وَنُوْحًا اِذْ نَادٰى مِنْ قَبْلُ فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَنَجَّيْنٰهُ وَاَهْلَهٗ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيْمِ ۚ
wa nūḥan iż nādā min qablu fastajabnā lahū fa najjaināhu wa ahlahū minal-karbil-‘aẓīm(i).
आ (कथा मोन राखू) नूह, ताहि सँ पहिने, जखन ओ प्रार्थना केने छलाह। हम हुनकर (प्रार्थना) स्वीकार केलौं, तखन हम हुनका आ हुनकर अनुयायी के एकटा पैघ आपदा स बचा लेलौं।
وَنَصَرْنٰهُ مِنَ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمَ سَوْءٍ فَاَغْرَقْنٰهُمْ اَجْمَعِيْنَ
wa naṣarnāhu minal-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauma sau'in fa agraqnāhum ajma‘īn(a).
आ हम हुनकर मदद केलियैन जे हमर निशानी के झूठ बाजल छल। सचमुच, ओ सभ दुष्ट लोक छल, तेँ हम सभ ओकरा सभ केँ डूबा देलियैक।
فَاَنْجَيْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ فِى الْفُلْكِ الْمَشْحُوْنِ
fa anjaināhu wa mam ma‘ahū fil-fulkil-masyḥūn(i).
तखन हम सभ नूह आओर हुनका संग जे लोक सभ भारी बोझ सँ भरल जहाज मे छल, ओकरा बचा लेलहुँ।
وَلَقَدْ نَادٰىنَا نُوْحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيْبُوْنَۖ
wa laqad nādānā nūḥun falani‘mal-mujībūn(a).
आरू सचमुच, नूह हमरा सिनी स॑ प्रार्थना करलकै, त॑ सचमुच, हम्में सबसे अच्छा छियै जे प्रार्थना के अनुमति दै छै ।
فَفَتَحْنَآ اَبْوَابَ السَّمَاۤءِ بِمَاۤءٍ مُّنْهَمِرٍۖ
fa fataḥnā abwābas-samā'i bimā'im munhamir(in).
तखन हम सभ पानि (नीचा पठा क') स्वर्गक दरबज्जा खोललहुँ जे बहैत छल,
وَّفَجَّرْنَا الْاَرْضَ عُيُوْنًا فَالْتَقَى الْمَاۤءُ عَلٰٓى اَمْرٍ قَدْ قُدِرَ ۚ
wa fajjarnal-arḍa ‘uyūnan faltaqal-mā'u ‘alā amrin qad qudir(a).
आ हम धरती के पानिक झरना के झरना छोड़ि देलहुं, जाहि सं (पानि) मिल गेल जे (ओ सब उमड़ि गेल, जाहि सं) एकटा एहन स्थिति (आपदा) भ गेल जे निर्धारित भ गेल छल.