اِنَّ الَّذِيْنَ يَكْفُرُوْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ وَيَقْتُلُوْنَ النَّبِيّٖنَ بِغَيْرِحَقٍّۖ وَّيَقْتُلُوْنَ الَّذِيْنَ يَأْمُرُوْنَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِۙ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ اَلِيْمٍ
innal-lażīna yakfurūna bi'āyātillāhi wa yaqtulūnan nabiyyīna bigairi ḥaqq(in), wa yaqtulūnal-lażīna ya'murūna bil-qisṭi minan-nās(i), fabasysyirhum bi‘ażābin alīm(in).
Ысынлап та, Аллаһтың аяттарын инҡар итеүселәр, пәйғәмбәрҙәрҙе хаҡһыҙ (ғәҙел сәбәпһеҙ) үлтереүселәр, кешеләргә ғәҙеллек ҡылырға ҡушҡан кешеләрҙе үлтереүселәр уларға һөйөнөслө хәбәрҙе еткерә, был ғазаплы яза.
فَاِنْ كَذَّبُوْكَ فَقَدْ كُذِّبَ رُسُلٌ مِّنْ قَبْلِكَ جَاۤءُوْ بِالْبَيِّنٰتِ وَالزُّبُرِ وَالْكِتٰبِ الْمُنِيْرِ
fa in każżabūka faqad kużżiba rusulum min qablika jā'ū bil-bayyināti waz-zuburi wal-kitābil-munīr(i).
Әгәр улар һиңә (Мөхәммәткә) ялған һөйләһә, һинән алдағы илселәргә лә ялған һөйләгәндәр, улар ысын мөғжизәләр, Зөбөр һәм камил аңлатма биргән Китап килтергән.
۞ يٰٓاَيُّهَا الرَّسُوْلُ لَا يَحْزُنْكَ الَّذِيْنَ يُسَارِعُوْنَ فِى الْكُفْرِ مِنَ الَّذِيْنَ قَالُوْٓا اٰمَنَّا بِاَفْوَاهِهِمْ وَلَمْ تُؤْمِنْ قُلُوْبُهُمْ ۛ وَمِنَ الَّذِيْنَ هَادُوْا ۛ سَمّٰعُوْنَ لِلْكَذِبِ سَمّٰعُوْنَ لِقَوْمٍ اٰخَرِيْنَۙ لَمْ يَأْتُوْكَ ۗ يُحَرِّفُوْنَ الْكَلِمَ مِنْۢ بَعْدِ مَوَاضِعِهٖۚ يَقُوْلُوْنَ اِنْ اُوْتِيْتُمْ هٰذَا فَخُذُوْهُ وَاِنْ لَّمْ تُؤْتَوْهُ فَاحْذَرُوْا ۗوَمَنْ يُّرِدِ اللّٰهُ فِتْنَتَهٗ فَلَنْ تَمْلِكَ لَهٗ مِنَ اللّٰهِ شَيْـًٔا ۗ اُولٰۤىِٕكَ الَّذِيْنَ لَمْ يُرِدِ اللّٰهُ اَنْ يُّطَهِّرَ قُلُوْبَهُمْ ۗ لَهُمْ فِى الدُّنْيَا خِزْيٌ ۖوَّلَهُمْ فِى الْاٰخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيْمٌ
yā ayyuhar-rasūlu lā yaḥzunkal-lażīna yusāri‘ūna fil-kufri minal-lażīna qālū āmannā bi'afwāhihim wa lam tu'min qulūbuhum - wa minal-lażīna hādū - sammā‘ūna lil-każibi sammā‘ūna liqaumin ākharīna lam ya'tūk(a), yuḥarrifūnal-kalima mim ba‘di mawāḍi‘ih(ī), yaqūlūna in ūtītum hāżā fa khużhu wa illam tu'tauhu faḥżarū, wa may yuridillāhu fitnatahū falan tamlika lahū minallāhi syai'ā(n), ulā'ikal-lażīna lam yuridillāhu ay yuṭahhira qulūbahum, lahum fid-dun-yā khizyuw wa lahum fil-ākhirati ‘ażābun ‘aẓīm(un).
Эй, Рәсүл (Мөхәммәт)! Улар иманһыҙлыҡта ярышҡан өсөн ҡайғырмағыҙ. Атап әйткәндә, йөрәктәре әле ышанмаһа ла, ауыҙҙары менән: «Беҙ иман килтерҙек», — тип әйткәндәр (ике йөҙлөләр), шулай уҡ ысынлап та (яңылыҡтар) ялғанды ишетергә яратҡан һәм һеҙгә бер ҡасан да килмәгән башҡа кешеләрҙең (һүҙҙәрен) ысынлап та ишетергә яратҡан йәһүдтәр. Улар һүҙҙәрҙе (Тәүратты) ысын мәғәнәһенән үҙгәрткәндәр. Улар: «Әгәр һеҙгә был нәмә бирелһә (үҙгәртелгән), ҡабул итегеҙ, әгәр һеҙгә был булмаған нәмә бирелһә, һаҡ булығыҙ», — тинеләр. Кемде Аллаһ аҙашырға рөхсәт итергә теләһә, һеҙ Аллаһтан бер нәмәнән дә (уға ярҙам итеүҙән) әҙ генә лә баш тарта алмаҫһығыҙ. Улар – Аллаһы Тәғәләнең күңелдәрен таҙартырға теләмәгән кешеләр. Был донъяла улар кәмһетеләсәк һәм теге донъяла ҙур язаға дусар буласаҡ.
وَاَنِ احْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَهُمْ وَاحْذَرْهُمْ اَنْ يَّفْتِنُوْكَ عَنْۢ بَعْضِ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ اِلَيْكَۗ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاعْلَمْ اَنَّمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّصِيْبَهُمْ بِبَعْضِ ذُنُوْبِهِمْ ۗوَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِ لَفٰسِقُوْنَ
wa aniḥkum bainahum bimā anzalallāhu wa lā tattabi‘ ahwā'ahum waḥżarūhum ay yaftinūka ‘am ba‘ḍi mā anzalallāhu ilaik(a), fa in tawallau fa‘lam annamā yurīdullāhu ay yuṣībahum biba‘ḍi żunūbihim, wa inna kaṡīram minan-nāsi lafāsiqūn(a).
һәм улар араһындағы мәсьәләләрҙе Аллаһ иңдергәнсә хәл итегеҙ һәм уларҙың теләгенә эйәрмәгеҙ. Һәм уларҙан һаҡланығыҙ, улар һеҙҙе Аллаһ иңдергән нәмәләрҙең бер өлөшөн алдамаһындар. Әгәр ҙә улар (Аллаһ иңдергән ҡанундан) йөҙ сөйөрһәләр, белегеҙ: Алла уларҙың ҡайһы бер гонаһтары арҡаһында уларға бәхетһеҙлек килтерергә ниәтләй. Һәм ысынлап та, кешеләрҙең күбеһе яуыз кешеләр.
لَقَدْ اَخَذْنَا مِيْثَاقَ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ وَاَرْسَلْنَآ اِلَيْهِمْ رُسُلًا ۗ كُلَّمَا جَاۤءَهُمْ رَسُوْلٌۢ بِمَا لَا تَهْوٰٓى اَنْفُسُهُمْۙ فَرِيْقًا كَذَّبُوْا وَفَرِيْقًا يَّقْتُلُوْنَ
laqad akhażnā mīṡāqa banī isrā'īla wa arsalnā ilaihim rusulā(n), kullamā jā'ahum rasūlum bimā lā tahwā anfusuhum, farīqan każżabū wa farīqay yaqtulūn(a).
Ысынлап та, Беҙ Исраил балаларынан килешеүҙе алдыҡ һәм улар янына пәйғәмбәрҙәр ебәрҙек. Әммә һәр илсе улар янына үҙҙәренең теләгенә ярашлы булмаған нәмә менән килгән, (шулай итеп) ҡайһы берҙәрен (илселәрҙе) алдағандар, икенселәрен үлтергәндәр.
وَجَاۤءُوْ عَلٰى قَمِيْصِهٖ بِدَمٍ كَذِبٍۗ قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗوَاللّٰهُ الْمُسْتَعَانُ عَلٰى مَا تَصِفُوْنَ
wa jā'ū ‘alā qamīṣihī bidamin każib(in), qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), wallāhul musta‘ānu ‘alā mā taṣifūn(a).
Улар үҙҙәренең кейемдәрен (улар ялған ҡан менән буялған) алып килде. Ул (Яҡуп) әйтте: «Ысынында, һин генә насар нәмәләрҙе күрәһең, шуға күрә тик сабырлыҡ ҡына иң яҡшыһы (минең өсөн).
قَالَتْ فَذٰلِكُنَّ الَّذِيْ لُمْتُنَّنِيْ فِيْهِ ۗوَلَقَدْ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ فَاسْتَعْصَمَ ۗوَلَىِٕنْ لَّمْ يَفْعَلْ مَآ اٰمُرُهٗ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُوْنًا مِّنَ الصّٰغِرِيْنَ
qālat fa żālikunnal-lażī lumtunnanī fīh(i), wa laqad rāwattuhū ‘an nafsihī fasta‘ṣam(a), wa la'il lam yaf‘al mā āmuruhū layusjananna wa layakūnam minaṣ-ṣāgirīn(a).
Ул (Әл-Ғәзиздең ҡатыны): «Был кеше һеҙ мине ғәйепләйһегеҙ, һәм, ысынлап та, мин уны миңә буйһонорға һынаным, әммә ул баш тартты.
قَالَ رَبِّ السِّجْنُ اَحَبُّ اِلَيَّ مِمَّا يَدْعُوْنَنِيْٓ اِلَيْهِ ۚوَاِلَّا تَصْرِفْ عَنِّيْ كَيْدَهُنَّ اَصْبُ اِلَيْهِنَّ وَاَكُنْ مِّنَ الْجٰهِلِيْنَ
qāla rabbis-sijnu aḥabbu ilayya mimmā yad‘ūnanī ilaih(i), wa illā taṣrif ‘annī kaidahunna aṣbu ilaihinna wa akum minal-jāhilīn(a).
Йософ: «Эй, Раббым, улар саҡырыуына яуап биреүҙән дә төрмә миңә нығыраҡ һөйөклө. Әгәр Һин мине уларҙы мәкерләүҙән тыймаһаң, мин уларға ынтылырмын һәм наҙандарҙан булырмын», — тигән.
وَقَالَ لِلَّذِيْ ظَنَّ اَنَّهٗ نَاجٍ مِّنْهُمَا اذْكُرْنِيْ عِنْدَ رَبِّكَۖ فَاَنْسٰىهُ الشَّيْطٰنُ ذِكْرَ رَبِّهٖ فَلَبِثَ فِى السِّجْنِ بِضْعَ سِنِيْنَ ࣖ
wa qāla lil-lażī ẓanna annahū nājim minhumażkurnī ‘inda rabbik(a), fa ansāhusy-syaiṭānu żikra rabbihī fa labiṡa fis-sijni biḍ‘a sinīn(a).
Ә ул (Йософ) улар араһында именлек буласағын белгән кешегә: «Минең хәлемде хужаңа аңлат», — тигән. Шуға күрә шайтан уны хужаһына (Йософтоң хәлен) аңлатырға онотторған. Шул арҡала ул (Йософ) бер нисә йыл төрмәлә ҡала.
وَقَالَ الْمَلِكُ ائْتُوْنِيْ بِهٖ ۚفَلَمَّا جَاۤءَهُ الرَّسُوْلُ قَالَ ارْجِعْ اِلٰى رَبِّكَ فَسْـَٔلْهُ مَا بَالُ النِّسْوَةِ الّٰتِيْ قَطَّعْنَ اَيْدِيَهُنَّ ۗاِنَّ رَبِّيْ بِكَيْدِهِنَّ عَلِيْمٌ
wa qālal-maliku'tūnī bih(ī), falammā jā'ahur-rasūlu qālarji‘ ilā rabbika fas'alhu mā bālun-niswatil-lātī qaṭṭa‘na aidiyahunn(a), inna rabbī bikaidihinna ‘alīm(un).
Батша: «Уны миңә алып килегеҙ», – тине. Илсе уға килгәс, ул (Йософ): «Хужаңа ҡайт һәм уның ҡулдарын яралаған ҡатындар менән нимә булғанын һора.
قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ اَنْفُسُكُمْ اَمْرًاۗ فَصَبْرٌ جَمِيْلٌ ۗعَسَى اللّٰهُ اَنْ يَّأْتِيَنِيْ بِهِمْ جَمِيْعًاۗ اِنَّهٗ هُوَ الْعَلِيْمُ الْحَكِيْمُ
qāla bal sawwalat lakum anfusukum amrā(n), fa ṣabrun jamīl(un), ‘asallāhu ay ya'tiyanī bihim jamī‘ā(n), innahū huwal-‘alīmul-ḥakīm(u).
Ул (Яҡуп) әйтте: "Ысынында, һин генә яҡшы (насар) эштәрҙе күрәһең. Шулай итеп, (минең сабырлығым) яҡшы сабырлыҡ. Аллаһ уларҙы барыһын да миңә килтерер тип өмөтләнәм. Ысынлап та, Ул - барыһын да белеүсе, иң хикмәтле".
حَتّٰٓى اِذَا اسْتَيْـَٔسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوْا جَاۤءَهُمْ نَصْرُنَاۙ فَنُجِّيَ مَنْ نَّشَاۤءُ ۗوَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِيْنَ
Ḥattā iżastai'asar-rusulu wa ẓannū annahum qad kużibū jā'ahum naṣrunā, fa nujjiya man nasyā'(u), wa lā yuraddu ba'sunā ‘anil-qaumil-mujrimīn(a).
Шулай итеп, илселәрҙең өмөтө ҡалмағанда (үҙ халҡының иманы тураһында) һәм үҙҙәренә алданғандарына ышанғанда, улар (рәсүлдәр) Беҙгә ярҙамға килә, шул саҡта уларҙы Беҙ теләгән кеше ҡотҡарыр. Һәм Беҙҙең язабыҙҙы гонаһлыларҙан кире ҡағып булмай .
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَاَمْلَيْتُ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوْا ثُمَّ اَخَذْتُهُمْ فَكَيْفَ كَانَ عِقَابِ
wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa amlaitu lil-lażīna kafarū ṡumma akhażtuhum fa kaifa kāna ‘iqāb(i).
Һәм, ысынлап та, һинән (Мөхәммәткә) тиклемге пәйғәмбәрҙәрҙең ҡайһы берҙәре мыҫҡыл ителде, шуға күрә мин кафырҙарға ваҡыт бирҙем, һуңынан уларҙы юҡ иттем. Шулай булғас, Минең ғазаптарым ни тиклем бөйөк!
وَمَا لَنَآ اَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللّٰهِ وَقَدْ هَدٰىنَا سُبُلَنَاۗ وَلَنَصْبِرَنَّ عَلٰى مَآ اٰذَيْتُمُوْنَاۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُوْنَ ࣖ
wa mā lanā allā natawakkala ‘alallāhi wa qad hadānā subulanā, wa lanaṣbiranna ‘alā mā āżaitumūnā, wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mutawakkilūn(a).
Ә ни өсөн беҙ Аллаһы Тәғәләгә тәүәккәл итмәйбеҙ, әгәр Ул беҙгә юл күрһәткән, һәм беҙ, ысынлап та, һеҙҙең беҙгә ҡылған боҙоҡлоҡтарға сабыр булып ҡаласаҡбыҙ. Тәүәккәлләгәндәр тик Аллаһҡа ғына бирелә».
نَحْنُ اَعْلَمُ بِمَا يَسْتَمِعُوْنَ بِهٖٓ اِذْ يَسْتَمِعُوْنَ اِلَيْكَ وَاِذْ هُمْ نَجْوٰٓى اِذْ يَقُوْلُ الظّٰلِمُوْنَ اِنْ تَتَّبِعُوْنَ اِلَّا رَجُلًا مَّسْحُوْرًا
naḥnu a‘lamu bimā yastami‘ūna bihī iż yastami‘ūna ilaika wa iż hum najwā iż yaqūluẓ-ẓālimūna in tattabi‘ūna illā rajulam masḥūrā(n).
Беҙ улар һине (Мөхәммәтте) тыңлағанда ниндәй хәлдә тыңлауҙарын, залимдың: «Һин тик сихырланған кешегә эйәреп бараһың», — тигәндә, шыбырлағанда һәм шыбырлағанда яҡшыраҡ беләбеҙ.
اُنْظُرْ كَيْفَ ضَرَبُوْا لَكَ الْاَمْثَالَ فَضَلُّوْا فَلَا يَسْتَطِيْعُوْنَ سَبِيْلًا
unẓur kaifa ḍarabū lakal-amṡāla fa ḍallū falā yastaṭī‘ūna sabīlā(n).
Ҡара әле, улар һиңә (Мөхәммәткә) нисек ҡиссалар килтерә; шуның арҡаһында улар аҙашып, (дөрөҫ) юлды таба алманы.
وَلَوْلَآ اَنْ ثَبَّتْنٰكَ لَقَدْ كِدْتَّ تَرْكَنُ اِلَيْهِمْ شَيْـًٔا قَلِيْلًا ۙ
wa lau lā an ṡabbatnāka laqad kitta tarkanu ilaihim syai'an qalīlā(n).
Әгәр ҙә Беҙ һинең (йөрәгеңде) нығытмаһаҡ, һин уларға эйелеп ҡалыр инең тиерлек.
قَالَ سَتَجِدُنِيْٓ اِنْ شَاۤءَ اللّٰهُ صَابِرًا وَّلَآ اَعْصِيْ لَكَ اَمْرًا
qāla satajidunī in syā'allāhu ṣābiraw wa lā a‘ṣī laka amrā(n).
Ул (Муса): «Аллаһ бирһә, һин мине сабыр кеше итеп табырһың, һәм мин һиңә бер ниндәй ҙә ҡаршылыҡ күрһәтмәйәсәкмен», — тигән.
وَلَقَدْ اَرَيْنٰهُ اٰيٰتِنَا كُلَّهَا فَكَذَّبَ وَاَبٰى
wa laqad araināhu āyātinā kullahā fa każżaba wa abā.
Һәм, ысынлап та, Беҙ уға (Фирғәүенгә) бөтә аяттарыбыҙҙы күрһәттек, әммә ул ялғансы булып сыҡты һәм (хәҡиҡәтте ҡабул итергә) теләмәне.
فَاصْبِرْ عَلٰى مَا يَقُوْلُوْنَ وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوْعِ الشَّمْسِ وَقَبْلَ غُرُوْبِهَا ۚوَمِنْ اٰنَاۤئِ الَّيْلِ فَسَبِّحْ وَاَطْرَافَ النَّهَارِ لَعَلَّكَ تَرْضٰى
faṣbir ‘alā mā yaqūlūna wa sabbiḥ biḥamdi rabbika qabla ṭulū‘isy-syamsi wa qabla gurūbihā, wa min ānā'il-laili fa sabbiḥ wa aṭrāfan-nahāri la‘allaka tarḍā.
Шулай булғас, уларҙың әйткәндәренә сабыр ит, ҡояш ҡалҡҡансы һәм байығансы Раббыңды маҡтап, үҙеңде данла; һәм төн уртаһында һәм көн аҙағында намаҙ уҡығыҙ, үҙегеҙҙе тыныс тойһон өсөн.
فَاسْتَجَبْنَا لَهٗ فَكَشَفْنَا مَا بِهٖ مِنْ ضُرٍّ وَّاٰتَيْنٰهُ اَهْلَهٗ وَمِثْلَهُمْ مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنْ عِنْدِنَا وَذِكْرٰى لِلْعٰبِدِيْنَ ۚ
fastajabnā lahū fa kasyafnā mā bihī min ḍurriw wa ātaināhu ahlahū wa miṡlahum ma‘ahum raḥmatam min ‘indinā wa żikrā lil-‘ābidīn(a).
Шулай итеп, Беҙ (уның доғаһына) яуап бирҙек, һуңынан уның өҫтөндәге ауырыуҙы бөтөрҙөк һәм уның ғаиләһен уға ҡайтарҙыҡ, һәм (уларҙың һанын күпләп арттырҙыҡ) Үҙебеҙҙән рәхмәт һәм Беҙгә ғибәҙәт ҡылыусыларҙың барыһына ла киҫәтеү итеп.
وَاِسْمٰعِيْلَ وَاِدْرِيْسَ وَذَا الْكِفْلِۗ كُلٌّ مِّنَ الصّٰبِرِيْنَ ۙ
wa ismā‘īla wa idrīsa wa żal-kifl(i), kullum minaṣ-ṣābirīn(a).
Һәм (хикәйәне иҫкә төшөрөргә) Исмәғил, Иҙрис һәм Зөлкифли. Улар барыһы ла сабыр кешеләр.
وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّآ اِنَّهُمْ لَيَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَيَمْشُوْنَ فِى الْاَسْوَاقِۗ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً ۗ اَتَصْبِرُوْنَۚ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيْرًا ࣖ ۔
wa mā arsalnā qablaka minal-mursalīna illā innahum laya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa yamsyūna fil aswāq(i), wa ja‘alnā ba‘ḍakum liba‘ḍin fitnah(tan), ataṣbirūn(a), wa kāna rabbuka baṣīrā(n).
Беҙ һинән (Мөхәммәткә) тиклем дә пәйғәмбәрҙәр ебәрмәнек, улар ризыҡ ашап, баҙарҙарҙа йөрөрҙәр ине. Һеҙҙең ҡайһы берҙәрегеҙҙе башҡалар өсөн һынау яһаныҡ. Һин сабыр итерһеңме? Һәм һинең Раббың барыһын да күреп тора.
فَسَقٰى لَهُمَا ثُمَّ تَوَلّٰىٓ اِلَى الظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ اِنِّيْ لِمَآ اَنْزَلْتَ اِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيْرٌ
fasaqā lahumā ṡumma tawallā ilaẓ-ẓilli faqāla rabbi innī limā anzalta ilayya min khairin faqīr(un).
Шулай итеп, ул (Муса) ике ҡатынға (малға) һыу бирҙе, һуңынан күләгәләге урынға ҡайтып, доға ҡылды: «Эй, Раббым, ысынлап та, миңә Һин миңә ебәргән яҡшы нәмә (ризыҡ) кәрәк».
لَوْلَآ اَنْ تَدٰرَكَهٗ نِعْمَةٌ مِّنْ رَّبِّهٖ لَنُبِذَ بِالْعَرَاۤءِ وَهُوَ مَذْمُوْمٌ
lau lā an tadārakahū ni‘matum mir rabbihī lanubiża bil-‘arā'i wa huwa mażmūm(un).
Әгәр ҙә тиҙ арала Раббыһынан бәрәкәт алмаһа, хурланып, ҡоро ергә ташланыр ине.