مَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّؤْتِيَهُ اللّٰهُ الْكِتٰبَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُوْلَ لِلنَّاسِ كُوْنُوْا عِبَادًا لِّيْ مِنْ دُوْنِ اللّٰهِ وَلٰكِنْ كُوْنُوْا رَبَّانِيّٖنَ بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُوْنَ الْكِتٰبَ وَبِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُوْنَ ۙ
mā kāna libasyarin ay yu'tiyahullāhul-kitāba wal-ḥukma wan-nubuwwata ṡumma yaqūla lin-nāsi kūnū ‘ibādal lī min dūnillāhi wa lākin kūnū rabbāniyyīna bimā kuntum tu‘allimūnal-kitāba wa bimā kuntum tadrusūn(a).
ཤེས་རབ་དང་ལུང་སྟོན་པའི་ནུས་པ་དང་མཉམ་དུ་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་དེབ་དེ་སྤྲད་པའི་མི་ཞིག་གིས་མི་རྣམས་ལ་"ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་ཕྱག་འཚལ་མཁན་མ་ཡིན་པར་ང་ལ་ཕྱག་འཚལ་མཁན་ཡིན་"ཞེས་བཤད་རྒྱུ་དེ་མ་རེད།
وَمَا مُحَمَّدٌ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۗ اَفَا۟ىِٕنْ مَّاتَ اَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلٰٓى اَعْقَابِكُمْ ۗ وَمَنْ يَّنْقَلِبْ عَلٰى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَّضُرَّ اللّٰهَ شَيْـًٔا ۗوَسَيَجْزِى اللّٰهُ الشّٰكِرِيْنَ
wa mā muḥammadun illā rasūl(un), qad khalat min qablihir-rusul(u), afa'im māta au qutilanqalabtum ‘alā a‘qābikum, wa may yanqalib ‘alā ‘aqibaihi falay yaḍurrallāha syai'ā(n), wa sayajzillāhusy-syākirīn(a).
མུ་ཧ་མཱད་ནི་སྐུ་ཚབ་ཁོ་ན་ཡིན། སྐུ་ཚབ་མང་པོ་ཁོང་གི་སྔོན་ལ་འདས་གྲོངས་སུ་གྱུར་ཡོད། གལ་ཏེ་ཁོ་ཤི་བའམ་བསད་ན་ཁྱེད་རང་ཕྱིར་ལོག་བྱེད་དམ། སུ་ཞིག་ཕྱིར་ལོག་ན་དེས་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་གནོད་སྐྱོན་ཆུང་ཆུང་ཞིག་ཀྱང་མི་གཏོང་། ཨལ་ལཱ་ཡིས་བཀའ་དྲིན་ཆེ་ཞུ་མཁན་ལ་བྱ་དགའ་སྤྲོད་རྒྱུ་རེད།
لَقَدْ مَنَّ اللّٰهُ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ اِذْ بَعَثَ فِيْهِمْ رَسُوْلًا مِّنْ اَنْفُسِهِمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِهٖ وَيُزَكِّيْهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَۚ وَاِنْ كَانُوْا مِنْ قَبْلُ لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
laqad mannallāhu ‘alal-mu'minīna iż ba‘aṡa fīhim rasūlam min anfusihim yatlū ‘alaihim āyātihī wa yuzakkīhim wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmah(ta), wa in kānū min qablu lafī ḍalālim mubīn(in).
དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧྥུ་ཡིས་དད་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་བྱམས་བརྩེ་གནང་ཡོད། དེ་སྔོན་ཨ་ལཱ་ཧྥ་ཡིས་ཁོ་ཚོའི་ཁྲོད་ནས་སྐུ་ཚབ་(མུ་ཧ་མཱད་)བཏང་བ་དང་། ཁོས་ཁོ་ཚོར་ཁོང་གི་ཚིག་ཕྲད་བཀླགས་པ་དང་། ཁོ་ཚོའི་(རྣམས)གཙང་མ་བཟོས་པ་དང་།
يٰٓاَهْلَ الْكِتٰبِ لَا تَغْلُوْا فِيْ دِيْنِكُمْ وَلَا تَقُوْلُوْا عَلَى اللّٰهِ اِلَّا الْحَقَّۗ اِنَّمَا الْمَسِيْحُ عِيْسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُوْلُ اللّٰهِ وَكَلِمَتُهٗ ۚ اَلْقٰىهَآ اِلٰى مَرْيَمَ وَرُوْحٌ مِّنْهُ ۖفَاٰمِنُوْا بِاللّٰهِ وَرُسُلِهٖۗ وَلَا تَقُوْلُوْا ثَلٰثَةٌ ۗاِنْتَهُوْا خَيْرًا لَّكُمْ ۗ اِنَّمَا اللّٰهُ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ ۗ سُبْحٰنَهٗٓ اَنْ يَّكُوْنَ لَهٗ وَلَدٌ ۘ لَهٗ مَا فِى السَّمٰوٰتِ وَمَا فِى الْاَرْضِۗ وَكَفٰى بِاللّٰهِ وَكِيْلًا ࣖ
yā ahlal-kitābi lā taglū fī dīnikum wa lā taqūlū ‘alallāhi illal-ḥaqq(a), innamal-masīḥu ‘īsabnu maryama rasūlullāhi wa kalimatuh(ū), alqāhā ilā maryama wa rūḥum minh(u), fa āminū billāhi wa rusulih(ī), wa lā taqūlū ṡalāṡah(tun), inntahū khairal lakum innamallāhu ilāhuw wāḥid(un), subḥānahū ay yakūna lahū walad(un), lahū mā fis-samāwāti wa mā fil-arḍ(i), wa kafā billāhi wakīlā(n).
ཀྱེ་དེབ་ཀྱི་མི་རྣམས། ཁྱེད་རང་གི་ཆོས་ལུགས་ནང་ཚད་གཞི་ལས་བརྒལ་མི་རུང་། བདེན་པ་མ་གཏོགས་ཨ་ལཱ་ཧའི་སྐོར་ལ་གང་ཡང་མ་བཤད། མར་ཡམ་གྱི་བུ་མ་ཤི་ཀ་ཡེ་ཤུ་ནི་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡི་སྐུ་ཚབ་ཡིན་པ་དང་། ཁོང་གིས་མར་ཡམ་ལ་སྤྲད་པའི་ཁོང་གི་ཚིག་དང་། དེར་བརྟེན་ཨ་ལཱ་ཧ་དང་ཁོང་གི་སྐུ་ཚབ་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་དགོས། "(དཀོན་མཆོག་ནི་)གསུམ་ཡིན།" (དེ་)ཁྱེད་ལ་ཡག་པོ་ཡོད། དོན་དངོས་ཐོག ཨ་ལཱ་ཧ་ནི་སྟོབས་ལྡན་གྱི་དཀོན་མཆོག་ཡིན། ཁོང་ལ་ཕྲུ་གུ་བཙའ་བའི་བསམ་ཚུལ་ལས་བྱིན་རླབས་ཡོད། ནམ་མཁའ་དང་ས་གཞིའི་སྟེང་དུ་ཡོད་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཁོང་གི་ཡིན། དེ་བཞིན་ཨ་ལཱ་ཧ་ནི་སྲུང་སྐྱོབ་བྱེད་མཁན་ཞིག་ཡིན་པར་འདང་ངེས་ཡིན།
مَا الْمَسِيْحُ ابْنُ مَرْيَمَ اِلَّا رَسُوْلٌۚ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُۗ وَاُمُّهٗ صِدِّيْقَةٌ ۗ كَانَا يَأْكُلَانِ الطَّعَامَ ۗ اُنْظُرْ كَيْفَ نُبَيِّنُ لَهُمُ الْاٰيٰتِ ثُمَّ انْظُرْ اَنّٰى يُؤْفَكُوْنَ
mal-masīḥubnu maryama illā rasūl(un), qad khalat min qablihir rusul(u), wa ummuhū ṣiddīqah(tun), kānā ya'kulāniṭ-ṭa‘ām(a), unẓur kaifa nubayyinu lahumul-āyāti ṡummanẓur annā yu'fakūn(a).
མར་ཡམ་གྱི་བུ་མ་ཤི་ཀ་ནི་སྐུ་ཚབ་ཁོ་ན་ཡིན། སྔོན་ཆད་སྐུ་ཚབ་འགའ་ཤས་འདས་ཟིན་ཡོད། ཁོང་གི་ཨ་མ་ནི་བདེན་པ་ལ་དམ་འཛིན་བྱེད་མཁན་ཞིག་རེད། གཉིས་ཀས་ནམ་རྒྱུན་ཟ་མ་ཟ་བ་དང་། ང་ཚོས་ཚིག་དུམ་དེ་དག་(དབང་ཆའི་མཚོན་རྟགས་)ཁོང་ཚོར་(དེབ་ཀྱི་མི)ཇི་ལྟར་འགྲེལ་བཤད་རྒྱག་པར་དོ་སྣང་བྱོས།
اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوْا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُوْنَ
awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum wa litattaqū wa la‘allakum turḥamūn(a).
ཁྱེད་རང་ཚོའི་ནང་ནས་མི་ཞིག་བརྒྱུད་ནས་ཁྱེད་རང་གི་གཙོ་བོས་ཉེན་བརྡ་བཏང་ནས་ཁྱེད་རང་ཚོར་ཉེན་བརྡ་གཏོང་བ་དང་ཁྱེད་རང་ཚོ་ཆོས་ལུགས་ལ་དད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དང་།
اَوَعَجِبْتُمْ اَنْ جَاۤءَكُمْ ذِكْرٌ مِّنْ رَّبِّكُمْ عَلٰى رَجُلٍ مِّنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْۗ وَاذْكُرُوْٓا اِذْ جَعَلَكُمْ خُلَفَاۤءَ مِنْۢ بَعْدِ قَوْمِ نُوْحٍ وَّزَادَكُمْ فِى الْخَلْقِ بَصْۣطَةً ۚفَاذْكُرُوْٓا اٰلَاۤءَ اللّٰهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُوْنَ
awa‘ajibtum an jā'akum żikrum mir rabbikum ‘alā rajulim minkum liyunżirakum, ważkurū iż ja‘alakum khulafā'a mim ba‘di qaumi nūḥiw wa zādakum fil-khalqi basṭah(tan), fażkurū ālā'allāhi la‘allakum tufliḥūn(a).
ཁྱེད་ཚོའི་ནང་ནས་མི་ཞིག་བརྒྱུད་ནས་ཁྱེད་ཚོའི་གཙོ་བོ་ནས་ཉེན་བརྡ་བཏང་ནས་ཁྱེད་ཚོར་ཉེན་བརྡ་གཏོང་བར་ཁྱེད་ཚོ་ཧ་ལས་ཀྱི་ཡོད་དམ། ནོ་ཨའི་མི་རིགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཁོང་གིས་ཁྱེད་རང་ཚོ་ཁ་ལི་ཕ་བཟོས་པའི་སྐབས་དྲན་དགོས། དེར་བརྟེན་ཁྱེད་རང་བསོད་ནམས་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཆེད་དུ་ཨ་ལཱ་ཧའི་བྱིན་རླབས་དྲན་དགོས། ” ” .
وَلَمَّا رَجَعَ مُوْسٰٓى اِلٰى قَوْمِهٖ غَضْبَانَ اَسِفًاۙ قَالَ بِئْسَمَا خَلَفْتُمُوْنِيْ مِنْۢ بَعْدِيْۚ اَعَجِلْتُمْ اَمْرَ رَبِّكُمْۚ وَاَلْقَى الْاَلْوَاحَ وَاَخَذَ بِرَأْسِ اَخِيْهِ يَجُرُّهٗٓ اِلَيْهِ ۗقَالَ ابْنَ اُمَّ اِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُوْنِيْ وَكَادُوْا يَقْتُلُوْنَنِيْۖ فَلَا تُشْمِتْ بِيَ الْاَعْدَاۤءَ وَلَا تَجْعَلْنِيْ مَعَ الْقَوْمِ الظّٰلِمِيْنَ
wa lammā raja‘a mūsā ilā qaumihī gaḍbāna asifā(n), qāla bi'samā khalaftumūnī mim ba‘dī, a‘ajiltum amra rabbikum, wa alqal-alwāḥa wa akhaża bira'si akhīhi yajurruhū ilaih(i), qālabna umma innal-qaumastaḍ‘afūnī wa kādū yaqtulūnanī, falā tusymit biyal-a‘dā'a wa lā taj‘alnī ma‘al-qaumiẓ-ẓālimīn(a).
དེ་ནས་མོ་ཤེ་རང་གི་མི་རིགས་ཀྱི་མདུན་དུ་ལོག་ནས་ཁོང་ཁྲོ་དང་སེམས་སྡུག་གིས་ “ང་མེད་པའི་སྐབས་སུ་ཁྱེད་ཀྱིས་བྱ་བ་འཇིགས་སུ་རུང་བ་གང་བྱས་པ་རེད། མོ་སེ་ཡིས་ཤོག་བུ་(ཊོ་ར)དེ་མར་འཕངས་ནས་ཁོང་གི་སྤུན་མཆེད་(ཧ་རུན་)གྱི་མགོ་ལ་འཛིན་ནས་ཁོང་གི་ཕྱོགས་སུ་འཐེན་བཞིན་ཡོད། ༼ཧ་རུན་གྱིས་༽ "ཨོ་ངའི་ཨ་མའི་བུ། མི་རིགས་འདིས་ང་ལ་ཞན་ཆ་ཞིག་ཏུ་བརྩིས་ནས་ང་ལ་ཧ་ལམ་བསད་ཟིན་པས་ཁྱོད་ཀྱི་དགྲ་བོ་རྣམས་ངའི་དཀའ་ངལ་ལ་དགའ་སྤྲོ་མ་བྱེད་ཅིག ང་ལ་མི་དྲང་བདེན་གྱི་མི་ཞིག་མ་བཟོས།"
وَلَمَّا سَكَتَ عَنْ مُّوْسَى الْغَضَبُ اَخَذَ الْاَلْوَاحَۖ وَفِيْ نُسْخَتِهَا هُدًى وَّرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ هُمْ لِرَبِّهِمْ يَرْهَبُوْنَ
wa lammā sakata ‘am mūsal-gaḍabu akhażal-alwāḥ(a), wa fī nuskhatihā hudaw wa raḥmatul lil-lażīna hum lirabbihim yarhabūn(a).
མོ་སཱེའི་ཁོང་ཁྲོ་ཞི་འཇགས་བྱུང་རྗེས་ཁོང་གིས་ཤོག་བུ་དེ་ཚོ་(ཊོ་ར་)བླངས། ཁོང་གི་རྩོམ་ཡིག་ནང་དུ་གཙོ་བོ་ལ་འཇིགས་སྣང་བྱེད་མཁན་ཚོར་ལམ་སྟོན་དང་སྙིང་རྗེ་ཡོད།
قُلْ لَّآ اَمْلِكُ لِنَفْسِيْ نَفْعًا وَّلَا ضَرًّا اِلَّا مَا شَاۤءَ اللّٰهُ ۗوَلَوْ كُنْتُ اَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِۛ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوْۤءُ ۛاِنْ اَنَا۠ اِلَّا نَذِيْرٌ وَّبَشِيْرٌ لِّقَوْمٍ يُّؤْمِنُوْنَ ࣖ
qul lā amliku linafsī naf‘aw wa lā ḍarran illā mā syā'allāh(u), wa lau kuntu a‘lamul gaiba-lastakṡartu minal-khair(i) - wa mā massaniyas-sū'(u) - in ana illā nażīruw wa basyīrul liqaumiy yu'minūn(a).
གལ་ཏེ་ངས་མཐོང་མ་ཐུབ་པའི་གནས་ཚུལ་ཤེས་ན། ངས་གང་ཐུབ་ཅི་ཐུབ་ཀྱིས་ཕན་ཐོགས་བྱེད་རྒྱུ་དང་། ང་ལ་གནོད་སྐྱོན་གང་ཡང་མི་འབྱུང་། ང་ཡིད་ཆེས་བྱེད་མཁན་ཚོར་ཉེན་བརྡ་གཏོང་མཁན་དང་གསར་འགྱུར་བཟང་པོ་སྤྲོད་མཁན་ཞིག་ཡིན།
عَفَا اللّٰهُ عَنْكَۚ لِمَ اَذِنْتَ لَهُمْ حَتّٰى يَتَبَيَّنَ لَكَ الَّذِيْنَ صَدَقُوْا وَتَعْلَمَ الْكٰذِبِيْنَ
‘afallāhu ‘ank(a), lima ażinta lahum ḥattā yatabayyana lakal-lażīna ṣadaqū wa ta‘lamal-kāżibīn(a).
ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁྱེད་ལ་དགོངས་ཡང་གནང་གི་རེད། ཁྱེད་རང་གིས་ཁོང་ཚོར་ཆོག་མཆན་སྤྲད་པ་(དམག་འཁྲུག་ལ་མ་འགྲོ་བ)དེ་ཁྱེད་རང་ལ་སུ་དངོས་གནས་(བར་ཆད་བྱུང་བ)ཡིན་པ་གསལ་པོ་མ་བྱུང་བའི་སྔོན་ལ་དང་།
لَقَدْ جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌ مِّنْ اَنْفُسِكُمْ عَزِيْزٌ عَلَيْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِيْصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِيْنَ رَءُوْفٌ رَّحِيْمٌ
laqad jā'akum rasūlum min anfusikum ‘azīzun ‘alaihi mā ‘anittum ḥarīṣun ‘alaikum bil-mu'minīna ra'ūfur raḥīm(un).
ཁྱེད་རང་གིས་མྱོང་བཞིན་པའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལྗིད་པོ་ཡོད། (ཁོས་) ཁྱེད་རང་གི་ཆེད་དུ་(དད་པ་དང་ཐར་པ་) དངོས་གནས་དགོས་འདུག དད་པ་བྱེད་མཁན་ཚོར་བྱམས་བརྩེ་དང་སྙིང་རྗེ་ཡོད།
اَكَانَ لِلنَّاسِ عَجَبًا اَنْ اَوْحَيْنَآ اِلٰى رَجُلٍ مِّنْهُمْ اَنْ اَنْذِرِ النَّاسَ وَبَشِّرِ الَّذِيْنَ اٰمَنُوْٓا اَنَّ لَهُمْ قَدَمَ صِدْقٍ عِنْدَ رَبِّهِمْ ۗ قَالَ الْكٰفِرُوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ مُّبِيْنٌ
akāna lin-nāsi ‘ajaban an auḥainā ilā rajulim minhum an anżirin-nāsa wa basysyiril-lażīna āmanū anna lahum qadama ṣidqin ‘inda rabbihim, qālal-kāfirūna inna hāżā lasāḥirum mubīn(un).
ང་ཚོས་ཁོང་ཚོའི་ནང་ནས་མི་ཞིག་ལ་གསལ་བསྒྲགས་བྱས་པ་དེ་ལ་མི་ཚོས་ཧ་ལས་དགོས་དོན་མེད། "མི་ཚོར་ཉེན་བརྡ་གཏོང་ནས་དད་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་དཀོན་མཆོག་གི་མདུན་དུ་གནས་བབ་མཐོ་པོ་ཡོད་པར་དགའ་སྤྲོ་སྤྲོད་དགོས།" དད་པ་ཅན་ཚོས་"མི་འདི་(མུ་ཧ་མཱད་)ནི་དངོས་གནས་མཚོན་ཆ་བཟོ་མཁན་ཞིག་རེད།"
وَاِلٰى عَادٍ اَخَاهُمْ هُوْدًا ۗقَالَ يٰقَوْمِ اعْبُدُوا اللّٰهَ مَا لَكُمْ مِّنْ اِلٰهٍ غَيْرُهٗ ۗاِنْ اَنْتُمْ اِلَّا مُفْتَرُوْنَ
wa ilā ‘ādin akhāhum hūdā(n), qāla yā qaumi‘budullāha mā lakum min ilāhin gairuh(ū), in antum illā muftarūn(a).
དེ་བཞིན་ཨད་ཀྱི་མི་མང་ལ་(ང་ཚོས་བཏང་བ་)ཁོང་ཚོའི་སྤུན་མཆེད་ཧུད་ལ། ཁོང་གིས་བརྗོད་དོན། "ཨོ་ངའི་མི་རིགས་ལགས། ཨ་ལ་ལ་ལ་ཕྱག་འཚལ་རོགས། ཁྱེད་ཚོའི་ཆེད་དུ་ཁོང་ལས་གཞན་པའི་ལྷ་མེད།
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ مِّنْ اَهْلِ الْقُرٰىۗ اَفَلَمْ يَسِيْرُوْا فِى الْاَرْضِ فَيَنْظُرُوْا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِهِمْۗ وَلَدَارُ الْاٰخِرَةِ خَيْرٌ لِّلَّذِيْنَ اتَّقَوْاۗ اَفَلَا تَعْقِلُوْنَ
wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim min ahlil-qurā, afalam yasīrū fil-arḍi fa yanẓurū kaifa kāna ‘āqibatul-lażīna min qablihim, wa ladārul-ākhirati khairul lil-lażīnattaqau, afalā ta‘qilūn(a).
ང་ཚོས་ཁྱེད་ཀྱི་སྔོན་ལ་(མུ་ཧ་མཱད་)མ་བཏང་བར་མི་ཞིག་བཏང་བ་དང་། ཁོང་ཚོས་འཛམ་གླིང་ཐོག་འགྲུལ་བསྐྱོད་བྱས་ཏེ་ཁོང་ཚོའི་སྔོན་གྱི་མི་རྣམས་ལ་གང་བྱུང་བ་མཐོང་མ་ཐུབ་བམ། དོན་དངོས་ཐོག ཆོས་ལྡན་གྱི་མི་རྣམས་ལ་འཇིག་རྟེན་ཕྱི་མ་དེ་ཡག་པོ་ཡོད། ཁྱོད་ཀྱིས་ཧ་གོ་མ་སོང་ངམ།
وَلَقَدْ اَرْسَلْنَا رُسُلًا مِّنْ قَبْلِكَ وَجَعَلْنَا لَهُمْ اَزْوَاجًا وَّذُرِّيَّةً ۗوَمَا كَانَ لِرَسُوْلٍ اَنْ يَّأْتِيَ بِاٰيَةٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗلِكُلِّ اَجَلٍ كِتَابٌ
wa laqad arsalnā rusulam min qablika wa ja‘alnā lahum azwājaw wa żurriyyah(tan), wa mā kāna lirasūlin ay ya'tiya bi'āyatin illā bi'iżnillāh(i), likulli ajalin kitāb(un).
ང་ཚོས་ཁྱེད་ཀྱི་སྔོན་ལ་སྐུ་ཚབ་འགའ་ཤས་བཏང་ནས་ཁོང་ཚོར་ཨམ་སྲུ་དང་ཕྲུ་གུ་སྤྲད་ཡོད། སྐུ་ཚབ་ལ་ཨ་ལཱ་ཧའི་ཆོག་མཆན་མ་ཐོབ་པར་མངོན་གསལ་(ངོ་མཚར་)བཏོན་པའི་ཐོབ་ཐང་མེད། དུས་རབས་རེ་རེར་དེབ་ཅིག་ཡོད།
۞ قَالَتْ رُسُلُهُمْ اَفِى اللّٰهِ شَكٌّ فَاطِرِ السَّمٰوٰتِ وَالْاَرْضِۗ يَدْعُوْكُمْ لِيَغْفِرَ لَكُمْ مِّنْ ذُنُوْبِكُمْ وَيُؤَخِّرَكُمْ اِلٰٓى اَجَلٍ مُّسَمًّىۗ قَالُوْٓا اِنْ اَنْتُمْ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا ۗ تُرِيْدُوْنَ اَنْ تَصُدُّوْنَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ اٰبَاۤؤُنَا فَأْتُوْنَا بِسُلْطٰنٍ مُّبِيْنٍ
qālat rusuluhum afillāhi syakkun fāṭiris-samāwāti wal-arḍ(i), yad‘ūkum liyagfira lakum min żunūbikum wa yu'akhkhirakum ilā ajalim musammā(n), qālū in antum illā basyarum miṡlunā, turīdūna an taṣuddūnā ‘ammā kāna ya‘budu ābā'unā fa'tūnā bisulṭānim mubīn(in).
ཁོང་ཚོའི་སྐུ་ཚབ་ཚོས་ "གནམ་ས་དང་ས་གཞི་བཟོ་མཁན་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཡོད་དམ། ཁོང་གིས་ཁྱེད་ལ་(ཡིད་ཆེས་བྱེད་པར་)འབོད་སྐུལ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད། ཁྱེད་རང་ཚོ་ང་ཚོ་ལྟར་མི་གཅིག་པུ་རེད། ཁྱེད་རང་ཚོས་ང་ཚོའི་ཕ་མེས་ཚོས་ཕྱག་འཚལ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ལ་(ཕྱག་འཚལ་བ)བཀག་འགོག་བྱེད་འདོད་ཡོད་སྟབས་ང་ཚོར་བདེན་དཔང་གསལ་པོ་འཁྱེར་ཤོག"ཅེས་བཤད།
قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ اِنْ نَّحْنُ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ يَمُنُّ عَلٰى مَنْ يَّشَاۤءُ مِنْ عِبَادِهٖۗ وَمَا كَانَ لَنَآ اَنْ نَّأْتِيَكُمْ بِسُلْطٰنٍ اِلَّا بِاِذْنِ اللّٰهِ ۗوَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُوْنَ
qālat lahum rusuluhum in naḥnu illā basyarum miṡlukum wa lākinnallāha yamunnu ‘alā may yasyā'u min ‘ibādih(ī), wa mā kāna lanā an na'tiyakum bisulṭānin illā bi'iżnillāh(i), wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mu'minūn(a).
ང་ཚོ་ཁྱེད་ཚོ་ལྟར་མི་ཡིན་ནའང་། ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོང་གི་བྲན་གཡོག་ཚོའི་ནང་ནས་ཁོང་གིས་གང་འདོད་པ་དེ་ལ་བྱིན་རླབས་སྤྲོད་ཀྱི་ཡོད།
وَمَآ اَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَۙ
wa mā arsalnā min qablika illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).
ང་ཚོས་ཁྱོད་ཀྱི་སྔོན་ལ་(མུ་ཧ་མཱད་)མ་བཏང་བར། དེ་བས་ཁྱོད་ཀྱིས་མ་ཤེས་ན་ཤེས་བྱ་ཡོད་མཁན་ཞིག་ལ་དྲིས་དང་།
اَوْ يَكُوْنَ لَكَ بَيْتٌ مِّنْ زُخْرُفٍ اَوْ تَرْقٰى فِى السَّمَاۤءِ ۗوَلَنْ نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتّٰى تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتٰبًا نَّقْرَؤُهٗۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّيْ هَلْ كُنْتُ اِلَّا بَشَرًا رَّسُوْلًا ࣖ
au yakūna laka baitum min zukhrufin au tarqā fis-samā'(i), wa lan nu'mina liruqiyyika ḥattā tunazzila ‘alainā kitāban naqra'uh(ū), qul subḥāna rabbī hal kuntu illā basyarar rasūlā(n).
ཡང་ན་ཁྱེད་ལ་གསེར་གྱི་ཁང་པ་(བཟོས་པ)ཡོད་པའམ་ཡང་ན་ཁྱེད་རང་ལྷ་ཡུལ་དུ་འཛེགས་པ་རེད། ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ཚོར་ཀློག་ཆེད་དུ་དེབ་ཅིག་མ་བཏང་བར་ང་ཚོས་ཁྱེད་ཀྱི་ཡར་འཕར་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་ཀྱི་མིན།"
وَمَا مَنَعَ النَّاسَ اَنْ يُّؤْمِنُوْٓا اِذْ جَاۤءَهُمُ الْهُدٰٓى اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَبَعَثَ اللّٰهُ بَشَرًا رَّسُوْلًا
wa mā mana‘an-nāsa ay yu'minū iż jā'ahumul-hudā illā an qālū aba‘aṡallāhu basyarar rasūlā(n).
དེ་བཞིན་མི་རྣམས་ལ་ལམ་སྟོན་བྱུང་སྐབས་ཡིད་ཆེས་བྱེད་པར་བཀག་འགོག་བྱེད་མཁན་གང་ཡང་མེད། དེ་ནི་ཁོང་ཚོས་"ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་མི་ཞིག་སྐུ་ཚབ་བྱེད་པར་ཅིའི་ཕྱིར་བཏང་བ་རེད།"
قُلْ لَّوْ كَانَ فِى الْاَرْضِ مَلٰۤىِٕكَةٌ يَّمْشُوْنَ مُطْمَىِٕنِّيْنَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِمْ مِّنَ السَّمَاۤءِ مَلَكًا رَّسُوْلًا
qul lau kāna fil-arḍi malā'ikatuy yamsyūna muṭma'innīna lanazzalnā ‘alaihim minas-samā'i malakar rasūlā(n).
གལ་ཏེ་འཛམ་གླིང་ཐོག་ཞི་བདེའི་ངང་འགྲོ་བཞིན་པའི་ལྷ་མོ་ཡོད་ན། ང་ཚོས་ཁོང་ཚོར་ལྷ་ཡུལ་ནས་ལྷ་མོ་བཏང་ནས་སྐུ་ཚབ་བྱེད་པར་བཏང་རྒྱུ་ཡིན།
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۠ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰٓى اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌۚ فَمَنْ كَانَ يَرْجُوْا لِقَاۤءَ رَبِّهٖ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَّلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهٖٓ اَحَدًا ࣖ
qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥid(un), faman kāna yarjū liqā'a rabbihī falya‘mal ‘amalan ṣāliḥaw wa lā yusyrik bi‘ibādati rabbihī aḥadā(n).
མུ་ཧ་མཱད་(མུ་ཧ་མཱད་)ལ་"ང་ཁྱོད་ལྟ་བུའི་མི་ཞིག་ཡིན། ཁྱོད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་ནི་སྟོབས་ལྡན་གྱི་དཀོན་མཆོག་ཡིན་པའི་གསལ་བསྒྲགས་ཐོབ་ཡོད།" དེར་བརྟེན་སུ་ཞིག་གིས་ཁོ་རང་གི་གཙོ་བོ་དང་མཇལ་འཕྲད་བྱེད་པའི་རེ་བ་བྱེད་ན་ཁོ་རང་གིས་བྱ་བ་བཟང་པོ་བྱེད་དགོས་ལ།
فَاَوْجَسَ فِيْ نَفْسِهٖ خِيْفَةً مُّوْسٰى
fa aujasa fī nafsihī khīfatam mūsā.
དེར་བརྟེན་མུ་སའི་སེམས་ལ་འཇིགས་སྣང་སྐྱེས་བྱུང་།
وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ اِلَّا رِجَالًا نُّوْحِيْٓ اِلَيْهِمْ فَسْـَٔلُوْٓا اَهْلَ الذِّكْرِ اِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُوْنَ
wa mā arsalnā qablaka illā rijālan nūḥī ilaihim fas'alū ahlaż-żikri in kuntum lā ta‘lamūn(a).
ང་ཚོས་ཁྱེད་ཀྱི་སྔོན་ལ་(མུ་ཧ་མཱད་)(མུ་ཧ་མཱད་)(མུ་ཧ་མཱད་)(མུ་ཧ་མཱད་)(མུ་ཧ་མཱད་))སྔོན་ལ་(སྐུ་ཚབ་)བཏང་མེད་པར་ང་ཚོས་ཁོང་ཚོར་མངོན་བརྗོད་བྱས་པའི་མི་འགའ་ཤས་བཏང་ཡོད།
وَمَا جَعَلْنٰهُمْ جَسَدًا لَّا يَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَمَا كَانُوْا خٰلِدِيْنَ
wa mā ja‘alnāhum jasadal lā ya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa mā kānū khālidīn(a).
ང་ཚོས་ཁོང་ཚོ་(སྐུ་ཚབ་རྣམས་)ལ་ཟ་མ་ཟ་མི་ཐུབ་པའི་གཟུགས་པོ་ཞིག་བཟོས་མེད་ལ། ཁོང་ཚོ་(ཡང་)རྟག་ཏུ་འཚོ་མི་ཐུབ།
وَمَا جَعَلْنَا لِبَشَرٍ مِّنْ قَبْلِكَ الْخُلْدَۗ اَفَا۟ىِٕنْ مِّتَّ فَهُمُ الْخٰلِدُوْنَ
wa mā ja‘alnā libasyarim min qablikal-khuld(a), afa'im mitta fahumul-khālidūn(a).
ང་ཚོས་ཁྱེད་ཀྱི་སྔོན་ལ་མི་སུ་ལ་ཡང་བརྟན་འཇགས་ཀྱི་འཚོ་བ་བསྐྲུན་མེད། གལ་ཏེ་ཁྱེད་རང་ཤི་ན་ཁོང་ཚོ་གསོན་ཐུབ་བམ།
فَقَالَ الْمَلَؤُا الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يُرِيْدُ اَنْ يَّتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْۗ وَلَوْ شَاۤءَ اللّٰهُ لَاَنْزَلَ مَلٰۤىِٕكَةً ۖمَّا سَمِعْنَا بِهٰذَا فِيْٓ اٰبَاۤىِٕنَا الْاَوَّلِيْنَ ۚ
fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā hāżā illā basyarum miṡlukum, yurīdu ay yatafaḍḍala ‘alaikum, wa lau syā'allāhu la'anzala malā'ikah(tan), mā sami‘nā bihāżā fī ābā'inal-awwalīn(a).
དེར་བརྟེན་ཁོང་ཚོའི་མི་རིགས་ཀྱི་ནང་ནས་མི་དད་པ་ཅན་གྱི་འགོ་ཁྲིད་ཚོས་ "མི་འདི་ཁྱེད་ལྟ་བུའི་མི་ཞིག་ལས་གཞན་གང་ཡང་མ་རེད། ཁྱེད་ལས་མཐོ་བའི་མི་ཞིག་བྱེད་འདོད་ཡོད། གལ་ཏེ་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་འདོད་པ་ཡོད་ན། ཁོང་གིས་ལྷ་མོ་ཞིག་བཏང་ཡོད་སྲིད།
اِنْ هُوَ اِلَّا رَجُلٌۢ بِهٖ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوْا بِهٖ حَتّٰى حِيْنٍ
in huwa illā rajulum bihī jinnatun fa tarabbaṣū bihī ḥattā ḥīn(in).
ཁོང་ནི་མི་སྨྱོན་པ་ཞིག་ཡིན་པས་དུས་ཚོད་གཏན་འཁེལ་མ་བྱུང་བར་ཁོང་དང་མཉམ་དུ་སྒུག་རོགས།"
وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهِ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا وَكَذَّبُوْا بِلِقَاۤءِ الْاٰخِرَةِ وَاَتْرَفْنٰهُمْ فِى الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۙ مَا هٰذَآ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْۙ يَأْكُلُ مِمَّا تَأْكُلُوْنَ مِنْهُ وَيَشْرَبُ مِمَّا تَشْرَبُوْنَ
wa qālal-mala'u min qaumihil-lażīna kafarū wa każżabū biliqā'il-ākhirati wa atrafnāhum fil-ḥayātid-dun-yā, mā hāżā illā basyarum miṡlukum, ya'kulu mimmā ta'kulūna minhu wa yasyrabu mimmā tasyrabūn(a).
དེ་ནས་ཁོང་ཚོའི་མི་རིགས་ནས་དད་པ་མ་བྱེད་མཁན་དང་ཕྱི་མའི་འདུ་འཛོམས་ཁས་མི་ལེན་མཁན་དང་ང་ཚོས་འཇིག་རྟེན་འདིའི་ནང་འཚོ་བའི་རྒྱས་སྤྲོས་དང་དགའ་སྤྲོ་སྤྲད་མཁན་གྱི་འགོ་ཁྲིད་ཚོས་ "འདི་(མི་དེ་)ཁྱོད་ལྟ་བུའི་མི་ཞིག་ལས་གཞན་གང་ཡང་མ་རེད། ཁོས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཟ་བ་དེ་ཟ་བ་དང་། ཁོས་ཁྱོད་ཀྱིས་འཐུང་བ་དེ་འཐུང་བ་རེད།"
وَلَىِٕنْ اَطَعْتُمْ بَشَرًا مِّثْلَكُمْ اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ ۙ
wa la'in aṭa‘tum basyaram miṡlakum innakum iżal lakhāsirūn(a).
གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཁྱོད་ལྟ་བུའི་མི་རྣམས་ལ་ཁ་ཉན་ན། ཁྱོད་ངེས་པར་དུ་ཕམ་རྒྱུ་རེད།
فَقَالُوْٓا اَنُؤْمِنُ لِبَشَرَيْنِ مِثْلِنَا وَقَوْمُهُمَا لَنَا عٰبِدُوْنَ ۚ
fa qālū anu'minu libasyaraini miṡlinā wa qaumuhumā lanā ‘ābidūn(a).
དེ་བས་ཁོང་ཚོས་ "ང་ཚོས་ཁོང་ཚོའི་མི་རིགས་(ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཕྲུག)དེ་ཚོ་ང་ཚོ་ལ་རང་ཉིད་ཀྱི་ཞབས་ཞུ་སྒྲུབ་མཁན་ཡིན་ནའང་། ང་ཚོ་ལྟ་བུའི་མི་གཉིས་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་པ་དེ་(འོས་འཚམ)ཡིན་ནམ།"
يٰٓاَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوْا مِنَ الطَّيِّبٰتِ وَاعْمَلُوْا صَالِحًاۗ اِنِّيْ بِمَا تَعْمَلُوْنَ عَلِيْمٌ ۗ
yā ayyuhar-rusulu kulū minaṭ-ṭayyibāti wa‘malū ṣāliḥā(n), innī bimā ta‘malūna ‘alīm(un).
ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ "ཨོ་སྐུ་ཚབ་ཚོ། ཡག་པོ་ཟོས་དང་། བྱ་བ་བཟང་པོ་བྱོས། དོན་དངོས་ཐོག ང་ཁྱེད་ཚོས་གང་བྱེད་པ་དེ་ཚང་མ་ཤེས་མཁན་ཡིན།"
وَقَالُوْا مَالِ هٰذَا الرَّسُوْلِ يَأْكُلُ الطَّعَامَ وَيَمْشِيْ فِى الْاَسْوَاقِۗ لَوْلَآ اُنْزِلَ اِلَيْهِ مَلَكٌ فَيَكُوْنَ مَعَهٗ نَذِيْرًا ۙ
wa qālū mā lihāżar-rasūli ya'kuluṭ-ṭa‘āma wa yamsyī fil-aswāq(i), lau lā unzila ‘alaihi malakun fa yakūna ma‘ahū nażīrā(n).
དེ་ནས་ཁོང་ཚོས་ "སྐུ་ཚབ་འདིས་(མུ་ཧ་མཱད་) ཅིའི་ཕྱིར་ཟ་མ་ཟ་བ་དང་ཁྲོམ་རའི་ནང་དུ་གོམ་པ་རྒྱག་གི་ཡོད་དམ།
وَمَآ اَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ اِلَّآ اِنَّهُمْ لَيَأْكُلُوْنَ الطَّعَامَ وَيَمْشُوْنَ فِى الْاَسْوَاقِۗ وَجَعَلْنَا بَعْضَكُمْ لِبَعْضٍ فِتْنَةً ۗ اَتَصْبِرُوْنَۚ وَكَانَ رَبُّكَ بَصِيْرًا ࣖ ۔
wa mā arsalnā qablaka minal-mursalīna illā innahum laya'kulūnaṭ-ṭa‘āma wa yamsyūna fil aswāq(i), wa ja‘alnā ba‘ḍakum liba‘ḍin fitnah(tan), ataṣbirūn(a), wa kāna rabbuka baṣīrā(n).
ང་ཚོས་ཁྱེད་ཀྱི་(མུ་ཧ་མཱད་)ཀྱི་སྔོན་ལ་སྐུ་ཚབ་གང་ཡང་བཏང་མེད། ཁོང་ཚོས་ཟ་མ་ཟ་བ་དང་ཁྲོམ་རའི་ནང་དུ་འགྲོ་བ་མ་གཏོགས། ང་ཚོས་ཁྱེད་ཚོ་ཁ་ཤས་གཞན་ལ་ཚོད་ལྟ་བྱེད་པར་བཟོས་ཡོད། ཁྱེད་ཀྱིས་བཟོད་སྒོམ་བྱེད་དམ། ཁྱེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི་ཐམས་ཅད་མཐོང་མཁན་ཡིན།
مَآ اَنْتَ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَاۙ فَأْتِ بِاٰيَةٍ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
mā anta illā basyarum miṡlunā, fa'ti bi'āyatin in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
ཁྱེད་རང་ང་ཚོ་ལྟར་མི་རེད། གལ་ཏེ་ཁྱེད་རང་དྲང་བདེན་གྱི་གྲས་ཤིག་ཡིན་ན།
وَمَآ اَنْتَ اِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَاِنْ نَّظُنُّكَ لَمِنَ الْكٰذِبِيْنَ ۚ
wa mā anta illā basyarum miṡlunā wa in naẓunnuka laminal-kāżibīn(a).
ཁྱེད་རང་ཚོ་ང་ཚོ་ལྟར་མི་གཅིག་པོ་ཡིན་པ་དང་། ང་ཚོས་ཁྱེད་རང་རྫུན་བཤད་མཁན་གྱི་གྲས་སུ་ཚུད་པར་ཡིད་ཆེས་བྱེད་ཀྱི་ཡོད།
وَاَلْقِ عَصَاكَ ۗفَلَمَّا رَاٰهَا تَهْتَزُّ كَاَنَّهَا جَاۤنٌّ وَّلّٰى مُدْبِرًا وَّلَمْ يُعَقِّبْۗ يٰمُوْسٰى لَا تَخَفْۗ اِنِّيْ لَا يَخَافُ لَدَيَّ الْمُرْسَلُوْنَ ۖ
wa alqi ‘aṣāk(a), falammā ra'āhā tahtazzu ka'annahā jānnuw wallā mudbiraw wa lam yu‘aqqib, yā mūsā lā takhaf, innī lā yakhāfu ladayyal-mursalūn(a).
ཁྱེད་རང་གི་ལྕགས་ཐག་དེ་མར་འཕངས།” དེར་བརྟེན་(ལྕགས་ཐག་དེ་སྦྲུལ་དུ་གྱུར་ནས་)མོ་སེ་ཡིས་དེ་སྦྲུལ་མགྱོགས་པོ་ཞིག་ལྟར་འགུལ་བཞིན་པ་མཐོང་དུས་ཁོང་གིས་མ་བལྟས་པར་ཕྱིར་ལོག་བྱས། མ་འཇིགས་ཤིག ངའི་མདུན་དུ་སྐུ་ཚབ་རྣམས་འཇིགས་སྣང་སྐྱེད་མི་དགོས།
وَمَكَرُوْا مَكْرًا وَّمَكَرْنَا مَكْرًا وَّهُمْ لَا يَشْعُرُوْنَ
wa makarū makraw wa makarnā makraw wa hum lā yasy‘urūn(a).
དེ་ནས་ཁོང་ཚོས་འཆར་གཞི་བརྩམས་པ་དང་ང་ཚོས་འཆར་གཞི་བརྩམས་པ་དེ་ཁོང་ཚོས་མ་ཤེས་པར་བྱས་པ་རེད།
فَاَصْبَحَ فِى الْمَدِيْنَةِ خَاۤىِٕفًا يَّتَرَقَّبُ فَاِذَا الَّذِى اسْتَنْصَرَهٗ بِالْاَمْسِ يَسْتَصْرِخُهٗ ۗقَالَ لَهٗ مُوْسٰٓى اِنَّكَ لَغَوِيٌّ مُّبِيْنٌ
fa'aṣbaḥa fil-madīnati khā'ifay yataraqqabu fa'iżal-lażistanṣarahū bil-amsi yastaṣrikhuh(ū), qāla lahū mūsā innaka lagawiyyum mubīn(un).
དེར་བརྟེན་ཁོང་(མོ་སེ་)གྲོང་ཁྱེར་ནང་དུ་ཡོད་པའི་སྐབས་(ཁོང་གི་བྱ་སྤྱོད་ཀྱི་མཇུག་འབྲས་ལ་སྒུག་བཞིན་པའི་སྐབས་)འཇིགས་སྣང་སྐྱེས་པ་དང་། མོ་ཤེས་ཁོང་ལ་ “ཁྱོད་དངོས་གནས་ཆོས་ལུགས་ལོག་སྤྱོད་པ་ཞིག་རེད་” ཅེས་བཤད།
قَالَ رَبِّ اِنِّيْ قَتَلْتُ مِنْهُمْ نَفْسًا فَاَخَافُ اَنْ يَّقْتُلُوْنِ
qāla rabbi innī qataltu minhum nafsan fa'akhāfu ay yaqtulūn(i).
ཁོང་གིས་(མོ་སཱེས) “ཨོ་ངའི་གཙོ་བོ་ལགས། ངས་ཁོང་ཚོའི་སྡེ་ཚན་ནས་མི་གཅིག་བསད་ཡོད་སྟབས་ཁོང་ཚོས་ང་ལ་བསད་པར་འཇིགས་སྣང་སྐྱེད་ཀྱི་ཡོད།
اِنَّكَ مَيِّتٌ وَّاِنَّهُمْ مَّيِّتُوْنَ ۖ
innaka mayyituw wa innahum mayyitūn(a).
དོན་དངོས་ཐོག་ཁྱེད་རང་(མུ་ཧ་མཱད་)ཤི་རྒྱུ་དང་། ཁོང་ཚོ་ཡང་ཤི་རྒྱུ་རེད།
قُلْ اِنَّمَآ اَنَا۟ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوْحٰىٓ اِلَيَّ اَنَّمَآ اِلٰهُكُمْ اِلٰهٌ وَّاحِدٌ فَاسْتَقِيْمُوْٓا اِلَيْهِ وَاسْتَغْفِرُوْهُ ۗوَوَيْلٌ لِّلْمُشْرِكِيْنَۙ
qul innamā ana basyarum miṡlukum yūḥā ilayya annamā ilāhukum ilāhuw wāḥidun fastaqīmū ilaihi wastagfirūh(u), wa wailul lil-musyrikīn(a).
ཁྱེད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་ནི་སྟོབས་ལྡན་གྱི་དཀོན་མཆོག་ཡིན་པ་ང་ལ་གསལ་བསྒྲགས་བྱས་ཡོད། དེར་བརྟེན་ཁྱེད་ཀྱིས་མུ་མཐུད་དུ་ཁོང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ཁོང་ལ་དགོངས་ཡང་ཞུ་དགོས།
۞ وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ اَنْ يُّكَلِّمَهُ اللّٰهُ اِلَّا وَحْيًا اَوْ مِنْ وَّرَاۤئِ حِجَابٍ اَوْ يُرْسِلَ رَسُوْلًا فَيُوْحِيَ بِاِذْنِهٖ مَا يَشَاۤءُ ۗاِنَّهٗ عَلِيٌّ حَكِيْمٌ
wa mā kāna libasyarin ay yukallimahullāhu illā waḥyan au miw warā'i ḥijābin au yursila rasūlan fa yūḥiya bi'iżnihī mā yasyā'(u), innahū ‘aliyyun ḥakīm(un).
དེ་བཞིན་མི་ཞིག་ལ་ཨ་ལཱ་ཧ་ཡིས་ཁོ་ལ་གསལ་བསྒྲགས་བརྒྱུད་ནས་ཡང་ན་གདོང་འབག་རྒྱབ་ནས་ཡང་ན་སྐུ་ཚབ་(ཕོ་ཉ་)བཏང་ནས་དེ་ནས་ཁོང་གི་ཆོག་མཆན་ཐོབ་ནས་ཁོ་ལ་གང་འདོད་པ་དེ་གསལ་བསྒྲགས་བྱེད་པ་མ་གཏོགས་སྐད་ཆ་བཤད་རྒྱུ་དེ་འོས་འཚམ་མིན། དོན་དངོས་ཐོག་ཁོང་ནི་མཐོ་ཤོས་དང་ཤེས་རབ་ཅན་ཡིན།
اِنْ هُوَ اِلَّا عَبْدٌ اَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنٰهُ مَثَلًا لِّبَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ ۗ
in huwa illā ‘abdun an‘amnā ‘alaihi wa ja‘alnāhu maṡalal libanī isrā'īl(a).
ང་ཚོའི་ཁོང་ལ་ཐུགས་རྗེ་གནང་བའི་བྲན་གཡོག་ཅིག་ལས་གཞན་གང་ཡང་མ་རེད། ང་ཚོས་ཁོང་ལ་ཨིསི་རཱཨེལ་གྱི་བུ་ཕྲུག་ཚོར་སློབ་ཚན་གྱི་དཔེ་མཚོན་ཞིག་བཟོས་ཡོད།
بَلْ عَجِبُوْٓا اَنْ جَاۤءَهُمْ مُّنْذِرٌ مِّنْهُمْ فَقَالَ الْكٰفِرُوْنَ هٰذَا شَيْءٌ عَجِيْبٌ ۚ
bal ‘ajibū an jā'ahum munżirum minhum faqālal-kāfirūna hāżā syai'un ‘ajīb(un).
དོན་དངོས་ཐོག་ཁོང་ཚོ་ཁོང་ཚོའི་ནང་ནས་ཉེན་བརྡ་གཏོང་མཁན་ཞིག་ཡོང་བས་ཧ་ལས་པར་གྱུར།
فَقَالُوْٓا اَبَشَرًا مِّنَّا وَاحِدًا نَّتَّبِعُهٗٓ ۙاِنَّآ اِذًا لَّفِيْ ضَلٰلٍ وَّسُعُرٍ
fa qālū abasyaram minnā wāḥidan nattabi‘uh(ū), innā iżal lafī ḍalāliw wa su‘ur(in).
དེ་བས་ཁོ་ཚོས་"ང་ཚོས་ང་ཚོའི་ཁྲོད་ཀྱི་(སྤྱིར་བཏང་གི་)མི་ཞིག་གི་རྗེས་སུ་ཇི་ལྟར་འགྲོ་རྒྱུ་ཡིན་ནམ། དོན་དངོས་ཐོག་དེ་ལྟར་ན་ང་ཚོ་དངོས་གནས་ལམ་ནོར་ནས་སྨྱོན་པ་ཆགས་ཡོད།"
هُوَ الَّذِيْ بَعَثَ فِى الْاُمِّيّٖنَ رَسُوْلًا مِّنْهُمْ يَتْلُوْا عَلَيْهِمْ اٰيٰتِهٖ وَيُزَكِّيْهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَاِنْ كَانُوْا مِنْ قَبْلُ لَفِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍۙ
huwal-lażī ba‘aṡa fil-ummiyyīna rasūlam minhum yatlū ‘alaihim āyātihī wa yuzakkīhim wa yu‘allimuhumul-kitāba wal-ḥikmata wa in kānū min qablu lafī ḍalālim mubīn(in).
དེ་ནི་ཁོང་གིས་རང་ཉིད་ཀྱི་ནང་ནས་ཡི་གེ་མི་ཤེས་པའི་མི་རིགས་ཤིག་ལ་སྐུ་ཚབ་བཏང་ནས་ཁོང་ཚོར་ཁོང་གི་ཚིག་ཕྲད་བཀླགས་པ་དང་། ཁོང་ཚོའི་(རྣམ་ཤེས་)གཙང་མ་བཟོས་པ་དང་། ཁོང་ཚོར་དེབ་དང་ཤེས་རབ་(སུན་ན)སློབ་ཁྲིད་བྱས།
ذٰلِكَ بِاَنَّهٗ كَانَتْ تَّأْتِيْهِمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالُوْٓا اَبَشَرٌ يَّهْدُوْنَنَاۖ فَكَفَرُوْا وَتَوَلَّوْا وَّاسْتَغْنَى اللّٰهُ ۗوَاللّٰهُ غَنِيٌّ حَمِيْدٌ
Żālika bi'annahū kānat ta'tīhim rusuluhum bil-bayyināti fa qālū abasyaruy yahdūnanā, fa kafarū wa tawallau wastagnallāh(u), wallāhu ganiyyun ḥamīd(un).
དེ་ནི་སྐུ་ཚབ་རྣམས་ཁོང་ཚོའི་དྲུང་དུ་གནས་ཚུལ་འཁྱེར་ནས་ཡོང་སྐབས་ཁོང་ཚོས་"མིའི་རིགས་ཀྱིས་ང་ཚོར་ལམ་སྟོན་བྱེད་པར་(འོས་འཚམས་)ཡིན་ནམ།" དེ་ནས་ཁོང་ཚོས་ཁས་མ་བླངས་ཏེ་ཕྱིར་ལོག་བྱས་པ་དང་། གལ་ཏེ་ཨ་ལཱ་ཧ་ལ་(ཁོང་ཚོ་)དགོས་ཀྱི་མེད་ཀྱང་། དེ་བཞིན་ཨ་ལཱ་ཧ་ནི་ཕྱུག་ཤོས་དང་བསྟོད་པ་བྱེད་འོས་པ་ཞིག་རེད།