وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰى وَاسْتَكْبَرَۖ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li ādama fasajadū illā iblīs(a), abā wastakbara wa kāna minal-kāfirīn(a).
අපි දේවදූතයන්ට “ආදම්ට හිස නමන්න!” යැයි පැවසූ විට, ෂෙයිතාන් හැර ඔවුන් හිස නැමූහ. ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කර පුරසාරම් දොඩයි, ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන්ගේ කණ්ඩායමට අයත්ය.
وَلَقَدْ خَلَقْنٰكُمْ ثُمَّ صَوَّرْنٰكُمْ ثُمَّ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ لَمْ يَكُنْ مِّنَ السّٰجِدِيْنَ
wa laqad khalaqnākum ṡumma ṣawwarnākum ṡumma qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), lam yakum minas-sājidīn(a).
තවද නියත වශයෙන්ම අපි ඔබව නිර්මාණය කළෙමු. පසුව අපි ඔබව (ශරීර) නිර්මාණය කළෙමු. පසුව අපි දේවදූතයන්ට “ආදම්ට සුජූද් කරන්න” යැයි පැවසුවෙමු. එවිට ඔවුන් සුජූද් කළේ ෂෙයිතාන් හැර අන් සියල්ලෝය. ඔහු (ඉබ්ලිස්) සුජූද් කරන්නන් අතර නොවේ.
قَالَ مَا مَنَعَكَ اَلَّا تَسْجُدَ اِذْ اَمَرْتُكَ ۗقَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُۚ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ
qāla mā mana‘aka allā tasjuda iż amartuk(a), qāla ana khairum minh(u), khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).
“මා ඔබට පැවසූ විට (ආදම්ට) ඔබ සුජූද් කිරීමෙන් වැළකී සිටියේ කුමක් නිසාද?” (අල්ලාහ්) ඇසුවේය. (ඉබ්ලිස්) පිළිතුරු දුන්නේය. “මම ඔහුට වඩා ශ්‍රේෂ්ඨයි. ඔබ මාව ගින්නෙන් මැව්වා, ඔබ ඔහුව පොළොවෙන් මැව්වා.”
قَالَ فَاهْبِطْ مِنْهَا فَمَا يَكُوْنُ لَكَ اَنْ تَتَكَبَّرَ فِيْهَا فَاخْرُجْ اِنَّكَ مِنَ الصّٰغِرِيْنَ
qāla fahbiṭ minhā famā yakūnu laka an tatakabbara fīhā fakhruj innaka minaṣ-ṣāgirīn(a).
(අල්ලාහ්) මෙසේ කීවේය: “එසේ නම් එයින් (ස්වර්ගයෙන්) බැස එන්න; මන්ද ඔබ එහි පුරසාරම් දෙඩීමට සුදුසු නැත. පිටතට එන්න! නියත වශයෙන්ම ඔබ පහත් ජීවීන්ගෙන් කෙනෙකි.”
قَالَ اَنْظِرْنِيْٓ اِلٰى يَوْمِ يُبْعَثُوْنَ
qāla anẓirnī ilā yaumi yub‘aṡūn(a).
(ෂෙයිතාන්) “ඔවුන් නැවත නැඟිටුවනු ලබන දිනය දක්වා මට කල් දෙන්න” යැයි පිළිතුරු දුන්නේය.
اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اَبٰىٓ اَنْ يَّكُوْنَ مَعَ السّٰجِدِيْنَ
illā iblīs(a), abā ay yakūna ma‘as-sājidīn(a).
ෂෙයිතාන් හැර. ඔහු සුජූද් කරමින් සිටි (දේවදූතයින්) සමඟ එක්වීමට අකමැති විය.
قَالَ يٰٓاِبْلِيْسُ مَا لَكَ اَلَّا تَكُوْنَ مَعَ السّٰجِدِيْنَ
qāla yā iblīsu mā laka allā takūna ma‘as-sājidīn(a).
ඔහු (අල්ලාහ්) “අහෝ සාතන්! ඔබ ඔවුන් සමඟ සුජූද් කරන්නේ මන්ද?” යි ඇසුවේය.
قَالَ لَمْ اَكُنْ لِّاَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهٗ مِنْ صَلْصَالٍ مِّنْ حَمَاٍ مَّسْنُوْنٍ
qāla lam akul li'asjuda libasyarin khalaqtahū min ṣalṣālim min ḥama'im masnūn(in).
“ඔබ වියළි මැටියෙන් කළු මැටියෙන් නිර්මාණය කළ මිනිසාට මම කිසිදා හිස නමන්නේ නැත” යැයි ඔහු (ඉබ්ලිස්) පැවසීය.
قَالَ رَبِّ بِمَآ اَغْوَيْتَنِيْ لَاُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِى الْاَرْضِ وَلَاُغْوِيَنَّهُمْ اَجْمَعِيْنَۙ
qāla rabbi bimā agwaitanī la'uzayyinanna lahum fil-arḍi wa la'ugwiyannahum ajma‘īn(a).
ඔහු (ෂෙයිතාන්) මෙසේ කීවේය: “මාගේ ස්වාමීනි, ඔබ මාව නොමඟ යැවූ නිසා, මම ඔවුන්ට පොළොවෙහි (නපුර) අලංකාර ලෙස පෙනෙන්න සලස්වන්නෙමි, තවද මම ඔවුන් සියල්ලන්ම නොමඟ යවන්නෙමි.
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ قَالَ ءَاَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِيْنًاۚ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), qāla a'asjudu liman khalaqta ṭīnā(n).
"ඔබ සැම ආදම්ට සුජූද් කරන්න" යැයි අපි මලක්වරුන්ට පැවසූ විට, ෂෙයිතාන් හැර ඔවුන් සුජූද් කළහ. ඔහු (ඉබ්ලිස්) "ඔබ මැටියෙන් මැවූ තැනැත්තාට මම සුජූද් කළ යුතුද?" යි ඇසුවේය.
قَالَ اَرَاَيْتَكَ هٰذَا الَّذِيْ كَرَّمْتَ عَلَيَّ لَىِٕنْ اَخَّرْتَنِ اِلٰى يَوْمِ الْقِيٰمَةِ لَاَحْتَنِكَنَّ ذُرِّيَّتَهٗٓ اِلَّا قَلِيْلًا
qāla ara'aitaka hāżal-lażī karramta ‘alayya la'in akhkhartani ilā yaumil-qiyāmati la'aḥtanikanna żurriyyatahū illā qalīlā(n).
ඔහු (ඉබ්ලිස්) මෙසේ කීවේය: “මට පැහැදිලි කරන්න, ඔබ මට වඩා ගෞරවයට පාත්‍ර වූයේ මෙයද? ඔබ මට නැවත නැඟිටීමේ දිනය දක්වා කාලය ලබා දුන්නේ නම්, මම ඔහුගේ පරම්පරාව නොමඟ යවන්නෙමි, සුළු කොටසක් හැර.”
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ كَانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ اَمْرِ رَبِّهٖۗ اَفَتَتَّخِذُوْنَهٗ وَذُرِّيَّتَهٗٓ اَوْلِيَاۤءَ مِنْ دُوْنِيْ وَهُمْ لَكُمْ عَدُوٌّۗ بِئْسَ لِلظّٰلِمِيْنَ بَدَلًا
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīs(a), kāna minal-jinni fa fasaqa ‘an amri rabbih(ī), afa tattakhiżūnahū wa żurriyyatahū auliyā'a min dūnī wa hum lakum ‘aduww(un), bi'sa liẓ-ẓālimīna badalā(n).
අපි දේවදූතයන්ට “ආදම්ට හිස නමන්න!” යැයි පැවසූ විට (මතක තබා ගන්න) ෂෙයිතාන් හැර ඔවුන් හිස නැමූහ. ඔහු (ජින්වරුන්ගෙන්) කෙනෙකි, එබැවින් ඔහු තම ස්වාමියාගේ අණට අකීකරු වේ. ඔහු සහ ඔහුගේ පරම්පරාව මා හැර වෙනත් නායකයින් ලෙස පත් කිරීම ඔබට සුදුසුද, ඔවුන් ඔබේ සතුරන් වුවද? වැරදිකරුට (අල්ලාහ්ට) ආදේශ කිරීම (යක්ෂයා) ඉතා නරක ය.
وَاِذْ قُلْنَا لِلْمَلٰۤىِٕكَةِ اسْجُدُوْا لِاٰدَمَ فَسَجَدُوْٓا اِلَّآ اِبْلِيْسَ اَبٰى ۗ
wa iż qulnā lil-malā'ikatisjudū li'ādama fa sajadū illā iblīsa abā.
තවද අපි දේවදූතයන්ට “ආදම්ට හිස නමන්න!” යැයි පැවසූ විට, සාතන් හැර ඔවුන් හිස නැමූහ. ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කළේය.
اِلَّآ اِبْلِيْسَۗ اِسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكٰفِرِيْنَ
illā iblīs(a), istakbara wa kāna minal-kafirīn(a).
යක්ෂයා හැර; ඔහු පුරසාරම් දොඩන අතර ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන්ගේ කණ්ඩායමට අයත් වේ.
قَالَ يٰٓاِبْلِيْسُ مَا مَنَعَكَ اَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِيَدَيَّ ۗ اَسْتَكْبَرْتَ اَمْ كُنْتَ مِنَ الْعَالِيْنَ
qāla yā iblīsu mā mana‘aka an tasjuda limā khalaqtu biyadayy(a), astakbarta am kunta minal-‘ālīn(a).
(අල්ලාහ්) මෙසේ ඇසුවේය, “අහෝ සාතන්, මාගේ බලයෙන් මා නිර්මාණය කළ දෙයට ඔබ නැමීමෙන් වළක්වන්නේ කුමක්ද? ඔබ ඔබ ගැන ආඩම්බර වෙනවාද නැතහොත් ඔබ (ඉහළ) පන්තියකට අයත් යැයි ඔබට හැඟෙනවාද?”
قَالَ اَنَا۠ خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِيْ مِنْ نَّارٍ وَّخَلَقْتَهٗ مِنْ طِيْنٍ
qāla ana khairum minhu khalaqtanī min nāriw wa khalaqtahū min ṭīn(in).
(ඉබ්ලිස්) මෙසේ පැවසීය: “මම ඔහුට වඩා උසස් වෙමි, මන්ද ඔබ මාව ගින්නෙන් මැව්වා, නමුත් ඔබ ඔහුව පොළොවෙන් මැව්වා.”