وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَقَفَّيْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ بِالرُّسُلِ ۖ وَاٰتَيْنَا عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنٰتِ وَاَيَّدْنٰهُ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ اَفَكُلَّمَا جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌۢ بِمَا لَا تَهْوٰىٓ اَنْفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ ۚ فَفَرِيْقًا كَذَّبْتُمْ وَفَرِيْقًا تَقْتُلُوْنَ
wa laqad ātainā mūsal-kitāba wa qaffainā mim ba‘dihī bir-rusul(i), wa ātainā ‘īsabna maryamal-bayyināti wa ayyadnāhu birūḥil-qudus(i), afakullamā jā'akum rasūlum bimā lā tahwā anfusukumustakbartum, fafarīqan każżabtum wa farīqan taqtulūn(a).
An tatsächlech, Mir hunn dem Moses d'Buch (Tora) ginn, an Mir sinn him mat den Apostelen nogaang, an Mir hunn dem Jesus, dem Jong vun der Maria, d'Beweiser vun der Wourecht ginn an Mir hunn hien mam Hellege Geescht (Jibril) gestäerkt. Firwat kënnt et, datt all Kéier wann e Bot bei iech kënnt (eppes (eng Lektioun) bréngt, wat Dir net wëllt, Dir domat prahlt, dann léit Dir iwwer eppes dovun a killt eppes dovun?
۞ وَلَقَدْ جَاۤءَكُمْ مُّوْسٰى بِالْبَيِّنٰتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِهٖ وَاَنْتُمْ ظٰلِمُوْنَ
wa laqad jā'akum mūsā bil-bayyināti ṡummattakhażtumul-‘ijla mim ba‘dihī wa antum ẓālimūn(a).
An tatsächlech ass de Moses mat Beweiser vun der Wourecht bei iech komm, duerno hutt Dir (d'Bild vum) Kallef (als Offer) geholl, nodeems hien (fortgaangen ass), an Dir (sidd) déi Ongerecht ginn.
وَلَقَدْ اَنْزَلْنَآ اِلَيْكَ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍۚ وَمَا يَكْفُرُ بِهَآ اِلَّا الْفٰسِقُوْنَ
wa laqad anzalnā ilaika āyātim bayyināt(in), wa mā yakfuru bihā illal-fāsiqūn(a).
An tatsächlech, Mir hunn dir (Muhammad) kloer Verse opgedeckt, a keen leugnt se ausser déi Béisen.
كَيْفَ يَهْدِى اللّٰهُ قَوْمًا كَفَرُوْا بَعْدَ اِيْمَانِهِمْ وَشَهِدُوْٓا اَنَّ الرَّسُوْلَ حَقٌّ وَّجَاۤءَهُمُ الْبَيِّنٰتُ ۗ وَاللّٰهُ لَا يَهْدِى الْقَوْمَ الظّٰلِمِيْنَ
kaifa yahdillāhu qauman kafarū ba‘da īmānihim wa syahidū annar-rasūla ḥaqquw wa jā'ahumul-bayyināt(u), wallāhu lā yahdil-qaumaẓ-ẓālimīn(a).
Wéi wäert Allah e Vollek leeden, dat net gleewt, nodeems se gegleeft hunn a festgestallt hunn, datt de Gesandte (Muhammad) wierklech (Rasul) ass, a kloer Beweiser bei si ukomm sinn? Allah leet net déi Ongerecht.
فَاِنْ كَذَّبُوْكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِّنْ قَبْلِكَ جَاۤءُوْ بِالْبَيِّنٰتِ وَالزُّبُرِ وَالْكِتٰبِ الْمُنِيْرِ
fa in każżabūka faqad kużżiba rusulum min qablika jā'ū bil-bayyināti waz-zuburi wal-kitābil-munīr(i).
Wann si Iech also (Mohammed) beléien, dann (wësst datt) d'Apostele virun Iech och beléien goufen, si hunn richteg Wonner bruecht, den Zubur an d'Buch, dat eng perfekt Erklärung gëtt.
يَسْـَٔلُكَ اَهْلُ الْكِتٰبِ اَنْ تُنَزِّلَ عَلَيْهِمْ كِتٰبًا مِّنَ السَّمَاۤءِ فَقَدْ سَاَلُوْا مُوْسٰٓى اَكْبَرَ مِنْ ذٰلِكَ فَقَالُوْٓا اَرِنَا اللّٰهَ جَهْرَةً فَاَخَذَتْهُمُ الصَّاعِقَةُ بِظُلْمِهِمْۚ ثُمَّ اتَّخَذُوا الْعِجْلَ مِنْۢ بَعْدِ مَا جَاۤءَتْهُمُ الْبَيِّنٰتُ فَعَفَوْنَا عَنْ ذٰلِكَ ۚ وَاٰتَيْنَا مُوْسٰى سُلْطٰنًا مُّبِيْنًا
yas'aluka ahlul-kitābi an tunazzila ‘alaihim kitābam minas-samā'i faqad sa'alū mūsā akbara min żālika fa qālū arinallāha jahratan fa akhażathumuṣ-ṣā‘iqatu bi ẓulmihim, ṡummattakhażul-‘ijla mim ba‘di mā jā'athumul-bayyinātu fa ‘afaunā ‘an żālik(a), wa ātainā mūsā sulṭānam mubīnā(n).
(D'Leit vum) Vollek vum Buch froen dech (Muhammad), datt s du hinnen e Buch vum Himmel erofschécks. Tatsächlech hunn si de Moses ëm eppes méi Grousses gefrot. Si soten: "Weis eis Allah a Wierklechkeet." Also goufe si vum Blëtz getraff wéinst hirer Tyrannei. Dann hunn si d'Kallef ugebiet, nodeems si déi kloer Beweiser gesinn haten, awer Mir hunn hinnen verginn, a Mir hunn dem Moses richteg Autoritéit ginn.
اِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِيْ عَلَيْكَ وَعَلٰى وَالِدَتِكَ ۘاِذْ اَيَّدْتُّكَ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۚوَاِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَ ۚوَاِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّيْنِ كَهَيْـَٔةِ الطَّيْرِ بِاِذْنِيْ فَتَنْفُخُ فِيْهَا فَتَكُوْنُ طَيْرًاۢ بِاِذْنِيْ وَتُبْرِئُ الْاَكْمَهَ وَالْاَبْرَصَ بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتٰى بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ كَفَفْتُ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَنْكَ اِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
iż qālallāhu yā ‘īsabna maryamażkur ni‘matī ‘alaika wa ‘alā wālidatik(a), iż ayyattuka birūḥil-qudus(i), tukallimun-nāsa fil-mahdi wa kahlā(n), wa iż ‘allamtukal-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a), wa iż takhluqu minaṭ-ṭīni kahai'atiṭ-ṭairi bi'iżnī fa tanfukhu fīhā fa takūnu ṭairam bi'iżnī wa tubri'ul-akmaha wal-abraṣa bi'iżnī, wa iż tukhrijul-mautā bi'iżnī, wa iż kafaftu banī isrā'īla ‘anka iż ji'tahum bil-bayyināti fa qālal-lażīna kafarū minhum in hāżā illā siḥrum mubīn(un).
An erënnert Iech drun, wéi Allah gesot huet: "O Jesus, Jong vu Maria! Erënnert Iech un meng Gonscht iwwer Iech an iwwer Är Mamm, wéi ech Iech mam Hellege Geescht gestäerkt hunn. Dir konnt mat Mënsche schwätzen, wéi Dir nach an der Wieg waart a wéi Dir erwuesse waart. An erënnert Iech drun, wéi ech Iech Schreiwen, (och) Wäisheet, d'Tora an d'Evangelium geléiert hunn. An erënnert Iech drun, wéi Dir aus der Äerd e Vugel mat menger Erlaabnes geformt hutt, dann hutt Dir drop geblosen, dann ass et e (richtege) Vugel mat menger Erlaabnes ginn. An erënnert Iech drun, wéi Dir een geheelt hutt, deen vun der Gebuert un blann war, an Aussätzeg mat menger Erlaabnes. An erënnert Iech drun, wéi Dir déi Doudeg (aus dem Graf zum Liewen) erweckt hutt mat menger Erlaabnes. An erënnert Iech drun, wéi ech d'Kanner vun Israel (vun hirem Wonsch ofgehalen hunn, Iech ëmzebréngen), wéi Dir hinnen kloer Informatioune presentéiert hutt, dann hunn déi Ongleeweg ënner hinnen gesot: "Dëst ass näischt anescht wéi richteg Magie."
وَمَنْ اَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرٰى عَلَى اللّٰهِ كَذِبًا اَوْ كَذَّبَ بِاٰيٰتِهٖۗ اِنَّهٗ لَا يُفْلِحُ الظّٰلِمُوْنَ
wa man aẓlamu mimmaniftarā ‘alallāhi każiban au każżaba bi'āyātih(ī), innahū lā yufliḥuẓ-ẓālimūn(a).
A wien ass méi ongerecht wéi een, deen eng Ligen géint Allah erfënnt, oder deen Seng Verse verleegnt? Tatsächlech, ongerecht Leit hunn Ongléck.
فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ وَقَالُوْا يٰصٰلِحُ ائْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ
fa ‘aqarun-nāqata wa ‘atau ‘an amri rabbihim wa qālū yā ṣāliḥu'tinā bimā ta‘idunā in kunta minal-mursalīn(a).
Dunn hunn si d'Kamel geschluecht a sech arrogant géint de Gebot vun hirem Här verhalen. Si soten: "O Saleh! Beweis eis Är Drohung, wann et wouer ass, datt Dir ee vun de Boten sidd."
ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى بِاٰيٰتِنَآ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ فَظَلَمُوْا بِهَاۚ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِيْنَ
Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā bi'āyātinā ilā fir‘auna wa mala'ihī fa ẓalamū bihā, fanẓur kaifa kāna ‘āqibatul-mufsidīn(a).
No hinnen hu Mir de Moses mat eise Beweiser un de Pharao an d'Leader vu sengem Vollek geschéckt, duerno hunn si d'Beweiser ofgeleent. Also passt op, wat mat deenen geschitt, déi Schued maachen.
قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ عَلِيْمٌۙ
qālal-mala'u min qaumi fir‘auna inna hāżā lasāḥirum ‘alīm(un).
D'Cheffe vum Pharao sengem Vollek soten: "Dëse Mann ass wierklech e schlaue Magier,
قَالُوْآ اَرْجِهْ وَاَخَاهُ وَاَرْسِلْ فِى الْمَدَاۤىِٕنِ حٰشِرِيْنَۙ
qālū arjih wa akhāhu wa arsil fil-madā'ini ḥāsyirīn(a).
(D'Cheffen) hunn geäntwert: "Halt hien a säi Brudder temporär fest a schéckt e puer Leit an d'Stied fir sech (d'Magier) ze versammelen",
يَأْتُوْكَ بِكُلِّ سٰحِرٍ عَلِيْمٍ
ya'tūka bikulli sāḥirin ‘alīm(in).
datt si all déi clever Magier bei dech brénge kënnen."
قَالَ فِرْعَوْنُ اٰمَنْتُمْ بِهٖ قَبْلَ اَنْ اٰذَنَ لَكُمْۚ اِنَّ هٰذَا لَمَكْرٌ مَّكَرْتُمُوْهُ فِى الْمَدِيْنَةِ لِتُخْرِجُوْا مِنْهَآ اَهْلَهَاۚ فَسَوْفَ تَعْلَمُوْنَ
qāla fir‘aunu āmantum bihī qabla an āżana lakum, inna hāżā lamakrum makartumūhu fil-madīnati litukhrijū minhā ahlahā, fa saufa ta‘lamūn(a).
De Pharao sot: "Firwat gleeft Dir un hien, ier ech Iech d'Erlaabnes ginn? Tatsächlech ass dat wierklech en Trick, deen Dir an dëser Stad geplangt hutt, fir hir Awunner ze verdreiwen. Spéider wäert Dir (d'Konsequenze vun Ären Handlungen) wëssen.
وَقَالُوْا مَهْمَا تَأْتِنَا بِهٖ مِنْ اٰيَةٍ لِّتَسْحَرَنَا بِهَاۙ فَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ
wa qālū mahmā ta'tinā bihī min āyatil litasḥaranā bihā, famā naḥnu laka bimu'minīn(a).
An si soten (zum Moses): "Wat och ëmmer Beweiser Dir eis bréngt fir eis ze verzauberen, mir wäerten net un Iech gleewen."
فَانْتَقَمْنَا مِنْهُمْ فَاَغْرَقْنٰهُمْ فِى الْيَمِّ بِاَنَّهُمْ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا عَنْهَا غٰفِلِيْنَ
fantaqamnā minhum fa agraqnāhum fil-yammi bi'annahum każżabū bi'āyātinā wa kānū ‘anhā gāfilīn(a).
Also hu Mir e puer vun hinne bestrooft, duerno hu Mir se am Mier erdronk, well si Eis Zeeche verweigert hunn an eis Zeeche net berücksichtegt hunn.
سَاَصْرِفُ عَنْ اٰيٰتِيَ الَّذِيْنَ يَتَكَبَّرُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّۗ وَاِنْ يَّرَوْا كُلَّ اٰيَةٍ لَّا يُؤْمِنُوْا بِهَاۚ وَاِنْ يَّرَوْا سَبِيْلَ الرُّشْدِ لَا يَتَّخِذُوْهُ سَبِيْلًاۚ وَاِنْ يَّرَوْا سَبِيْلَ الْغَيِّ يَتَّخِذُوْهُ سَبِيْلًاۗ ذٰلِكَ بِاَنَّهُمْ كَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا وَكَانُوْا عَنْهَا غٰفِلِيْنَ
sa'aṣrifu ‘an āyātiyal-lażīna yatakabbarūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), wa iy yarau kulla āyatil lā yu'minū bihā, wa iy yarau sabīlar-rusydi lā yattakhiżūhu sabīlā(n), wa iy yarau sabīlal-gayyi yattakhiżūhu sabīlā(n), żālika bi'annahum każżabū bi'āyātinā wa kānū ‘anhā gāfilīn(a).
Ech wäert déi, déi sech op der Äerd ouni gültege Grond opreegen, vun de Zeeche (vu menger Kraaft) ofwenden. Och wann si all Zeeche (vu menger Kraaft) gesinn, géife si et net gleewen. A wann si e Wee gesinn, deen zur Féierung féiert, da wäerte si him net folgen, awer wann si e Wee vum Irrtum gesinn, da folgen si him. Dëst ass well si eis Zeeche verleegnen an ëmmer ouni Respekt dofir sinn.
اَلَمْ يَأْتِهِمْ نَبَاُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَوْمِ نُوْحٍ وَّعَادٍ وَّثَمُوْدَ ەۙ وَقَوْمِ اِبْرٰهِيْمَ وَاَصْحٰبِ مَدْيَنَ وَالْمُؤْتَفِكٰتِۗ اَتَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِۚ فَمَا كَانَ اللّٰهُ لِيَظْلِمَهُمْ وَلٰكِنْ كَانُوْٓا اَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُوْنَ
alam ya'tihim naba'ul-lażīna min qablihim qaumi nūḥiw wa ‘ādiw wa ṡamūd(a), wa qaumi ibrāhīma wa aṣḥābi madyana wal-mu'tafikāt(i), atathum rusuluhum bil-bayyināt(i), famā kānallāhu liyaẓlimahum wa lākin kānū anfusahum yaẓlimūn(a).
Huet si net iwwer déi virun hinne héieren, (nämlech) d'Leit vum Noah, 'Ad, Samud, d'Leit vum Abraham, d'Leit vu Madyan, an (d'Leit vun) de Länner, déi zerstéiert goufen? Bote koumen zu hinne mat kloere Beweiser; Allah huet hinnen net Onrecht ugedoe, mä si hunn sech selwer Onrecht ugedoe.
وَلَقَدْ اَهْلَكْنَا الْقُرُوْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُوْاۙ وَجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ وَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا ۗ كَذٰلِكَ نَجْزِى الْقَوْمَ الْمُجْرِمِيْنَ
wa laqad ahlaknal-qurūna min qablikum lammā ẓalamū, wa jā'athum rusuluhum bil-bayyināti wa mā kānū liyu'minū, każālika najzil-qaumal-mujrimīn(a).
A wierklech, Mir hunn d'Leit virun Iech zerstéiert, wéi se Ongerechtegkeet gemaach hunn, och wann hir Gesandten mat (richtegen) Informatiounen komm waren, awer si guer net wollten gleewen. Sou belounen Mir déi, déi sënnegen.
اَمْ يَقُوْلُوْنَ افْتَرٰىهُ ۗ قُلْ فَأْتُوْا بِسُوْرَةٍ مِّثْلِهٖ وَادْعُوْا مَنِ اسْتَطَعْتُمْ مِّنْ دُوْنِ اللّٰهِ اِنْ كُنْتُمْ صٰدِقِيْنَ
am yaqūlūnaftarāh(u), qul fa'tū bisūratim miṡlihī wad‘ū manistaṭa‘tum min dūnillāhi in kuntum ṣādiqīn(a).
Ass et richteg, datt si soen, datt hie (de Muhammad) et erfonnt huet? Sot: "Schreift e Kapitel wéi dëst (de Koran), a rufft jiddereen ënner iech un, deen nieft Allah fäeg ass, wann Dir wouer sidd."
بَلْ كَذَّبُوْا بِمَا لَمْ يُحِيْطُوْا بِعِلْمِهٖ وَلَمَّا يَأْتِهِمْ تَأْوِيْلُهٗۗ كَذٰلِكَ كَذَّبَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الظّٰلِمِيْنَ
bal każżabū bimā lam yuḥīṭū bi‘ilmihī wa lammā ya'tihim ta'wīluh(ū), każālika każżabal-lażīna min qablihim fanẓur kaifa kāna ‘āqibatuẓ-ẓālimīn(a).
Tatsächlech (d'Wourecht ass), verleegnen si dat, wat se nach net perfekt wëssen a fir wat se nach keng Erklärung kritt hunn. Och d'Leit, déi virun hinnen existéiert hunn, hunn (den Apostel) verleegnen. Also passt op d'Konsequenze vun ongerechte Leit op.
ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ رُسُلًا اِلٰى قَوْمِهِمْ فَجَاۤءُوْهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَمَا كَانُوْا لِيُؤْمِنُوْا بِمَا كَذَّبُوْا بِهٖ مِنْ قَبْلُ ۗ كَذٰلِكَ نَطْبَعُ عَلٰى قُلُوْبِ الْمُعْتَدِيْنَ
Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihī rusulan ilā qaumihim fa jā'ūhum bil-bayyināti famā kānū liyu'minū bimā każżabū bihī min qabl(u), każālika naṭba‘u ‘alā qulūbil-mu‘tadīn(a).
Dunn nom (Noah) hunn Mir verschidde Boten zu hirem (jeeweilege) Vollek geschéckt, sou datt d'Boten mat klore Informatiounen zu hinne koumen, awer si wollten net gleewen, well si et virdru (fréier) ofgeleent haten. Sou versiegelen Mir d'Häerzer vun deenen, déi iwwertrieden.
ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْۢ بَعْدِهِمْ مُّوْسٰى وَهٰرُوْنَ اِلٰى فِرْعَوْنَ وَمَلَا۟ىِٕهٖ بِاٰيٰتِنَا فَاسْتَكْبَرُوْا وَكَانُوْا قَوْمًا مُّجْرِمِيْنَ
Ṡumma ba‘aṡnā mim ba‘dihim mūsā wa hārūna ilā fir‘auna wa mala'ihī bi'āyātinā fastakbarū wa kānū qaumam mujrimīn(a).
Dann, no hinnen, hu Mir de Moses an den Harun zum Pharao an d'Leader vu sengem Vollek geschéckt, a mir hunn eis Zeeche (vun der Muecht) bruecht. Et huet sech erausgestallt, datt si sech gebrëscht hunn a Sënner waren.
فَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوْٓا اِنَّ هٰذَا لَسِحْرٌ مُّبِيْنٌ
falammā jā'ahumul-ḥaqqu min ‘indinā qālū inna hāżā lasiḥrum mubīn(un).
Wéi d'Wourecht also vun Eis zu hinne koum, soten si: "Dëst ass richteg Magie."
قَالَ مُوْسٰٓى اَتَقُوْلُوْنَ لِلْحَقِّ لَمَّا جَاۤءَكُمْ ۗ اَسِحْرٌ هٰذَاۗ وَلَا يُفْلِحُ السّٰحِرُوْنَ
qāla mūsā ataqūlūna lil-ḥaqqi lammā jā'akum, asiḥrun hāżā, wa lā yufliḥus-sāḥirūn(a).
De Moses sot: „Ass et richteg, wann Dir vun der Wourecht sot, wann et ëm Iech geet: ‚Ass dat Zaubererei‘? Awer d'Zauberer wäerten net siegreich sinn.“
وَيَقُوْلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ اٰيَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖۗ قُلْ اِنَّ اللّٰهَ يُضِلُّ مَنْ يَّشَاۤءُ وَيَهْدِيْٓ اِلَيْهِ مَنْ اَنَابَۖ
wa yaqūlul-lażīna kafarū lau lā unzila ‘alaihi āyatum mir rabbih(ī), qul innallāha yuḍillu may yasyā'u wa yahdī ilaihi man anāb(a).
An déi, déi net gleewen, soen: "Firwat gouf him (Mohammed) kee Zeechen (Wonner) vu sengem Här erofgeschéckt?" Sot (Mohammed): "Allah féiert wierklech iergendwou an d'Irre, wien Hie wëll, a leet déi, déi sech zu Him bekéieren."
لَقَالُوْٓا اِنَّمَا سُكِّرَتْ اَبْصَارُنَا بَلْ نَحْنُ قَوْمٌ مَّسْحُوْرُوْنَ ࣖ
laqālū innamā sukkirat abṣārunā bal naḥnu qaumum masḥūrūn(a).
natierlech hunn si gesot: "Tatsächlech ass eis Siicht bewölkt, tatsächlech si mir déi, déi vun der Magie betraff sinn."
وَاٰتَيْنٰهُمْ اٰيٰتِنَا فَكَانُوْا عَنْهَا مُعْرِضِيْنَۙ
wa ātaināhum āyātinā fa kānū ‘anhā mu‘riḍīn(a).
an Mir hunn hinnen eis Zeeche (vun der Muecht) bruecht, awer si dréine sech ëmmer vun hinnen ewech,
اِنَّ الَّذِيْنَ لَا يُؤْمِنُوْنَ بِالْاٰخِرَةِ زَيَّنَّا لَهُمْ اَعْمَالَهُمْ فَهُمْ يَعْمَهُوْنَ ۗ
innal-lażīna lā yu'minūna bil-ākhirati zayyannā lahum a‘mālahum fahum ya‘mahūn(a).
Tatsächlech, fir déi, déi net un d'Liewen nom Doud gleewen, hu Mir hir (schlecht) Doten schéin erschénge gelooss, sou datt se am Irrtum verkommen.
اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَهُمْ سُوْۤءُ الْعَذَابِ وَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ هُمُ الْاَخْسَرُوْنَ
ulā'ikal-lażīna lahum sū'ul-‘ażābi wa hum fil-ākhirati humul-akhsarūn(a).
Si sinn déi, déi schlecht Qualen (op dëser Welt) kréien, an si sinn déi, déi am Hierno am meeschte verléieren.
اَلَّا يَسْجُدُوْا لِلّٰهِ الَّذِيْ يُخْرِجُ الْخَبْءَ فِى السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِ وَيَعْلَمُ مَا تُخْفُوْنَ وَمَا تُعْلِنُوْنَ
allā yasjudū lillāhil-lażī yukhrijul-khab'a fis-samāwāti wal-arḍi wa ya‘lamu mā tukhfūna wa mā tu‘linūn(a).
Si (och) veréieren Allah net, deen dat erausbréngt, wat am Himmel an op der Äerd verstoppt ass, a wien weess, wat Dir verstoppt a wat Dir offenbart.
وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِيْ هٰذَا الْقُرْاٰنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍۗ وَلَىِٕنْ جِئْتَهُمْ بِاٰيَةٍ لَّيَقُوْلَنَّ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُبْطِلُوْنَ
wa laqad ḍarabnā lin-nāsi fī hāżal-qur'āni min kulli maṡal(in), wa la'in ji'tahum bi'āyatil layaqūlannal-lażīna kafarū in antum illā mubṭilūn(a).
A wierklech, Mir hunn der Mënschheet all méiglech Parabelen an dësem Koran erkläert. A wann Dir hinnen e Vers bréngt, wäerten déi Ongleeweg sécherlech soen: "Dir sidd nëmme Leit, déi Ligen erfannen."
فَلَمَّا جَاۤءَهُمْ بِاٰيٰتِنَآ اِذَا هُمْ مِّنْهَا يَضْحَكُوْنَ
falammā jā'ahum bi'āyātinā iżā hum minhā yaḍḥakūn(a).
Wéi hien (de Moses) bei si koum an eis Wonner bruecht huet, hunn si hien direkt ausgelacht.
وَمَا نُرِيْهِمْ مِّنْ اٰيَةٍ اِلَّا هِيَ اَكْبَرُ مِنْ اُخْتِهَاۗ وَاَخَذْنٰهُمْ بِالْعَذَابِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُوْنَ
wa mā nurīhim min āyatin illā hiya akbaru min ukhtihā, wa akhażnāhum bil-‘ażābi la‘allahum yarji‘ūn(a).
An Mir hunn hinnen kee Wonner gewisen, ausser (d'Wonner) wier méi grouss wéi déi (virdrun) Wonner. An Mir hunn hinnen eng Strof opgezwongen, fir datt si (op de richtege Wee) zréckkoumen.
اِنَّ الَّذِيْنَ يُحَاۤدُّوْنَ اللّٰهَ وَرَسُوْلَهٗ كُبِتُوْا كَمَا كُبِتَ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَقَدْ اَنْزَلْنَآ اٰيٰتٍۢ بَيِّنٰتٍۗ وَلِلْكٰفِرِيْنَ عَذَابٌ مُّهِيْنٌۚ
innal-lażīna yuḥāddūnallāha wa rasūlahū kubitū kamā kubital-lażīna min qablihim wa qad anzalnā āyātim bayyināt(in), wa lil-kāfirīna ‘ażābum muhīn(un).
Wierklech, déi, déi sech géint Allah a säi Gesandte stellen, ginn esou erniedregt, wéi déi, déi virun hinne koumen. A wierklech, Mir hunn kloer Beweiser opgedeckt. An déi, déi se verleegnen, kréien eng erniedregend Strof.
ذٰلِكَ بِاَنَّهٗ كَانَتْ تَّأْتِيْهِمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالُوْٓا اَبَشَرٌ يَّهْدُوْنَنَاۖ فَكَفَرُوْا وَتَوَلَّوْا وَّاسْتَغْنَى اللّٰهُ ۗوَاللّٰهُ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ
Żālika bi'annahū kānat ta'tīhim rusuluhum bil-bayyināti fa qālū abasyaruy yahdūnanā, fa kafarū wa tawallau wastagnallāh(u), wallāhu ganiyyun ḥamīd(un).
Dëst ass well, wéi d'Apostele bei si koumen (mat Informatiounen), hunn si gesot: "Ass et (passend) fir d'Mënschen eis ze leeden?" Dann hunn si ofgeleent a sech ewechgedréit; och wann Allah (si) net brauch. An Allah ass am Räichsten, am Luefsten.
وَّكَذَّبُوْا بِاٰيٰتِنَا كِذَّابًاۗ
wa każżabū bi'āyātinā kiżżābā(n).
An si hunn Eis Verse komplett widderluecht.
فَكَذَّبَ وَعَصٰىۖ
fa każżaba wa ‘aṣā.
Mä hien (de Pharao) huet gelunn an net gefollegt.
ثُمَّ اَدْبَرَ يَسْعٰىۖ
Ṡumma adbara yas‘ā.
Dunn huet hien sech ewechgedréit, wéi hien probéiert huet, de (Moses) erauszefuerderen.