الَّذِيْنَ يَنْقُضُوْنَ عَهْدَ اللّٰهِ مِنْۢ بَعْدِ مِيْثَاقِهٖۖ وَيَقْطَعُوْنَ مَآ اَمَرَ اللّٰهُ بِهٖٓ اَنْ يُّوْصَلَ وَيُفْسِدُوْنَ فِى الْاَرْضِۗ اُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ
allażīna yanquḍūna ‘ahdallāhi mim ba‘di mīṡāqih(ī), wa yaqṭa‘ūna mā amarallāhu bihī ay yūṣala wa yufsidūna fil-arḍ(i), ulā'ika humul-khāsirūn(a).
Ул кешеләр Аллаһ белән булган гәһедләрен бозалар, Аллаһ тоташтырырга әмер иткән нәрсәләрне кисәләр һәм җир өстендә бозыклык кылалар. Менә алар һәлак булучылар.
وَاِذْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَكُمْ لَا تَسْفِكُوْنَ دِمَاۤءَكُمْ وَلَا تُخْرِجُوْنَ اَنْفُسَكُمْ مِّنْ دِيَارِكُمْ ۖ ثُمَّ اَقْرَرْتُمْ وَاَنْتُمْ تَشْهَدُوْنَ
wa iż akhażnā mīṡāqakum lā tasfikūna dimā'akum wa lā tukhrijūna anfusakum min diyārikum ṡumma aqrartum wa antum tasyhadūn(a).
Һәм (исегезгә төшерегез), без сездән: "Каныгызны түкмәгез (беркемне дә үтермәгез) һәм үзегезне (якыннарыгызны) йортларыгыздан чыгармагыз", - дип вәгъдә алган идек, аннары сез ант иттегез һәм шаһитлек бирдегез.
وَاِذْ اَخَذَ رَبُّكَ مِنْۢ بَنِيْٓ اٰدَمَ مِنْ ظُهُوْرِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَاَشْهَدَهُمْ عَلٰٓى اَنْفُسِهِمْۚ اَلَسْتُ بِرَبِّكُمْۗ قَالُوْا بَلٰىۛ شَهِدْنَا ۛاَنْ تَقُوْلُوْا يَوْمَ الْقِيٰمَةِ اِنَّا كُنَّا عَنْ هٰذَا غٰفِلِيْنَۙ
wa iż akhaża rabbuka mim banī ādama min ẓuhūrihim żurriyyatahum wa asyhadahum ‘alā anfusihim, alastu birabbikum, qālū balā - syahidnā - an taqūlū yaumal-qiyāmati innā kunnā ‘an hāżā gāfilīn(a).
Һәм (исегезгә төшерегез), Раббыгыз Адәм балаларының муеныннан балаларын чыгарды, һәм Аллаһ аларның рухларына шаһитлек бирде ("Мин сезнең Раббыгыз түгелмен?") Алар: "Әйе (Син безнең Раббыбыз), без шаһит", - диделәр. (Без шулай эшләдек), Кыямәт көнендә сез: "Без моңа гафил идек", - дип әйтмәссез.
وَلَقَدْ عَهِدْنَآ اِلٰٓى اٰدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَلَمْ نَجِدْ لَهٗ عَزْمًا ࣖ
wa laqad ‘ahidnā ilā ādama min qablu fa nasiya wa lam najid lahū ‘azmā(n).
Һәм без, әлбәттә, моннан элек Адәмгә әмер бирдек, ләкин ул онытты, һәм Без аңа нык ихтыяр көче тапмадык.
اِنَّا عَرَضْنَا الْاَمَانَةَ عَلَى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَالْجِبَالِ فَاَبَيْنَ اَنْ يَّحْمِلْنَهَا وَاَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْاِنْسَانُۗ اِنَّهٗ كَانَ ظَلُوْمًا جَهُوْلًاۙ
innā ‘araḍnal-amānata ‘alas-samāwāti wal-arḍi fa abaina ay yaḥmilnahā wa asyfaqna minhā wa ḥamalahal-insān(u), innahū kāna ẓalūman jahūlā(n).
Чыннан да, Без күкләргә, җиргә һәм тауларга вәгазь әйттек; ләкин һәркем бу вәкаләтне күтәрергә теләмәде һәм аны үтәмәячәгеннән борчылды (ул авыр иде), шуңа күрә бу вәкаләтне кешеләр күтәрде. Чыннан да, кешеләр бик гаделсез һәм бик ахмак.
۞ اَلَمْ اَعْهَدْ اِلَيْكُمْ يٰبَنِيْٓ اٰدَمَ اَنْ لَّا تَعْبُدُوا الشَّيْطٰنَۚ اِنَّهٗ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
alam a‘had ilaikum yā banī ādama allā ta‘budusy-syaiṭān(a), innahū lakum ‘aduwwum mubīn(un).
Әй, Адәм балалары һәм оныклары, мин сезгә шайтанга гыйбадәт кылмагыз дип әмер бирмәдемме? Әлбәттә, шайтан сезнең өчен чын дошман.