وَقُلْنَا يٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلَا مِنْهَا رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَاۖ وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa qulnā yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata wa kulā minhā ragadan ḥaiṡu syi'tumā, wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).
ते अस आखेआ, "हे आदम! तुस ते अपनी घ़रेआली जन्नत च रौह़, ते जिय् यां चाह़ंदे ओ, उदे चा खाओ। पर इस बूटे दे नेड़े नेई जाओ, तांजे तुस गलत करने आलें च शामल नेई ओई जाओ!"
فَاَزَلَّهُمَا الشَّيْطٰنُ عَنْهَا فَاَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيْهِ ۖ وَقُلْنَا اهْبِطُوْا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۚ وَلَكُمْ فِى الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَّمَتَاعٌ اِلٰى حِيْنٍ
fa'azallahumasy-syaiṭānu ‘anhā fa akhrajahumā mimmā kānā fīh(i), wa qulnahbiṭū ba‘ḍukum liba‘ḍin ‘aduww(un), wa lakum fil-arḍi mustaqarruw wa matā‘un ilā ḥīn(in).
फिरी शैतान ने उनेंगी दऊंनीं गी जन्नत थवां कड्डी लेत्ता, ते उनेंगी उत्थें रौंदे गै उदे शा कड्डी दित्ता गेया। ते अस आखने आं, “नीचे जाओ! तुंदे च किश इक दुए दे दुश्मन न। ते धरती उप्पर तुसें गी इक समें आस्तै इक निवास ते भोग मिलग।”
وَيٰٓاٰدَمُ اسْكُنْ اَنْتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلَا مِنْ حَيْثُ شِئْتُمَا وَلَا تَقْرَبَا هٰذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُوْنَا مِنَ الظّٰلِمِيْنَ
wa yā ādamuskun anta wa zaujukal-jannata fa kulā min ḥaiṡu syi'tumā wa lā taqrabā hāżihisy-syajarata fa takūnā minaẓ-ẓālimīn(a).
ते (अल्लाह ने आख्या) "हे आदम! जन्नत विच अपनी घरेआली दे नाल रहो ते जो कुछ तुहानूं दोनों नू पसंद होवे, ओ खाओ। पर इस पेड़ दे नेड़े नहीं जाओ। (अगर नेड़े आ जाओ तां) तुसीं दोनों गलती करन वाले विचों हो जाओगे।"
فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطٰنُ لِيُبْدِيَ لَهُمَا مَا وٗرِيَ عَنْهُمَا مِنْ سَوْءٰتِهِمَا وَقَالَ مَا نَهٰىكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هٰذِهِ الشَّجَرَةِ اِلَّآ اَنْ تَكُوْنَا مَلَكَيْنِ اَوْ تَكُوْنَا مِنَ الْخٰلِدِيْنَ
fa waswasa lahumasy-syaiṭānu liyubdiya lahumā mā wūriya ‘anhumā min sau'ātihimā wa qāla mā nahākumā rabbukumā ‘an hāżihisy-syajarati illā an takūnā malakaini au takūnā minal-khālidīn(a).
फिरी शैतान ने उनेंगी बुरे विचार फुसफुसाए तांजे उंदे निजी अंगें (जेह़ड़े ढके दे हे) गी प्रगट करी सकन। ते (शैतान) ने ग् लाया, "तुंदे परमेसरे ने तुसेंगी दोऐं गी इस बूटे दे नेड़े औने थमां गै मना करी ओड़ेया ऐ, तांजे तुस दवैं सुर्गदूत नेई बनो ते (स्वर्ग च) अनंत लोक नेई बनो।"
فَدَلّٰىهُمَا بِغُرُوْرٍۚ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۗ وَنَادٰىهُمَا رَبُّهُمَآ اَلَمْ اَنْهَكُمَا عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَاَقُلْ لَّكُمَآ اِنَّ الشَّيْطٰنَ لَكُمَا عَدُوٌّ مُّبِيْنٌ
fa dallāhumā bigurūr(in), falammā żāqasy-syajarata badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa nādāhumā rabbuhumā alam anhakumā ‘an tilkumasy-syajarati wa aqul lakumā innasy-syaiṭāna lakumā ‘aduwwum mubīn(un).
उने (शैतान) उनेंगी धोखे कन्ने बहकाया। जदों उहनां ने बूटे दे फल दा स्वाद चखया तां उहदी नंगापन उहनां नूं साफ हो गई, इस करके उहनां ने उस नूं जन्नत दे पत्तियां नाल ढकण लग्गे। परमेसरे उनेंगी पुकारया, "केह़ अऊं तुसेंगी उस बूटे थवां मना नेई कित्ता ते तुसेंगी एह़ ग् लाया के शैतान तुंदे दऊंनीं आस् ते इक खुला दुश् मन ऐ?"
فَوَسْوَسَ اِلَيْهِ الشَّيْطٰنُ قَالَ يٰٓاٰدَمُ هَلْ اَدُلُّكَ عَلٰى شَجَرَةِ الْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلٰى
fa waswasa ilaihisy-syaiṭānu qāla yā ādamu hal adulluka ‘alā syajaratil-khuldi wa mulkil lā yablā.
फिरी शैतान ने उसी फुसफुसाया ते आखया, "हे आदम! के मैं तुगी अमरता दा पेड़ (खुल्दी) ते ओह राज दस्सना जेड़ा नाश नेईं होग?"
فَاَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفٰنِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَّرَقِ الْجَنَّةِۚ وَعَصٰىٓ اٰدَمُ رَبَّهٗ فَغَوٰى ۖ
fa akalā minhā fa badat lahumā sau'ātuhumā wa ṭafiqā yakhṣifāni ‘alaihimā miw waraqil-jannah(ti), wa ‘aṣā ādamu rabbahū fa gawā.
फिरी ओह़ दवैं उसी खाई लेंदे हे, ते उंदे आस् ते उंदे निजी अंगें गी दिक् खेया गेया, ते उनेंगी जन्नत दे पत्तें कन् ने ढकना लगी पेया। आदम ने अपने रब दी आज्ञा ना मानी ते भटक गया।