aun(a), alā yattaqūn(a).
(nämlech) d'Leit vum Pharao. Firwat fäerten si Allah net?
قَالَ رَبِّ اِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ ۗ
qāla rabbi innī akhāfu ay yukażżibūn(i).
Hie (de Moses) sot: "O mäin Här, ech hunn wierklech Angscht, datt si mech beléien,
وَيَضِيْقُ صَدْرِيْ وَلَا يَنْطَلِقُ لِسَانِيْ فَاَرْسِلْ اِلٰى هٰرُوْنَ
wa yaḍīqu ṣadrī wa lā yanṭaliqu lisānī fa arsil ilā hārūn(a).
sou datt meng Broscht sech enk fillt a meng Zong net fléissend ass, also schéckt den Harun (mat mir).
وَلَهُمْ عَلَيَّ ذَنْۢبٌ فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ ۚ
wa lahum ‘alayya żambun fa akhāfu ay yaqtulūn(i).
Well ech géint si gesënnegt hunn, hat ech Angscht, datt si mech ëmbrénge géifen."
فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُوْلَآ اِنَّا رَسُوْلُ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ
fa'tiyā fir‘auna faqūlā innā rasūlu rabbil-‘ālamīn(a).
Also kommt béid bei de Pharao a sot: "Tatsächlech sinn mir d'Bote vum Här vun all de Welten,
فَلَمَّا جَاۤءَهَا نُوْدِيَ اَنْۢ بُوْرِكَ مَنْ فِى النَّارِ وَمَنْ حَوْلَهَاۗ وَسُبْحٰنَ اللّٰهِ رَبِّ الْعٰلَمِيْنَ
falammā jā'ahā nūdiya am būrika man fin-nāri wa man ḥaulahā, wa subḥānallāhi rabbil-‘ālamīn(a).
Wéi hien do ukomm ass (op der Plaz vum Feier), gouf hie geruff: "Geseent sinn déi, déi beim Feier sinn, an déi, déi ronderëm et sinn. Éier sief Allah, Här vun all de Welten."
يٰمُوْسٰٓى اِنَّهٗٓ اَنَا اللّٰهُ الْعَزِيْزُ الْحَكِيْمُ ۙ
yā mūsā innahū anallāhul-‘azīzul-ḥakīm(u).
(Allah sot): "O Musa! Wierklech, ech sinn Allah, de Mächtegsten, de Weisensten."
اِلَّا مَنْ ظَلَمَ ثُمَّ بَدَّلَ حُسْنًاۢ بَعْدَ سُوْۤءٍ فَاِنِّيْ غَفُوْرٌ رَّحِيْمٌ
illā man ẓalama ṡumma baddala ḥusnam ba‘da sū'in fa innī gafūrur raḥīm(un).
ausser déi, déi ongerecht handelen, déi sech dann (sech selwer) zum Gutt änneren, nodeems se Béises gemaach hunn (Bereitung hunn); Also wierklech, Ech sinn de Verzeiende, de Barmhäerzegsten.
فَلَمَّآ اَتٰىهَا نُوْدِيَ مِنْ شَاطِئِ الْوَادِ الْاَيْمَنِ فِى الْبُقْعَةِ الْمُبٰرَكَةِ مِنَ الشَّجَرَةِ اَنْ يّٰمُوْسٰىٓ اِنِّيْٓ اَنَا اللّٰهُ رَبُّ الْعٰلَمِيْنَ ۙ
falammā atāhā nūdiya min syāṭi'il wādil aimani fil buq‘atil mubārakati minasy syajarati ay yā mūsā innī anallāhu rabbul-‘ālamīn(a).
Wéi hien (de Moses) d'Feier erreecht huet, gouf hie vun der rietser Säit vum Dall, vun engem Bam op engem Stéck geseent Land, geruff: "O Musa! Wierklech, ech sinn Allah, den Här vun all de Welten!"
وَاَنْ اَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰىٓ اَقْبِلْ وَلَا تَخَفْۗ اِنَّكَ مِنَ الْاٰمِنِيْنَ
wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā aqbil wa lā takhaf, innaka minal-āminīn(a).
„An gehei däi Bengel erof.“ Wéi hien (de Moses) hie wéi eng (beweglech) Schlaang gesinn huet, ass hien zréckgelaf, ouni zréckzekucken (sot Allah): „O Moses! Komm heiher a keng Angscht. Wierklech, du bass e séchere Mënsch.“
اُسْلُكْ يَدَكَ فِيْ جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاۤءَ مِنْ غَيْرِ سُوْۤءٍ ۖوَّاضْمُمْ اِلَيْكَ جَنَاحَكَ مِنَ الرَّهْبِ فَذٰنِكَ بُرْهَانٰنِ مِنْ رَّبِّكَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا فٰسِقِيْنَ
usluk yadaka fī jaibika takhruj baiḍā'a min gairi sū'(in), waḍmum ilaika janāḥaka minar-rahbi fażānika burhānāni mir rabbika ilā fir‘auna wa mala'ih(ī), innahum kānū qauman fāsiqīn(a).
Stéch deng Hand an den Hals vun dengem Hemd, et wäert wäiss (glänzend) erauskommen ouni Mängel, an haalt deng Hänn un d'Broscht, wann s du Angscht hues. Dëst sinn zwee Wonner vun dengem Här (déi s du dem Pharao a senge Beamten demonstréiere wäerts. Wierklech si si béis Leit.“
وَاَخِيْ هٰرُوْنُ هُوَ اَفْصَحُ مِنِّيْ لِسَانًا فَاَرْسِلْهُ مَعِيَ رِدْءًا يُّصَدِّقُنِيْٓ ۖاِنِّيْٓ اَخَافُ اَنْ يُّكَذِّبُوْنِ
wa akhī hārūnu huwa afṣaḥu minnī lisānan fa'arsilhu ma‘iya rid'ay yuṣaddiqunī, innī akhāfu ay yukażżibūn(i).
A mäi Brudder Harun, hie ass méi eloquent wéi ech, also schéckt hien mat mir als mäin Helfer fir meng (Aussoen) ze bestätegen; tatsächlech fäerten ech, datt si mech verleegnen."
قَالَ سَنَشُدُّ عَضُدَكَ بِاَخِيْكَ وَنَجْعَلُ لَكُمَا سُلْطٰنًا فَلَا يَصِلُوْنَ اِلَيْكُمَا ۛبِاٰيٰتِنَا ۛ اَنْتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغٰلِبُوْنَ
qāla sanasyuddu ‘aḍudaka bi'akhīka wa naj‘alu lakumā sulṭānan falā yaṣilūna ilaikumā - bi'āyātinā - antumā wa manittaba‘akumal-gālibūn(a).
Hien (Allah) sot: "Mir wäerten dech mat dengem Brudder stäerken (hëllefen), a Mir wäerten iech béiden grouss Muecht ginn, sou datt si iech net erreeche kënnen; (Dir gitt allebéid fort) a bréngt Eist Wonner, Dir zwee an déi, déi iech folgen, wäerten gewannen."
وَمَا كُنْتَ بِجَانِبِ الطُّوْرِ اِذْ نَادَيْنَا وَلٰكِنْ رَّحْمَةً مِّنْ رَّبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْمًا مَّآ اَتٰىهُمْ مِّنْ نَّذِيْرٍ مِّنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُوْنَ
wa mā kunta bijānibiṭ-ṭūri iż nādainā wa lākir raḥmatam mir rabbika litunżira qaumam mā atāhum min nażīrim min qablika la‘allahum yatażakkarūn(a).
An du (Muhammad) waars net beim Tur (Bierg), wéi Mir (de Moses) geruff hunn, mee (Mir hunn dech geschéckt) als Barmhäerzegkeet vun dengem Här, fir datt du d'Leit (Quraish) warne kéints, déi net vun de Warnere virun dir besicht goufen, fir datt si eng Lektioun léiere kéinten.
اِذْ نَادٰىهُ رَبُّهٗ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًىۚ
iż nādāhu rabbuhū bil-wādil-muqaddasi ṭuwā(n).
Wéi Gott hien (de Moses) an dat hellegt Dall, nämlech am Tuwa-Dall, geruff huet;
اِذْهَبْ اِلٰى فِرْعَوْنَ اِنَّهٗ طَغٰىۖ
iżhab ilā fir‘auna innahū ṭagā.
Gitt bei de Pharao! Wierklech huet hien d'Limit iwwerschratt,
فَقُلْ هَلْ لَّكَ اِلٰٓى اَنْ تَزَكّٰىۙ
fa qul hal laka ilā an tazakkā.
Also sot (zu Fir'aun): "Wëlls du dech (vum Irrtum) botzen,
وَاَهْدِيَكَ اِلٰى رَبِّكَ فَتَخْشٰىۚ
wa ahdiyaka ilā rabbika fa takhsyā.
an ech wäert dech op de Wee vun dengem Här féieren, fir datt du Hien fäerts?