فَجَعَلْنٰهَا نَكَالًا لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِيْنَ
faja‘alnāhā nakālal limā baina yadaihā wa mā khalfahā wa mau‘iẓatal lil-muttaqīn(a).
Пас, Мо онро барои мардуми он замон ва барои касоне, ки баъд аз онҳо меоянд, панд ва барои парҳезгорон панд гардонидем.
تِلْكَ اٰيٰتُ اللّٰهِ نَتْلُوْهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ ۗ وَاِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِيْنَ ۔
tilka āyātullāhi natlūhā ‘alaika bil-ḥaqq(i), wa innaka laminal-mursalīn(a).
Инҳо оёти Аллоҳ ҳастанд, ки Мо онҳоро ба дурустӣ бар ту мехонем ва ту (Муҳаммад) паёмбари ҳақиқӣ ҳастӣ.
اَلَمْ تَرَ اِلَى الَّذِيْ حَاۤجَّ اِبْرٰهٖمَ فِيْ رَبِّهٖٓ اَنْ اٰتٰىهُ اللّٰهُ الْمُلْكَ ۘ اِذْ قَالَ اِبْرٰهٖمُ رَبِّيَ الَّذِيْ يُحْيٖ وَيُمِيْتُۙ قَالَ اَنَا۠ اُحْيٖ وَاُمِيْتُ ۗ قَالَ اِبْرٰهٖمُ فَاِنَّ اللّٰهَ يَأْتِيْ بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِيْ كَفَرَ ۗوَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَۚ
alam tara ilal-lażī ḥājja ibrāhīma fī rabbihī an ātāhullāhul-mulk(a), iż qāla ibrāhīmu rabbiyal-lażī yuḥyī wa yumīt(u), qāla ana uḥyī wa umīt(u), qāla ibrāhīmu fa innallāha ya'tī bisy-syamsi minal-masyriqi fa'ti bihā minal-magribi fabuhital-lażī kafar(a), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
Оё надидӣ, ки мардумеро, ки бо Иброҳим дар бораи Парвардигораш баҳс мекарданд, зеро Аллоҳ ба ӯ подшоҳӣ дода буд. Вақте ки Иброҳим гуфт: «Парвардигори ман зинда мекунад ва мемиронад», гуфт: «Ман низ метавонам зинда гардонам ва мемиронам». Иброҳим гуфт: «Худо офтобро аз машриқ баровард, пас онро аз мағриб баровард». Пас, касе, ки кофир шуд, дар ҳайрат монд. Аллоҳ ситамкоронро ҳидоят намекунад.
كَدَأْبِ اٰلِ فِرْعَوْنَۙ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاَخَذَهُمُ اللّٰهُ بِذُنُوْبِهِمْ ۗ وَاللّٰهُ شَدِيْدُ الْعِقَابِ
kada'bi āli fir‘aun(a), wal-lażīna min qablihim, każżabū bi'āyātinā, fa'akhażahumullāhu biżunūbihim, wallāhu syadīdul-‘iqāb(i).
(Ҳолати онҳо) мисли ҳоли пайравони Фиръавн ва касоне буд, ки пеш аз онҳо буданд. Онҳо оёти моро дурӯғ гуфтанд, пас Худо онҳоро ба сабаби гуноҳонашон азоб кард. Худо сахт азоб медиҳад.
ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ اَيْنَ مَا ثُقِفُوْٓا اِلَّا بِحَبْلٍ مِّنَ اللّٰهِ وَحَبْلٍ مِّنَ النَّاسِ وَبَاۤءُوْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللّٰهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَانُوْا يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ الْاَنْبِۢيَاۤءَ بِغَيْرِ حَقٍّۗ ذٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَّكَانُوْا يَعْتَدُوْنَ
Ḍuribat ‘alaihimuż-żillatu aina mā ṡuqifū illā biḥablim minallāhi wa ḥablim minan-nāsi wa bā'ū bigaḍabim minallāhi wa ḍuribat ‘alaihimul-maskanah(tu), żālika bi'annahum kānū yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnal-ambiyā'a bigairi ḥaqq(in), żālika bimā ‘aṣaw wa kānū ya‘tadūn(a).
Онҳо дар ҳар ҷое, ки бошанд, пур аз хорӣ ҳастанд, магар ин ки ба ресмони Худо ва аҳди мардум часпида бошанд. Онҳо аз ҷониби Худо хашмгин шуданд ва ҳамеша пур аз бадбахтӣ буданд. Ин ба он сабаб аст, ки онҳо оёти Худоро инкор мекунанд ва паёмбаронро бе ягон сабаб мекушанд. Ин ба он сабаб аст, ки онҳо нофармонӣ мекунанд ва аз ҳад мегузаранд.
قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ سُنَنٌۙ فَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِيْنَ
qad khalat min qablikum sunan(un), fa sīrū fil-arḍi fanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mukażżibīn(a).
Ба дурустӣ, пеш аз шумо суннатҳои (Худо) гузаштаанд, пас, ба (ҳамаи) замин сафар кунед ва бубинед, ки оқибати касоне, ки (паёмбаронро) дурӯғгӯӣ карданд, чӣ гуна аст.
اِنْ يَّمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِّثْلُهٗ ۗوَتِلْكَ الْاَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِۚ وَلِيَعْلَمَ اللّٰهُ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا وَيَتَّخِذَ مِنْكُمْ شُهَدَاۤءَ ۗوَاللّٰهُ لَا يُحِبُّ الظّٰلِمِيْنَۙ
iy yamsaskum qarḥun faqad massal-qauma qarḥum miṡluh(ū), wa tilkal-ayyāmu nudāwiluhā binan-nās(i), wa liya‘lamallāhul-lażīna āmanū wa yattakhiża minkum syuhadā'(u), wallāhu lā yuḥibbuẓ-ẓālimīn(a).
Агар шумо (дар ҷанги Уҳуд) захмӣ шуда бошед, пас онҳо (дар ҷанги Бадр) низ ҳамин гуна захмӣ гирифтанд. Ва ин замонҳоро (муваффақият ва харобӣ) дар байни мардум иваз мекунем (то онҳо дарс гиранд) ва то Аллоҳ мӯъминонро (аз кофирон) фарқ кунад ва баъзе аз шуморо шаҳид гардонад. Ва Аллоҳ ситамкоронро дӯст намедорад.
وَكَاَيِّنْ مِّنْ نَّبِيٍّ قٰتَلَۙ مَعَهٗ رِبِّيُّوْنَ كَثِيْرٌۚ فَمَا وَهَنُوْا لِمَآ اَصَابَهُمْ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَمَا ضَعُفُوْا وَمَا اسْتَكَانُوْا ۗ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الصّٰبِرِيْنَ
wa ka'ayyim min nabiyyin qātal(a), ma‘ahū ribbiyyūna kaṡīr(un), famā wahanū limā aṣābahum fī sabīlillāhi wa mā ḍa‘ufū wa mastakānū, wallāhu yuḥibbuṣ-ṣābirīn(a).
Ва чӣ бисёр паёмбароне, ки бо бисёре аз пайравони солеҳи худ ҷангиданд. Онҳо аз мусибатҳое, ки дар роҳи Худо ба онҳо расида буд, заиф нашуданд ва ноумед нашуданд ва таслим нашуданд (ба душман) ва Худо сабркунандагонро дӯст медорад.
۞ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ ابْنَيْ اٰدَمَ بِالْحَقِّۘ اِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ اَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْاٰخَرِۗ قَالَ لَاَقْتُلَنَّكَ ۗ قَالَ اِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللّٰهُ مِنَ الْمُتَّقِيْنَ
watlu ‘alaihim naba'abnai ādama bil-ḥaqqi iż qarrabā qurbānan fa tuqubbila min aḥadihimā wa lam yutaqabbal minal-ākhar(i), qāla la'aqtulannak(a), qāla innamā yataqabbalullāhu minal-muttaqīn(a).
Ва ба онҳо (Муҳаммад) қиссаи ду писари Одамро рост бигӯ, вақте ки ҳарду қурбонӣ карданд, қурбонии яке аз онҳо (Ҳобил) пазируфта шуд ва дигаре (Қобил) пазируфта нашуд. Ӯ (Қобил) гуфт: «Албатта, ман туро мекушам!» Ӯ (Ҳобил) гуфт: «Албатта, Худо танҳо аз парҳезгорон (садақа) мепазирад».
قَدْ سَاَلَهَا قَوْمٌ مِّنْ قَبْلِكُمْ ثُمَّ اَصْبَحُوْا بِهَا كٰفِرِيْنَ
qad sa'alahā qaumum min qablikum ṡumma aṣbaḥū bihā kāfirīn(a).
Ба дурустӣ, пеш аз шумо гурӯҳе буданд, ки аз паёмбарашон чунин чизҳоро мепурсиданд, сипас кофир шуданд.
اَلَمْ يَرَوْا كَمْ اَهْلَكْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِّنْ قَرْنٍ مَّكَّنّٰهُمْ فِى الْاَرْضِ مَا لَمْ نُمَكِّنْ لَّكُمْ وَاَرْسَلْنَا السَّمَاۤءَ عَلَيْهِمْ مِّدْرَارًا ۖوَّجَعَلْنَا الْاَنْهٰرَ تَجْرِيْ مِنْ تَحْتِهِمْ فَاَهْلَكْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْ وَاَنْشَأْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ قَرْنًا اٰخَرِيْنَ
alam yarau kam ahlaknā min qablihim min qarnim makkanāhum fil-arḍi mā lam numakkil lakum wa arsalnas-samā'a ‘alaihim midrārā(n), wa ja‘alnal-anhāra tajrī min taḥtihim fa ahlaknāhum biżunūbihim wa ansya'nā mim ba‘dihim qarnan ākharīn(a).
Оё надидаанд, ки пеш аз онҳо чӣ қадар наслҳоро ҳалок кардаем, ҳол он ки мо (он наслҳоро) дар замин ҷойгоҳашонро мустаҳкам карда будем, яъне устуворие, ки ба шумо надода будем. Мо борони сахтро бар онҳо резонидем ва ҷӯйборҳоро аз зери онҳо ҷорӣ сохтем, сипас онҳоро ба сабаби гуноҳонашон ҳалок кардем ва пас аз наслашон насли дигареро ба вуҷуд овардем.
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
Ва ба ростӣ, баъзе аз паёмбароне, ки пеш аз ту буданд (эй Муҳаммад), масхара карда шуданд, то ба касоне, ки онҳоро масхара мекарданд, дар посух ба масхараашон азоб фуруд омад.
قُلْ سِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ ثُمَّ انْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِيْنَ
qul sīrū fil-arḍi ṡummanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mukażżibīn(a).
Бигӯ (эй Муҳаммад): «Дар замин сайр кунед ва бубинед, ки оқибати дурӯғгӯён чӣ гуна аст».
وَلَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِّنْ قَبْلِكَ فَصَبَرُوْا عَلٰى مَا كُذِّبُوْا وَاُوْذُوْا حَتّٰٓى اَتٰىهُمْ نَصْرُنَا ۚوَلَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِ اللّٰهِ ۚوَلَقَدْ جَاۤءَكَ مِنْ نَّبَإِ۟ى الْمُرْسَلِيْنَ
wa laqad kużżibat rusulum min qablika fa ṣabarū ‘alā mā kużżibū wa ūżū ḥattā atāhum naṣrunā, wa lā mubaddila likalimātillāh(i), wa laqad jā'aka min naba'il-mursalīn(a).
Ва ба дурустӣ, паёмбаронеро, ки пеш аз ту буданд, дурӯғ гуфтанд, вале онҳо бар дурӯғҳо ва озорҳое, ки бар онҳо буданд, сабр карданд, то он даме ки ёрии мо ба онҳо расид. Ва ҳеҷ чиз ҳукмҳои Худоро тағйир намедиҳад. Ва ба дурустӣ, баъзе аз паёмҳои паёмбарон ба ту расидааст.
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَآ اِلٰٓى اُمَمٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَاَخَذْنٰهُمْ بِالْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ لَعَلَّهُمْ يَتَضَرَّعُوْنَ
wa laqad arsalnā ilā umamim min qablika fa akhażnāhum bil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i la‘allahum yataḍarra‘ūn(a).
Ва ба дурустӣ, Мо ба сӯи мардуме пеш аз ту (паёмбароне) фиристодем, сипас онҳоро ба сахтӣ ва ранҷ дучор кардем, то (ба Худо) бо фурӯтанӣ дуо кунанд.
سَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ اَشْرَكُوْا لَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ مَآ اَشْرَكْنَا وَلَآ اٰبَاۤؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِنْ شَيْءٍۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ حَتّٰى ذَاقُوْا بَأْسَنَاۗ قُلْ هَلْ عِنْدَكُمْ مِّنْ عِلْمٍ فَتُخْرِجُوْهُ لَنَاۗ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا الظَّنَّ وَاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا تَخْرُصُوْنَ
sayaqūlul-lażīna asyrakū lau syā'allāhu mā asyraknā wa lā ābā'unā wa lā ḥarramnā min syai'(in), każālika każżabal-lażīna min qablihim ḥattā żāqū ba'sanā, qul hal ‘indakum min ‘ilmin fa tukhrijūhu lanā, in tattabi‘ūna illaẓ-ẓanna wa in antum illā takhruṣūn(a).
Мушрикон хоҳанд гуфт: «Агар Худо мехост, мо ва падарони мо шарики Ӯ намешудем ва мо чизеро ҳаром намекардем». Ҳамчунин касоне, ки пеш аз онҳо буданд, дурӯғ гуфтанд (паёмбаронро), то он даме ки азоби Моро чашиданд. Бигӯ (Муҳаммад): «Оё ту донише дорӣ, ки моро ба мо бирасонӣ? Он чиро, ки ту пайравӣ мекунӣ, танҳо тахмин аст ва танҳо фикр мекунӣ».
وَكَمْ مِّنْ قَرْيَةٍ اَهْلَكْنٰهَا فَجَاۤءَهَا بَأْسُنَا بَيَاتًا اَوْ هُمْ قَاۤىِٕلُوْنَ
wa kam min qaryatin ahlaknāhā fa jā'ahā ba'sunā bayātan au hum qā'ilūn(a).
Чӣ бисёр сарзаминҳоро нобуд кардем, азоби мо (бар сокинонаш) шаб ё вақте ки онҳо дар рӯз истироҳат мекарданд, омад.
فَمَا كَانَ دَعْوٰىهُمْ اِذْ جَاۤءَهُمْ بَأْسُنَآ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اِنَّا كُنَّا ظٰلِمِيْنَ
famā kāna da‘wāhum iż jā'ahum ba'sunā illā an qālū innā kunnā ẓālimīn(a).
Пас, вақте ки азоби Мо ба онҳо расид, шикояташон ҷуз ин набуд, ки бигӯянд: «Мо ситамкор будем».
فَكَذَّبُوْهُ فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۗ اِنَّهُمْ كَانُوْا قَوْمًا عَمِيْنَ ࣖ
fa każżabūhu fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū fil-fulki wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, innahum kānū qauman ‘amīn(a).
Пас, онҳо ӯро (Нӯҳро) дурӯғ бароварданд ва Мо ӯ ва касонеро, ки бо ӯ дар киштӣ буданд, наҷот додем ва касонеро, ки оёти Моро дурӯғ мешуморанд, ғарқ кардем. Зеро онҳо мардуме нобино ҳастанд.
فَاَنْجَيْنٰهُ وَالَّذِيْنَ مَعَهٗ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَقَطَعْنَا دَابِرَ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَمَا كَانُوْا مُؤْمِنِيْنَ ࣖ
fa anjaināhu wal-lażīna ma‘ahū biraḥmatim minnā wa qaṭa‘nā dābiral-lażīna każżabū bi'āyātinā wa mā kānū mu'minīn(a).
Пас, Мо ӯ (Ҳуд) ва касонеро, ки бо ӯ буданд, бо раҳмати Худ наҷот додем ва касонеро, ки оёти Моро дурӯғ мепиндоштанд, решаашонро нобуд кардем, зеро онҳо имон наовардаанд.
فَاَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَاَصْبَحُوْا فِيْ دَارِهِمْ جٰثِمِيْنَ
fa akhażathumur-rajfatu fa aṣbaḥū fī dārihim jāṡimīn(a).
Сипас заминларза онҳоро фаро гирифт ва онҳо дар харобаҳои хонаҳояшон мурда хобиданд.
فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَةَ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْ وَلٰكِنْ لَّا تُحِبُّوْنَ النّٰصِحِيْنَ
fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālata rabbī wa naṣaḥtu lakum wa lākil lā tuḥibbūnan-nāṣiḥīn(a).
Сипас (Солеҳ) аз онҳо дур шуд ва гуфт: «Эй қавми ман! Ба дурустӣ, ман паёми Парвардигорамро ба шумо расонидам ва шуморо насиҳат кардам. Аммо шумо мардумеро, ки насиҳат мекунанд, дӯст намедоред».
وَاَمْطَرْنَا عَلَيْهِمْ مَّطَرًاۗ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُجْرِمِيْنَ ࣖ
wa amṭarnā ‘alaihim maṭarā(n), fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mujrimīn(a).
Ва бар онҳо борон (сангҳо) боронидем. Пас, ба он чизе, ки бо шахси гуноҳкор рӯй медиҳад, диққат диҳед.
وَلَا تَقْعُدُوْا بِكُلِّ صِرَاطٍ تُوْعِدُوْنَ وَتَصُدُّوْنَ عَنْ سَبِيْلِ اللّٰهِ مَنْ اٰمَنَ بِهٖ وَتَبْغُوْنَهَا عِوَجًاۚ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ كُنْتُمْ قَلِيْلًا فَكَثَّرَكُمْۖ وَانْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ
wa lā taq‘udū bikulli ṣirāṭin tū‘idūna wa taṣuddūna ‘an sabīlillāhi man āmana bihī wa tabgūnahā ‘iwajā(n), ważkurū iż kuntum qalīlan fa kaṡṡarakum, wanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).
Ва бар ҳеҷ роҳе нанишинед, то мӯъминонро аз роҳи Худо боздоред ва онро аз роҳи Худо боздоред. Ба ёд оред, ки шумо кам будед, пас Худо шумораи шуморо зиёд кард. Ва ба он чизе, ки бо онҳо зарар мерасонад, диққат диҳед.
الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَاَنْ لَّمْ يَغْنَوْا فِيْهَاۚ اَلَّذِيْنَ كَذَّبُوْا شُعَيْبًا كَانُوْا هُمُ الْخٰسِرِيْنَ
al-lażīna każżabū syu‘aiban ka'allam yagnau fīhā, al-lażīna każżabū syu‘aiban kānū humul-khāsirīn(a).
Қавме, ки Шуайбро дурӯғгӯйӣ карданд, гӯё ҳеҷ гоҳ дар он (сарзамин) зиндагӣ накардаанд. Касоне, ки Шуайбро дурӯғгӯйӣ карданд, зиёнкоранд.
فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَقَالَ يٰقَوْمِ لَقَدْ اَبْلَغْتُكُمْ رِسٰلٰتِ رَبِّيْ وَنَصَحْتُ لَكُمْۚ فَكَيْفَ اٰسٰى عَلٰى قَوْمٍ كٰفِرِيْنَ ࣖ
fa tawallā ‘anhum wa qāla yā qaumi laqad ablagtukum risālāti rabbī wa naṣaḥtu lakum, fa kaifa āsā ‘alā qaumin kāfirīn(a).
Пас Шуайб аз онҳо дур шуд ва гуфт: «Эй қавми ман, ман паёми Парвардигорамро ба шумо расонидам ва шуморо насиҳат кардам. Пас, чӣ гуна барои кофирон андӯҳгин шавам?»
وَمَآ اَرْسَلْنَا فِيْ قَرْيَةٍ مِّنْ نَّبِيٍّ اِلَّآ اَخَذْنَآ اَهْلَهَا بِالْبَأْسَاۤءِ وَالضَّرَّاۤءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُوْنَ
wa mā arsalnā fī qaryatim min nabiyyin illā akhażnā ahlahā bil-ba'sā'i waḍ-ḍarrā'i la‘allahum yaḍḍarra‘ūn(a).
Ва Мо паёмбареро ба сарзамине нафиристодем (ва сокинонаш он паёмбарро рад карданд), балки бар сокинонаш сахтӣ ва ранҷ дучор кардем, то онҳо (бо фурӯтанӣ) таслим шаванд.
ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتّٰى عَفَوْا وَّقَالُوْا قَدْ مَسَّ اٰبَاۤءَنَا الضَّرَّاۤءُ وَالسَّرَّاۤءُ فَاَخَذْنٰهُمْ بَغْتَةً وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
Ṡumma baddalnā makānas-sayyi'atil-ḥasanata ḥattā ‘afau wa qālū qad massa ābā'anaḍ-ḍarrā'u was-sarrā'u fa akhażnāhum bagtataw wa hum lā yasy‘urūn(a).
Сипас, азобро ба ҷои он неъмат (бадбахтӣ) гузоштем (то фарзандон ва сарваташон), сипас гуфтанд: «Ба дурустӣ, ки падарони мо азоби сахтӣ ва неъматро аз сар гузаронидаанд», пас, ногаҳон азобро бар онҳо фуруд овардем, бе он ки онҳо огоҳ бошанд.
اَوَلَمْ يَهْدِ لِلَّذِيْنَ يَرِثُوْنَ الْاَرْضَ مِنْۢ بَعْدِ اَهْلِهَآ اَنْ لَّوْ نَشَاۤءُ اَصَبْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْۚ وَنَطْبَعُ عَلٰى قُلُوْبِهِمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُوْنَ
awalam yahdi lil-lażīna yariṡūnal-arḍa mim ba‘di ahlihā allau nasyā'u aṣabnāhum biżunūbihim, wa naṭba‘u ‘alā qulūbihim fahum lā yasma‘ūn(a).
Ё барои онҳое, ки пас аз сокинони он заминеро мерос мегиранд, равшан нашудааст, ки агар хоҳем, онҳоро барои гуноҳонашон азоб медиҳем ва бар дилҳояшон мӯҳр мезанем, то нашунаванд (ибрат нашунаванд).
تِلْكَ الْقُرٰى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤىِٕهَاۚ وَلَقَدْ جَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا بِمَا كَذَّبُوْا مِنْ قَبْلُۗ كَذٰلِكَ يَطْبَعُ اللّٰهُ عَلٰى قُلُوْبِ الْكٰفِرِيْنَ
tilkal-qurā naquṣṣu ‘alaika min ambā'ihā, wa laqad jā'athum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānū liyu'minū bimā każżabū min qabl(u), każālika yaṭba‘ullāhu ‘alā qulūbil-kāfirīn(a).
Ин сарзаминҳо (ки Мо онҳоро нобуд кардем) ҳастанд, мо баъзе аз достонҳои онҳоро ба шумо ҳикоят мекунем. Дар ҳақиқат, паёмбаронашон бо далелҳои равшан ба онҳо омада буданд. Аммо онҳо ба он чизе, ки пештар дурӯғ мегуфтанд, имон наоварданд. Худо инчунин дилҳои кофиронро мӯҳр мекунад.
ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَظَلَمُوْا بِهَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ
Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa ẓalamū bihā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).
Пас аз онҳо Мусоро бо далелҳои худ ба сӯи Фиръавн ва бузургони қавмаш фиристодем ва онҳо далелҳоро дурӯғ гуфтанд. Пас, ба он чӣ рӯй медиҳад, бо касоне, ки зарар мерасонанд, диққат кун.
وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ الَّذِيْٓ اٰتَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَاَتْبَعَهُ الشَّيْطٰنُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِيْنَ
watlu ‘alaihim naba'al-lażī ātaināhu āyātinā fansalakha minhā fa atba‘ahusy-syaiṭānu fa kāna minal-gāwīn(a).
Ва (эй Муҳаммад), хабари касеро, ки ба ӯ оятҳои Худро додаем, барояшон бихон, сипас аз оятҳо дур мешавад, сипас шайтон ӯро пайгирӣ мекунад (то он даме, ки васваса шавад), сипас аз гумроҳон мегардад.
وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنٰهُ بِهَا وَلٰكِنَّهٗٓ اَخْلَدَ اِلَى الْاَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوٰىهُۚ فَمَثَلُهٗ كَمَثَلِ الْكَلْبِۚ اِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ اَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْۗ ذٰلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُوْنَ
wa lau syi'nā larafa‘nāhu bihā wa lākinnahū akhlada ilal-arḍi wattaba‘a hawāh(u), fa maṡaluhū kamaṡalil-kalb(i), in taḥmil ‘alaihi yalhaṡ au tatrukūhu yalhaṡ, żālika maṡalul-qaumil-lażīna każżabū bi'āyātinā, faqṣuṣil-qaṣaṣa la‘allahum yatafakkarūn(a).
Ва агар мехостем, бо ин (оят) (мартабаи ӯро) баланд мебурдем, аммо ӯ ба дунё майл дошт ва аз паи хоҳишҳои худ рафт, пас мисоли ӯ мисли саг аст, ки агар ӯро ронӣ, забонашро берун мекашӣ ва агар ӯро раҳо кунӣ, забонашро низ берун мекашад. Ин мисоли касоне аст, ки оёти моро дурӯғ мешуморанд. Пас, ин қиссаҳоро бигӯ, то онҳо фикр кунанд.
سَاۤءَ مَثَلًا ۨالْقَوْمُ الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَاَنْفُسَهُمْ كَانُوْا يَظْلِمُوْنَ
sā'a maṡalanil-qaumul-lażīna każżabū bi'āyātinā wa anfusahum kānū yaẓlimūn(a).
Бад аст мисоли касоне, ки оёти моро дурӯғ шумориданд; онҳо ба худ ситам мекунанд.
كَدَأْبِ اٰلِ فِرْعَوْنَۙ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ كَفَرُوْا بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَاَخَذَهُمُ اللّٰهُ بِذُنُوْبِهِمْۗ اِنَّ اللّٰهَ قَوِيٌّ شَدِيْدُ الْعِقَابِ
kada'bi āli fir‘aun(a), wal-lażīna min qablihim, kafarū bi'āyātillāhi fa akhażahumullāhu biżunūbihim, innallāha qawiyyun syadīdul-‘iqāb(i).
(Ҳолати онҳо) ба ҳолати пайравони Фиръавн ва касоне, ки пеш аз онҳо буданд, монанд буд. Онҳо оёти Худоро инкор карданд, пас Худо онҳоро барои гуноҳонашон азоб кард. Дар ҳақиқат, Худо қодир аст ва азобаш хеле сахт аст.
كَدَأْبِ اٰلِ فِرْعَوْنَۙ وَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۚ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِ رَبِّهِمْ فَاَهْلَكْنٰهُمْ بِذُنُوْبِهِمْ وَاَغْرَقْنَآ اٰلَ فِرْعَوْنَۚ وَكُلٌّ كَانُوْا ظٰلِمِيْنَ
kada'bi āli fir‘aun(a), wal-lażīna min qablihim, każżabū bi'āyāti rabbihim fa ahlaknāhum biżunūbihim wa agraqnā āla fir‘aun(a), wa kullun kānū ẓālimīn(a).
(Ҳолати онҳо) мисли ҳоли пайравони Фиръавн ва касоне буд, ки пеш аз онҳо буданд. Онҳо оёти Парвардигорашонро дурӯғ донистанд, пас Мо онҳоро ба сабаби гуноҳонашон ҳалок кардем ва Фиръавн ва пайравонашро ғарқ кардем, зеро онҳо мардуми ситамкор буданд.
كَالَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ كَانُوْٓا اَشَدَّ مِنْكُمْ قُوَّةً وَّاَكْثَرَ اَمْوَالًا وَّاَوْلَادًاۗ فَاسْتَمْتَعُوْا بِخَلَاقِهِمْ فَاسْتَمْتَعْتُمْ بِخَلَاقِكُمْ كَمَا اسْتَمْتَعَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ بِخَلَاقِهِمْ وَخُضْتُمْ كَالَّذِيْ خَاضُوْاۗ اُولٰۤىِٕكَ حَبِطَتْ اَعْمَالُهُمْ فِى الدُّنْيَا وَالْاٰخِرَةِ ۚوَاُولٰۤىِٕكَ هُمُ الْخٰسِرُوْنَ
kal-lażīna min qablikum kānū asyadda minkum quwwataw wa akṡara amwālaw wa aulādā(n), fastamta‘ū bikhalāqihim fastamta‘tum bikhalāqikum kamastamta‘al-lażīna min qablikum bikhalāqihim wa khuḍtum kal-lażī khāḍū, ulā'ika ḥabiṭat amāluhum fid-dun-yā wal-ākhirah(ti), ulā'ika humul-khāsirūn(a).
(Ҳолати шумо, мунофиқон ва мушрикони мунофиқ) мисли касонест, ки пеш аз шумо буданд, онҳо аз шумо қавитаранд ва дороиву фарзандони бештар доранд. Пас, онҳо аз насиби худ баҳраманд шуданд ва шумо аз насиби худ баҳраманд шудед, чунон ки пеш аз шумо аз насиби худ баҳраманд шуданд ва шумо дар бораи (дурӯғ) сухан мегӯед, чунон ки онҳо дар бораи онҳо сухан мегӯянд. Аъмоли онҳо дар ин дунё ва охират беҳуда аст ва онҳо зиёнкоранд.
اَلَمْ يَأْتِهِمْ نَبَاُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَوْمِ نُوْحٍ وَّعَادٍ وَّثَمُوْدَ ەۙ وَقَوْمِ اِبْرٰهِيْمَ وَاَصْحٰبِ مَدْيَنَ وَالْمُؤْتَفِكٰتِۗ اَتَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
alam ya'tihim naba'ul-lażīna min qablihim qaumi nūḥiw wa ‘ādiw wa ṡamūd(a), wa qaumi ibrāhīma wa aṣḥābi madyana wal-mu'tafikāt(i), atathum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
Оё хабари касоне, ки пеш аз онҳо буданд, ба онҳо нарасидааст, ки қавми Нӯҳ, Од, Самуд ва қавми Иброҳим ва қавми Мадян ва (мардуми) сарзаминҳои харобшуда буданд? Паёмбароне бо далелҳои равшан ба назди онҳо омада буданд ва Худо ба онҳо ситам накард, балки онҳо ба худашон ситам карданд.
وَلَقَدْ اَهْلَكْنَا الْقُرُوْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُوْاۙ وَجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ وَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا ۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ الْمُجْرِمِيْنَ
wa laqad ahlaknal-qurūna min qablikum lammā ẓalamū, wa jā'athum rusuluhum bil-bayyināti wa mā kānū liyu'minū, każālika najzil-qaumal-mujrimīn(a).
Ва ба дурустӣ, Мо мардумеро, ки пеш аз шумо буданд, ҳангоме ки ситам карданд, ҳалок кардем, ҳарчанд паёмбаронашон бо хабари (воқеӣ) омада буданд, вале онҳо ба ҳеҷ ваҷҳ имон наоварданд. Мо гунаҳкоронро чунин ҷазо медиҳем.
بَلْ كَذَّبُوْا بِمَا لَمْ يُحِيْطُوْا بِعِلْمِهٖ وَلَمَّا يَأْتِهِمْ تَأْوِيْلُهٗۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظّٰلِمِيْنَ
bal każżabū bimā lam yuḥīṭū bi‘ilmihī wa lammā ya'tihim ta'wīluh(ū), każālika każżabal-lażīna min qablihim fanẓur kaifa kāna ‘āqibatuẓ-ẓālimīn(a).
Дар асл (ҳақиқат ин аст), онҳо он чиро инкор мекунанд, ки ҳанӯз комилан намедонанд ва ҳанӯз шарҳе барои он нагирифтаанд. Ҳамчунин, қавме, ки пеш аз онҳо буданд, (паёмбарро) инкор карда буданд. Пас, ба оқибати ситамкорон диққат диҳед.
فَكَذَّبُوْهُ فَنَجَّيْنٰهُ وَمَنْ مَّعَهٗ فِى الْفُلْكِ وَجَعَلْنٰهُمْ خَلٰۤىِٕفَ وَاَغْرَقْنَا الَّذِيْنَ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُنْذَرِيْنَ
fa każżabūhu fa najjaināhu wa mam ma‘ahū fil-fulki wa ja‘alnāhum khalā'ifa wa agraqnal-lażīna każżabū bi'āyātinā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-munżarīn(a).
Пас, онҳо дар бораи ӯ (Нӯҳ) дурӯғ гуфтанд, пас Мо ӯ ва касонеро, ки бо ӯ дар киштӣ буданд, наҷот додем ва онҳоро халифаҳо сохтем ва касонеро, ки оёти Моро дурӯғ мепиндоштанд, ғарқ кардем. Пас, ба оқибати касоне, ки огоҳ карда шуданд, диққат кун.
فَالْيَوْمَ نُنَجِّيْكَ بِبَدَنِكَ لِتَكُوْنَ لِمَنْ خَلْفَكَ اٰيَةً ۗوَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِ عَنْ اٰيٰتِنَا لَغٰفِلُوْنَ ࣖ
fal yauma nunajjīka bibadanika litakūna liman khalfaka āyah(tan), wa inna kaṡīram minan-nāsi ‘an āyātinā lagāfilūn(a).
Пас, имрӯз баданатро наҷот додем, то барои касоне, ки пас аз ту меоянд, дарси ибрат бошӣ, вале аксари мардум ба оёти Мо гӯш намедиҳанд.
فَهَلْ يَنْتَظِرُوْنَ اِلَّا مِثْلَ اَيَّامِ الَّذِيْنَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِهِمْۗ قُلْ فَانْتَظِرُوْٓا اِنِّيْ مَعَكُمْ مِّنَ الْمُنْتَظِرِيْنَ
fahal yantaẓirūna illā miṡla ayyāmil-lażīna khalau min qablihim, qul fantaẓirū innī ma‘akum minal-muntaẓirīn(a).
Пас, онҳо ҷуз (ҳодисаи) дигареро интизор надоранд, ки ба монанди он чӣ пеш аз онҳо гузашта буд, рӯй дода бошад. Бигӯ: «Пас, интизор шавед, ман низ бо шумо мунтазирам».
تِلْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْغَيْبِ نُوْحِيْهَآ اِلَيْكَ ۚمَا كُنْتَ تَعْلَمُهَآ اَنْتَ وَلَا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هٰذَاۚ فَاصْبِرْۚ اِنَّ الْعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقِيْنَ ࣖ
tilka min ambā'il-gaibi nūḥīhā ilaik(a), mā kunta ta‘lamuhā anta wa lā qaumuka min qabli hāżā, faṣbir, innal-‘āqibata lil-muttaqīn(a).
Инҳо аз хабарҳои ғайбӣ ҳастанд, ки мо ба ту (эй Муҳаммад) ваҳй кардем. Пеш аз ин на ту онро медонистӣ ва на қавми ту. Пас, сабр кун, зеро оқибати нек барои парҳезгорон аст.
وَيٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِيْٓ اَنْ يُّصِيْبَكُمْ مِّثْلُ مَآ اَصَابَ قَوْمَ نُوْحٍ اَوْ قَوْمَ هُوْدٍ اَوْ قَوْمَ صٰلِحٍ ۗوَمَا قَوْمُ لُوْطٍ مِّنْكُمْ بِبَعِيْدٍ
wa yā qaumi lā yajrimannakum syiqāqī ay yuṣībakum miṡlu mā aṣāba qauma nūḥin au qauma hūdin au qauma ṣāliḥ(in), wa mā qaumu lūṭim minkum biba‘īd(in).
Ва эй қавми ман, нагузоред, ки низоъ байни ман (ва шумо) шуморо ба гуноҳ водор кунад, то азобе мисли азобе, ки ба қавми Нӯҳ, қавми Ҳуд ё қавми Солеҳ расид, дар ҳоле ки қавми Лут аз шумо дур набуданд.
ذٰلِكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الْقُرٰى نَقُصُّهٗ عَلَيْكَ مِنْهَا قَاۤىِٕمٌ وَّحَصِيْدٌ
Żālika min ambā'il-qurā naquṣṣuhū ‘alaika minhā qā'imuw wa ḥaṣīd(un).
Инҳо баъзе аз хабарҳои шаҳрҳое ҳастанд, ки (вайроншудагон), ки мо онҳоро ба ту (эй Муҳаммад) ҳикоят кардем. Баъзе аз онҳо то ҳол нишонаҳои худро доранд ва баъзе аз онҳо нобуд шудаанд.
وَمَا ظَلَمْنٰهُمْ وَلٰكِنْ ظَلَمُوْٓا اَنْفُسَهُمْ فَمَآ اَغْنَتْ عَنْهُمْ اٰلِهَتُهُمُ الَّتِيْ يَدْعُوْنَ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ مِنْ شَيْءٍ لَّمَّا جَاۤءَ اَمْرُ رَبِّكَۗ وَمَا زَادُوْهُمْ غَيْرَ تَتْبِيْبٍ
wa mā ẓalamnāhum wa lākin ẓalamū anfusahum famā agnat ‘anhum ālihatuhumul-latī yad‘ūna min dūnillāhi min syai'il lammā jā'a amru rabbik(a), wa mā zādūhum gaira tatbīb(in).
Ва Мо ба онҳо ситам накардем, балки онҳо ба худ ситам карданд ва он чиро, ки ба ҷои Худо мепарастиданд, вақте ки азоби Парвардигорат фаро расид, ҳеҷ фоидае бар онҳо накард ва ҷуз зиёнашон наафзуд.
وَكَذٰلِكَ اَخْذُ رَبِّكَ اِذَآ اَخَذَ الْقُرٰى وَهِيَ ظَالِمَةٌ ۗاِنَّ اَخْذَهٗٓ اَلِيْمٌ شَدِيْدٌ
wa każālika akhżu rabbika iżā akhażal-qurā wa hiya ẓālimah(tun), inna akhżahū alīmun syadīd(un).
Ва ин аст азоби Парвардигори ту, вақте ки Ӯ (мардуми) кишварҳоеро, ки зулм мекунанд, азоб медиҳад. Дар ҳақиқат, азоби Ӯ хеле дарднок ва хеле вазнин аст.
اِنَّ فِيْ ذٰلِكَ لَاٰيَةً لِّمَنْ خَافَ عَذَابَ الْاٰخِرَةِ ۗذٰلِكَ يَوْمٌ مَّجْمُوْعٌۙ لَّهُ النَّاسُ وَذٰلِكَ يَوْمٌ مَّشْهُوْدٌ
inna fī żālika la'āyatal liman khāfa ‘ażābal-ākhirah(ti), żālika yaumum majmū‘(un), lahun-nāsu wa żālika yaumum masyhūd(un).
Дар ҳақиқат, дар ин бояд барои касоне, ки аз азоби охират метарсанд, дарс бошад. Он рӯзест, ки ҳамаи мардум ҷамъ карда мешаванд (барои ҳисоб кардан) ва он рӯзест, ки (аз ҷониби ҳамаи махлуқот) шоҳиди он хоҳанд буд.
وَكُلًّا نَّقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ اَنْۢبَاۤءِ الرُّسُلِ مَا نُثَبِّتُ بِهٖ فُؤَادَكَ وَجَاۤءَكَ فِيْ هٰذِهِ الْحَقُّ وَمَوْعِظَةٌ وَّذِكْرٰى لِلْمُؤْمِنِيْنَ
wa kullan naquṣṣu ‘alaika min ambā'ir-rusuli mā nuṡabbitu bihī fu'ādaka wa jā'aka fī hāżihil-ḥaqqu wa mau‘iẓatuw wa żikrā lil-mu'minīn(a).
Ва ҳамаи қиссаҳои паёмбаронро бароят (эй Муҳаммад) ҳикоя мекунем, то бо он қиссаҳо дилҳои туро устувор гардонем ва дар он барои мӯъминон ҳақ ва панд ва ҳушдор дода шудааст.