وَلَقَدْ اٰتَيْنَا مُوْسَى الْكِتٰبَ وَقَفَّيْنَا مِنْۢ بَعْدِهٖ بِالرُّسُلِ ۖ وَاٰتَيْنَا عِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنٰتِ وَاَيَّدْنٰهُ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ اَفَكُلَّمَا جَاۤءَكُمْ رَسُوْلٌۢ بِمَا لَا تَهْوٰىٓ اَنْفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ ۚ فَفَرِيْقًا كَذَّبْتُمْ وَفَرِيْقًا تَقْتُلُوْنَ
wa laqad ātainā mūsal-kitāba wa qaffainā mim ba‘dihī bir-rusul(i), wa ātainā ‘īsabna maryamal-bayyināti wa ayyadnāhu birūḥil-qudus(i), afakullamā jā'akum rasūlum bimā lā tahwā anfusukumustakbartum, fafarīqan każżabtum wa farīqan taqtulūn(a).
او په حقیقت کې، موږ موسی ته کتاب (تورات) ورکړ، او موږ د هغه وروسته رسولان تعقیب کړل، او موږ د مریم زوی عیسی ته د حق دلیلونه ورکړل او موږ هغه ته په روح القدس (جبریل) سره قوت ورکړ. ولې هر کله چې یو پیغمبر تاسو ته یو څه (درس) راوړي چې تاسو یې نه غواړئ، تاسو په هغې ویاړئ، بیا یې په ځینو برخو دروغ وایاست او ځینې یې وژنئ؟
وَاِذَا قِيْلَ لَهُمْ اٰمِنُوْا بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ قَالُوْا نُؤْمِنُ بِمَآ اُنْزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرُوْنَ بِمَا وَرَاۤءَهٗ وَهُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقًا لِّمَا مَعَهُمْ ۗ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُوْنَ اَنْۢبِيَاۤءَ اللّٰهِ مِنْ قَبْلُ اِنْ كُنْتُمْ مُّؤْمِنِيْنَ
wa iżā qīla lahum āminū bimā anzalallāhu qālū nu'minu bimā unzila ‘alainā wa yakfurūna bimā warā'ah(ū), wa huwal-ḥaqqu muṣaddiqal limā ma‘ahum, qul falima taqtulūna ambiyā'allāhi min qablu in kuntum mu'minīn(a).
او کله چې دوی ته وویل شي چې په هغه څه ایمان راوړئ چې الله نازل کړي دي (قرآن کریم)، نو دوی ځواب ورکوي چې موږ په هغه څه ایمان لرو چې پر موږ نازل شوي دي. او دوی له هغه څه څخه انکار کوي چې وروسته راځي، سره له دې چې (قرآن کریم) حق دی چې هغه څه تاییدوي چې له دوی سره دي. ووایه (محمد صلی الله علیه وسلم)، "که تاسو مومنان وئ نو ولې مو د الله پیغمبران مخکې ووژل؟"
وَمَكَرُوْا وَمَكَرَ اللّٰهُ ۗوَاللّٰهُ خَيْرُ الْمٰكِرِيْنَ ࣖ
wa makarū wa makarallāh(u), wallāhu khairul-mākirīn(a).
او هغوی (کافرانو) دوکه وکړه، نو الله تعالی د دوکې څخه انتقام واخیست. او الله تعالی د دوکې غوره بدله اخیستونکی دی.
وَاَنِ احْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ وَلَا تَتَّبِعْ اَهْوَاۤءَهُمْ وَاحْذَرْهُمْ اَنْ يَّفْتِنُوْكَ عَنْۢ بَعْضِ مَآ اَنْزَلَ اللّٰهُ اِلَيْكَۗ فَاِنْ تَوَلَّوْا فَاعْلَمْ اَنَّمَا يُرِيْدُ اللّٰهُ اَنْ يُّصِيْبَهُمْ بِبَعْضِ ذُنُوْبِهِمْ ۗوَاِنَّ كَثِيْرًا مِّنَ النَّاسِ لَفٰسِقُوْنَ
wa aniḥkum bainahum bimā anzalallāhu wa lā tattabi‘ ahwā'ahum waḥżarūhum ay yaftinūka ‘am ba‘ḍi mā anzalallāhu ilaik(a), fa in tawallau fa‘lam annamā yurīdullāhu ay yuṣībahum biba‘ḍi żunūbihim, wa inna kaṡīram minan-nāsi lafāsiqūn(a).
او د دوی ترمنځ د هغه څه سره سم پریکړه وکړئ چې الله نازل کړي دي، او د دوی د غوښتنو پیروي مه کوئ. او له دوی څخه محتاط اوسئ، چې دوی تاسو ته د هغه څه په یوه برخه کې دوکه نه کړي چې الله درته نازل کړي دي. که دوی (له هغه قانون څخه چې الله نازل کړی دی) مخ واړوي، نو پوه شئ چې الله اراده لري چې د دوی د ځینو ګناهونو له امله پر دوی بدبختي راولي. او په حقیقت کې، ډیری انسانان فاسق خلک دي.
يٰٓاَيُّهَا الَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَنْ يَّرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِيْنِهٖ فَسَوْفَ يَأْتِى اللّٰهُ بِقَوْمٍ يُّحِبُّهُمْ وَيُحِبُّوْنَهٗٓ ۙاَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِيْنَ اَعِزَّةٍ عَلَى الْكٰفِرِيْنَۖ يُجَاهِدُوْنَ فِيْ سَبِيْلِ اللّٰهِ وَلَا يَخَافُوْنَ لَوْمَةَ لَاۤىِٕمٍ ۗذٰلِكَ فَضْلُ اللّٰهِ يُؤْتِيْهِ مَنْ يَّشَاۤءُۗ وَاللّٰهُ وَاسِعٌ عَلِيْمٌ
yā ayyuhal-lażīna āmanū may yartadda minkum ‘an dīnihī fa saufa ya'tillāhu biqaumiy yuḥibbuhum wa yuḥibbūnah(ū), ażillatin ‘alal-mu'minīna a‘izzatin ‘alal-kāfirīn(a), yujāhidūna fī sabīlillāhi wa lā yakhāfūna laumata lā'im(in), żālika faḍlullāhi yu'tīhi may yasyā'(u), wallāhu wāsi‘un ‘alīm(un).
اې هغو کسانو چې ایمان مو راوړی دی! څوک چې له تاسو څخه له خپل دین څخه ووځي، نو الله به داسې قوم راولي چې هغه به ورسره مینه وکړي او دوی به له هغه سره مینه وکړي، او د هغو کسانو لپاره چې ایمان یې راوړی دی نرم وي، مګر د کافرانو لپاره سخت وي، څوک چې د الله په لاره کې جهاد کوي، او د هغو کسانو له ملامتۍ څخه نه ویریږي چې نیوکه کول خوښوي. دا د الله ډالۍ ده چې هغه چا ته ورکوي چې وغواړي. او الله پراخه (خپله ډالۍ) او پوه دی.
اِذْ قَالَ اللّٰهُ يٰعِيْسَى ابْنَ مَرْيَمَ اذْكُرْ نِعْمَتِيْ عَلَيْكَ وَعَلٰى وَالِدَتِكَ ۘاِذْ اَيَّدْتُّكَ بِرُوْحِ الْقُدُسِۗ تُكَلِّمُ النَّاسَ فِى الْمَهْدِ وَكَهْلًا ۚوَاِذْ عَلَّمْتُكَ الْكِتٰبَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرٰىةَ وَالْاِنْجِيْلَ ۚوَاِذْ تَخْلُقُ مِنَ الطِّيْنِ كَهَيْـَٔةِ الطَّيْرِ بِاِذْنِيْ فَتَنْفُخُ فِيْهَا فَتَكُوْنُ طَيْرًاۢ بِاِذْنِيْ وَتُبْرِئُ الْاَكْمَهَ وَالْاَبْرَصَ بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتٰى بِاِذْنِيْ ۚوَاِذْ كَفَفْتُ بَنِيْٓ اِسْرَاۤءِيْلَ عَنْكَ اِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَقَالَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْهُمْ اِنْ هٰذَآ اِلَّا سِحْرٌ مُّبِيْنٌ
iż qālallāhu yā ‘īsabna maryamażkur ni‘matī ‘alaika wa ‘alā wālidatik(a), iż ayyattuka birūḥil-qudus(i), tukallimun-nāsa fil-mahdi wa kahlā(n), wa iż ‘allamtukal-kitāba wal-ḥikmata wat-taurāta wal-injīl(a), wa iż takhluqu minaṭ-ṭīni kahai'atiṭ-ṭairi bi'iżnī fa tanfukhu fīhā fa takūnu ṭairam bi'iżnī wa tubri'ul-akmaha wal-abraṣa bi'iżnī, wa iż tukhrijul-mautā bi'iżnī, wa iż kafaftu banī isrā'īla ‘anka iż ji'tahum bil-bayyināti fa qālal-lażīna kafarū minhum in hāżā illā siḥrum mubīn(un).
او هغه وخت یاد کړه کله چې الله تعالی وویل: "ای عیسی د مریم زویه! زما هغه نعمت یاد کړه چې پر تا او ستا په مور مې کړی و کله چې ما تا ته په روح القدس سره قوت درکړ. ته له انسانانو سره خبرې کولې کله چې ته لا په زانګو کې وې او کله چې ته لوی وې. او هغه وخت هم یاد کړه کله چې ما تا ته لیکل، حکمت، تورات او انجیل ورزده کړل. او هغه وخت هم یاد کړه کله چې تا زما په اجازه له ځمکې څخه مرغۍ جوړه کړه، بیا دې په هغې پو کړه، نو هغه زما په اجازه (حقیقي) مرغۍ شوه. او هغه وخت هم یاد کړه کله چې تا زما په اجازه له زېږون څخه ړوند او جذام ناروغ روغ کړ. او هغه وخت هم یاد کړه کله چې تا زما په اجازه له قبر څخه مړي را ژوندي کړل. او هغه وخت هم یاد کړه کله چې ما بني اسرائیل (ستاسو د وژلو له غوښتنې څخه) منع کړل کله چې تا هغوی ته څرګند معلومات وړاندې کړل، نو د هغوی څخه کافرانو وویل: "دا یوازې ریښتینی جادو دی."
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَحَاقَ بِالَّذِيْنَ سَخِرُوْا مِنْهُمْ مَّا كَانُوْا بِهٖ يَسْتَهْزِءُوْنَ ࣖ
wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa ḥāqa bil-lażīna sakhirū minhum mā kānū bihī yastahzi'ūn(a).
او په رښتيا چې له تا (محمد صلی الله عليه وسلم) څخه مخکې په ځينو رسولانو پورې ملنډې وهل شوې وې، نو د هغو ملنډو وهونکو په ځواب کې چې د هغوی ملنډې يې وهلې، پر هغوی عذاب راغی.
وَمِنْهُمْ مَّنْ يَّسْتَمِعُ اِلَيْكَ ۚوَجَعَلْنَا عَلٰى قُلُوْبِهِمْ اَكِنَّةً اَنْ يَّفْقَهُوْهُ وَفِيْٓ اٰذَانِهِمْ وَقْرًا ۗوَاِنْ يَّرَوْا كُلَّ اٰيَةٍ لَّا يُؤْمِنُوْا بِهَا ۗحَتّٰٓى اِذَا جَاۤءُوْكَ يُجَادِلُوْنَكَ يَقُوْلُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْٓا اِنْ هٰذَآ اِلَّآ اَسَاطِيْرُ الْاَوَّلِيْنَ
wa minhum may yastami‘u ilaik(a), wa ja‘alnā ‘alā qulūbihim akinnatan ay yafqahūhu wa fī āżānihim waqrā(n), wa iy yarau kulla āyatil lā yu'minū bihā, ḥattā iżā jā'ūka yujādilūnaka yaqūlul-lażīna kafarū in hāżā illā asāṭīrul-awwalīn(a).
او په دوی کې ځینې داسې هم شته چې ستا (محمد صلی الله علیه وسلم) قرائت اوري، او موږ د دوی زړونه تړلي دي (تر څو دوی پرې پوه نشي) او د دوی غوږونه بند شوي دي. او که دوی ټولې نښې (د حق) هم وویني، بیا هم دوی به پرې ایمان ونه راوړي. نو کله چې دوی ستا د ردولو لپاره تا ته راشي، نو کافران وايي: "دا (قرآن) د پخوانیو خلکو له افسانې پرته بل څه نه دي."
قَدْ نَعْلَمُ اِنَّهٗ لَيَحْزُنُكَ الَّذِيْ يَقُوْلُوْنَ فَاِنَّهُمْ لَا يُكَذِّبُوْنَكَ وَلٰكِنَّ الظّٰلِمِيْنَ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ يَجْحَدُوْنَ
qad na‘lamu innahū layaḥzunukal-lażī yaqūlūna fa innahum lā yukażżibūnaka wa lākinnaẓ-ẓālimīna bi'āyātillāhi yajhadūn(a).
په حقیقت کې موږ پوهیږو چې هغه څه چې دوی یې وايي تا غمجن کوي (محمد صلی الله علیه وسلم)، (غم مه کوه) ځکه چې په حقیقت کې دوی تا ته دروغ نه وايي، مګر ظالم خلک د الله له آیتونو څخه انکار کوي.
وَلَقَدْ كُذِّبَتْ رُسُلٌ مِّنْ قَبْلِكَ فَصَبَرُوْا عَلٰى مَا كُذِّبُوْا وَاُوْذُوْا حَتّٰٓى اَتٰىهُمْ نَصْرُنَا ۚوَلَا مُبَدِّلَ لِكَلِمٰتِ اللّٰهِ ۚوَلَقَدْ جَاۤءَكَ مِنْ نَّبَإِ۟ى الْمُرْسَلِيْنَ
wa laqad kużżibat rusulum min qablika fa ṣabarū ‘alā mā kużżibū wa ūżū ḥattā atāhum naṣrunā, wa lā mubaddila likalimātillāh(i), wa laqad jā'aka min naba'il-mursalīn(a).
او په یقین سره چې له تا څخه مخکې رسولانو ته دروغ ویل شوي وو، خو هغوی پر خپلو دروغو او ځورونو صبر وکړ، تر هغه چې زموږ مرسته ورته راغله. او هیڅ شی د الله تعالی فرمانونه نشي بدلولی. او په یقین سره، د رسولانو د پیغام یوه برخه تاسو ته راغلې ده.
وَكَذٰلِكَ جَعَلْنَا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوًّا شَيٰطِيْنَ الْاِنْسِ وَالْجِنِّ يُوْحِيْ بَعْضُهُمْ اِلٰى بَعْضٍ زُخْرُفَ الْقَوْلِ غُرُوْرًا ۗوَلَوْ شَاۤءَ رَبُّكَ مَا فَعَلُوْهُ فَذَرْهُمْ وَمَا يَفْتَرُوْنَ
wa każālika ja‘alnā likulli nabiyyin ‘aduwwan syayāṭīnal-insi wal-jinni yūḥī ba‘ḍuhum ilā ba‘ḍin zukhrufal-qauli gurūrā(n), wa lau syā'a rabbuka mā fa‘alūhu fa żarhum wa mā yaftarūn(a).
او په دې توګه موږ د هر نبي لپاره دښمنان ګرځولي وو چې شیطانان، انسانان او پېریان وو، چې ځینې یې نورو ته د دوکې په توګه ښکلې خبرې کولې. او که ستا رب وغواړي، نو دوی به دا کار ونکړي، نو دوی دې په هغه څه (دروغجنو) کې وي چې دوی یې جوړوي.
قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِهٖٓ اِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْ ضَلٰلٍ مُّبِيْنٍ
qālal mala'u min qaumihī innā lanarāka fī ḍalālim mubīn(in).
د هغه د قوم مشرانو وویل: "بېشکه موږ ګورو چې ته په څرګنده ګمراهۍ کې یې."
قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ ضَلٰلَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ
qāla yā qaumi laisa bī ḍalālatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).
هغه (نوح) ځواب ورکړ: "ای زما قومه! زه ګمراه نه یم؛ بلکې زه د ټولو کائیناتو د رب له لوري رسول یم."
قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖٓ اِنَّا لَنَرٰىكَ فِيْ سَفَاهَةٍ وَّاِنَّا لَنَظُنُّكَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ
qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī innā lanarāka fī safāhatiw wa innā lanaẓunnuka minal-kāżibīn(a).
د هغه د قوم د کافرانو مشرانو وویل: "په حقیقت کې، موږ تا په بشپړ ډول لیونی ګڼو او موږ فکر کوو چې ته د دروغجنو کسانو څخه یې."
قَالَ يٰقَوْمِ لَيْسَ بِيْ سَفَاهَةٌ وَّلٰكِنِّيْ رَسُوْلٌ مِّنْ رَّبِّ الْعٰلَمِيْنَ
qāla yā qaumi laisa bī safāhatuw wa lākinnī rasūlum mir rabbil-‘ālamīn(a).
هغه (هود علیه السلام) ځواب ورکړ: "ای زما قومه! دا زما لیونی نه دی، بلکې زه د ټولو کایناتو د رب رسول یم."
فَعَقَرُوا النَّاقَةَ وَعَتَوْا عَنْ اَمْرِ رَبِّهِمْ وَقَالُوْا يٰصٰلِحُ ائْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الْمُرْسَلِيْنَ
fa ‘aqarun-nāqata wa ‘atau ‘an amri rabbihim wa qālū yā ṣāliḥu'tinā bimā ta‘idunā in kunta minal-mursalīn(a).
بیا یې اوښه حلاله کړه او د خپل رب د حکم څخه یې سرکشي وکړه، دوی وویل: "ای صالحه! که دا رښتیا وي چې ته له رسولانو څخه یې، نو خپل ګواښ موږ ته ثابت کړه."
وَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهٖٓ اِلَّآ اَنْ قَالُوْٓا اَخْرِجُوْهُمْ مِّنْ قَرْيَتِكُمْۚ اِنَّهُمْ اُنَاسٌ يَّتَطَهَّرُوْنَ
wa mā kāna jawāba qaumihī illā an qālū akhrijūhum min qaryatikum, innahum unāsuy yataṭahharūn(a).
او د هغه د قوم ځواب له دې پرته بل څه نه وو چې ویل یې: "دوی (لوط او د هغه پیروان) له خپل هیواد څخه وباسئ، دوی هغه خلک دي چې ځانونه مقدس ګڼي."
۞ قَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ اسْتَكْبَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لَنُخْرِجَنَّكَ يٰشُعَيْبُ وَالَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنَآ اَوْ لَتَعُوْدُنَّ فِيْ مِلَّتِنَاۗ قَالَ اَوَلَوْ كُنَّا كٰرِهِيْنَ
qālal-mala'ul-lażīnastakbarū min qaumihī lanukhrijannaka yā syu‘aibu wal-lażīna āmanū ma‘aka min qaryatinā au lata‘ūdunna fī millatinā, qāla awalau kunnā kārihīn(a).
د شعیب قبیلې متکبرو مشرانو وویل: "ای شعیب! موږ به خامخا تا او مومنان له خپل هیواد څخه وباسو، مګر دا چې ته بیرته زموږ دین ته راشې." شعیب وویل: "ایا ته به موږ وباسې، سره له دې چې موږ یې نه خوښوو؟"
وَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ لَىِٕنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَيْبًا اِنَّكُمْ اِذًا لَّخٰسِرُوْنَ
wa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī la'inittaba‘tum syu‘aiban innakum iżal lakhāsirūn(a).
او د هغه د قوم (شعیب) مشرانو چې کافران وو (یو بل ته) وویل: "که تاسو د شعیب پیروي وکړئ، نو خامخا به تاسو زیان منونکي یاست."
قَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اِنَّ هٰذَا لَسٰحِرٌ عَلِيْمٌۙ
qālal-mala'u min qaumi fir‘auna inna hāżā lasāḥirum ‘alīm(un).
د فرعون مشرانو وویل: "دا سړی په رښتیا هم یو هوښیار جادوګر دی،
وَقَالَ الْمَلَاُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ اَتَذَرُ مُوْسٰى وَقَوْمَهٗ لِيُفْسِدُوْا فِى الْاَرْضِ وَيَذَرَكَ وَاٰلِهَتَكَۗ قَالَ سَنُقَتِّلُ اَبْنَاۤءَهُمْ وَنَسْتَحْيٖ نِسَاۤءَهُمْۚ وَاِنَّا فَوْقَهُمْ قٰهِرُوْنَ
wa qālal-mala'u min qaumi fir‘auna atażaru mūsā wa qaumahū liyufsidū fil-arḍi wa yażaraka wa ālihatak(a), qāla sanuqattilu abnā'ahum wa nastaḥyī nisā'ahum, wa innā fauqahum qāhirūn(a).
او د فرعون د قوم مشرانو وویل: "ایا ته به موسی او د هغه قوم ته اجازه ورکړې چې په دې خاوره (مصر) کې ورانی وکړي او تا او ستا خدایان پریږدي؟" (فرعون) ځواب ورکړ: "موږ به د دوی زامن ووژنو او د دوی لوڼې به ژوندۍ پریږدو او په حقیقت کې موږ پر دوی بشپړ واک لرو."
فَاِذَا جَاۤءَتْهُمُ الْحَسَنَةُ قَالُوْا لَنَا هٰذِهٖ ۚوَاِنْ تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ يَّطَّيَّرُوْا بِمُوْسٰى وَمَنْ مَّعَهٗۗ اَلَآ اِنَّمَا طٰۤىِٕرُهُمْ عِنْدَ اللّٰهِ وَلٰكِنَّ اَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُوْنَ
fa iżā jā'athumul-ḥasanatu qālū lanā hāżihī, wa in tuṣibhum sayyi'atuy yaṭṭayyarū bimūsā wa mam ma‘ah(ū), alā innamā ṭā'iruhum ‘indallāhi wa lākinna aksṡarahum lā ya‘lamūn(a).
بیا کله چې دوی ته ښېګڼه راشي، نو دوی وايي: "دا زموږ (هڅو) له امله ده." او که دوی په مصیبت کې وو، نو دوی به یې د بدبختۍ پړه پر موسی او د هغه پر پیروانو اچوله. پوه شئ چې د دوی برخلیک د الله په لاس کې دی، مګر ډیری یې نه پوهیږي.
وَاِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا لِيُثْبِتُوْكَ اَوْ يَقْتُلُوْكَ اَوْ يُخْرِجُوْكَۗ وَيَمْكُرُوْنَ وَيَمْكُرُ اللّٰهُ ۗوَاللّٰهُ خَيْرُ الْمٰكِرِيْنَ
wa iż yamkuru bikal-lażīna kafarū liyuṡbitūka au yaqtulūka au yukhrijūk(a), wa yamkurūna wa yamkurullāh(u), wallāhu khairul-mākirīn(a).
او (یاد کړه)، کله چې کافرانو (قریشو) ستا (محمد صلی الله علیه وسلم) په وړاندې دسیسه جوړه کړه چې تا ونیسي او زنداني کړي یا دې ووژني، یا دې وشړي. دوی دوکه رامینځته کړه او الله تعالی دا دوکه شنډ کړه. الله تعالی د دوکې غوره انتقام اخیستونکی دی.
اِلَّا تَنْصُرُوْهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللّٰهُ اِذْ اَخْرَجَهُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا ثَانِيَ اثْنَيْنِ اِذْ هُمَا فِى الْغَارِ اِذْ يَقُوْلُ لِصَاحِبِهٖ لَا تَحْزَنْ اِنَّ اللّٰهَ مَعَنَاۚ فَاَنْزَلَ اللّٰهُ سَكِيْنَتَهٗ عَلَيْهِ وَاَيَّدَهٗ بِجُنُوْدٍ لَّمْ تَرَوْهَا وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِيْنَ كَفَرُوا السُّفْلٰىۗ وَكَلِمَةُ اللّٰهِ هِيَ الْعُلْيَاۗ وَاللّٰهُ عَزِيْزٌ حَكِيْمٌ
illā tanṣurūhu faqad naṣarahullāhu iż akhrajahul-lażīna kafarū ṡāniyaṡnaini iż humā fil-gāri iż yaqūlu liṣāḥibihī lā taḥzan innallāha ma‘anā, fa anzalallāhu sakīnatahū ‘alaihi wa ayyadahū bijunūdil lam tarauhā wa ja‘ala kalimatal-lażīna kafarus-suflā, wa kalimatullāhi hiyal-‘ulyā, wallāhu ‘azīzun ḥakīm(un).
که تاسو د هغه (محمد صلی الله علیه وسلم) مرسته نه وای کړې، نو یقینا الله به یې مرسته کړې وای (یعنې هغه وخت چې کافرانو هغه (له مکې څخه) وشړلو؛ پداسې حال کې چې هغه د دوو کسانو څخه یو و کله چې دوی دواړه په غار کې وو، هغه وخت هغه خپل ملګري ته وویل: "غم مه کوه، یقینا الله زموږ سره دی." نو الله پر هغه (محمد صلی الله علیه وسلم) سوله نازله کړه او د هغه لښکر (فرښتو) سره یې مرسته وکړه چې تاسو یې نه لیدل، او د کافرانو غږ یې ټیټ کړ. او دا د الله کلمه ده چې لوړه ده. الله ځواکمن او حکمت والا دی.
وَمِنْهُمُ الَّذِيْنَ يُؤْذُوْنَ النَّبِيَّ وَيَقُوْلُوْنَ هُوَ اُذُنٌ ۗقُلْ اُذُنُ خَيْرٍ لَّكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَيُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِيْنَ وَرَحْمَةٌ لِّلَّذِيْنَ اٰمَنُوْا مِنْكُمْۗ وَالَّذِيْنَ يُؤْذُوْنَ رَسُوْلَ اللّٰهِ لَهُمْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
wa minhumul-lażīna yu'żūnan nabiyya wa yaqūlūna huwa użun(un), qul użunu khairil lakum yu'minu billāhi wa yu'minu lil-mu'minīna wa raḥmatul lil-lażīna āmanū minkum, wal-lażīna yu'żūna rasūlallāhi lahum ‘ażābun alīm(un).
او په دوی (منافقانو) کې هغه کسان هم شته چې پیغمبر (ص) ته یې تکلیف ورکړی او ویلي یې دي: "پیغمبر (ص) په هر هغه څه باور وکړ چې اوریدلي یې دي." ووایه: "هغه په هر هغه څه باور لري چې ستاسو لپاره ښه وي، په الله (ج) ایمان لري، په مومنانو ایمان لري، او ستاسو د مومنانو لپاره رحمت دی." او هغه کسان چې د الله (ج) پیغمبر ته تکلیف ورکوي، دوی به دردناک عذاب ولري.
فَلَمَّآ اَنْجٰىهُمْ اِذَا هُمْ يَبْغُوْنَ فِى الْاَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ ۗيٰٓاَيُّهَا النَّاسُ اِنَّمَا بَغْيُكُمْ عَلٰٓى اَنْفُسِكُمْ مَّتَاعَ الْحَيٰوةِ الدُّنْيَاۖ ثُمَّ اِلَيْنَا مَرْجِعُكُمْ فَنُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُوْنَ
falammā anjāhum iżā hum yabgūna fil-arḍi bigairil-ḥaqq(i), yā ayyuhan-nāsu innamā bagyukum ‘alā anfusikum matā‘al-ḥayātid-dun-yā, ṡumma ilainā marji‘ukum fa nunabbi'ukum bimā kuntum ta‘malūn(a).
خو کله چې الله تعالی هغوی ته نجات ورکړ، نو هغوی په ځمکه کې بې له کوم دلیله ظلم وکړ. ای انسانانو! ستاسو ظلم یوازې ستاسو لپاره زیان دی، دا یوازې د دې دنیا خوند دی. بیا ستاسو بیرته راتګ زموږ خوا ته دی، او موږ به تاسو ته د هغه څه په اړه خبر درکړو چې تاسو یې کول.
وَلَا يَحْزُنْكَ قَوْلُهُمْۘ اِنَّ الْعِزَّةَ لِلّٰهِ جَمِيْعًاۗ هُوَ السَّمِيْعُ الْعَلِيْمُ
wa lā yaḥzunka qauluhum, innal-‘izzata lillāhi jamī‘ā(n), huwas-samī‘ul-‘alīm(u).
او ته (محمد صلی الله علیه وسلم) د دوی په خبرو مه غمجن کیږه، په حقیقت کې ټول ځواک د الله دی، هغه اوریدونکی او پوه دی.
۞ وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَاَ نُوْحٍۘ اِذْ قَالَ لِقَوْمِهٖ يٰقَوْمِ اِنْ كَانَ كَبُرَ عَلَيْكُمْ مَّقَامِيْ وَتَذْكِيْرِيْ بِاٰيٰتِ اللّٰهِ فَعَلَى اللّٰهِ تَوَكَّلْتُ فَاَجْمِعُوْٓا اَمْرَكُمْ وَشُرَكَاۤءَكُمْ ثُمَّ لَا يَكُنْ اَمْرُكُمْ عَلَيْكُمْ غُمَّةً ثُمَّ اقْضُوْٓا اِلَيَّ وَلَا تُنْظِرُوْنِ
watlu ‘alaihim naba'a nūḥ(in), iż qāla liqaumihī yā qaumi in kāna kabura ‘alaikum maqāmī wa tażkīrī bi'āyātillāhi fa ‘alallāhi tawakkaltu fa ajmi‘ū amrakum wa syurakā'akum ṡumma lā yakun amrukum ‘alaikum gummatan ṡummaqḍū ilayya wa lā tunẓirūn(i).
او هغوی ته د نوح علیه السلام په اړه مهم خبر ولوله کله چې هغه خپل قوم ته وویل: "ای زما قومه! که تاسو ته دا ستونزمنه ښکاري چې زه (ستاسو سره) پاتې شم او زما خبرداری د الله تعالی په آیتونو سره وي، نو زه په الله تعالی توکل کوم. نو خپل تصمیم ونیسئ او خپل ملګري راټول کړئ (تر څو ما له منځه یوسي)، او خپله پریکړه پټه مه ساتئ. بیا زما په وړاندې عمل وکړئ او نور ځنډ مه کوئ."
فَلَمَّا جَاۤءَهُمُ الْحَقُّ مِنْ عِنْدِنَا قَالُوْٓا اِنَّ هٰذَا لَسِحْرٌ مُّبِيْنٌ
falammā jā'ahumul-ḥaqqu min ‘indinā qālū inna hāżā lasiḥrum mubīn(un).
نو کله چې زموږ له لوري حق ورته راغی، نو ويې ويل: "دا خو ريښتینی جادو دی."
قَالُوْٓا اَجِئْتَنَا لِتَلْفِتَنَا عَمَّا وَجَدْنَا عَلَيْهِ اٰبَاۤءَنَا وَتَكُوْنَ لَكُمَا الْكِبْرِيَاۤءُ فِى الْاَرْضِۗ وَمَا نَحْنُ لَكُمَا بِمُؤْمِنِيْنَ
qālū aji'tanā litalfitanā ‘ammā wajadnā ‘alaihi ābā'anā wa takūna lakumal-kibriyā'u fil-arḍ(i), wa mā naḥnu lakumā bimu'minīn(a).
هغوی وویل: "ایا ته موږ ته د دې لپاره راغلی یې چې موږ له هغه (عقیدې) څخه واړوې چې موږ خپل پلرونه (بت پرسته) موندلي دي؟ او تاسو دواړه په ځمکه (د مصر ځمکه) کې واکمن شئ؟ موږ به ستاسو دواړو باور ونه کړو."
فَلَعَلَّكَ تَارِكٌۢ بَعْضَ مَا يُوْحٰىٓ اِلَيْكَ وَضَاۤىِٕقٌۢ بِهٖ صَدْرُكَ اَنْ يَّقُوْلُوْا لَوْلَآ اُنْزِلَ عَلَيْهِ كَنْزٌ اَوْ جَاۤءَ مَعَهٗ مَلَكٌ ۗ اِنَّمَآ اَنْتَ نَذِيْرٌ ۗ وَاللّٰهُ عَلٰى كُلِّ شَيْءٍ وَّكِيْلٌ ۗ
fa la‘allaka tārikum ba‘ḍa mā yūḥā ilaika wa ḍā'ikum bihī ṣadruka ay yaqūlū lau lā unzila ‘alaihi kanzun au jā'a ma‘ahū malak(un), innamā anta nażīr(un), wallāhu ‘alā kulli syai'in wakīl(un).
نو ښايي چې ته (محمد صلی الله علیه وسلم) وغواړې چې د هغه څه څخه چې تا ته نازل شوي دي ځینې یې پرېږدې او ستا سینه د هغې له امله تنګه شي، ځکه چې دوی به ووایي: "ولې پر هغه خزانه (مال) نه ده نازله شوې یا ورسره فرښته ولې نه وه راغلې؟" په حقیقت کې ته یوازې یو خبردارونکی یې او الله د هر څه ساتونکی دی.
فَقَالَ الْمَلَاُ الَّذِيْنَ كَفَرُوْا مِنْ قَوْمِهٖ مَا نَرٰىكَ اِلَّا بَشَرًا مِّثْلَنَا وَمَا نَرٰىكَ اتَّبَعَكَ اِلَّا الَّذِيْنَ هُمْ اَرَاذِلُنَا بَادِيَ الرَّأْيِۚ وَمَا نَرٰى لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍۢ بَلْ نَظُنُّكُمْ كٰذِبِيْنَ
fa qālal-mala'ul-lażīna kafarū min qaumihī mā narāka illā basyaram miṡlanā wa mā narākattaba‘aka illal-lażīna hum arāżilunā bādiyar-ra'y(i), wa mā narā lakum ‘alainā min faḍlim bal naẓunnukum kāżibīn(a).
نو د دوی د قوم کافرانو مشرانو وویل: "موږ ته نه ګورو، مګر یوازې زموږ په څیر یو (عادي) انسان، او موږ هیڅوک نه ګورو چې ستا پیروي وکړي، مګر زموږ له منځه هغه کمزوري خلک چې ژر ایمان راوړي. موږ نه ګورو چې ته پر موږ کوم برتری لرې، په حقیقت کې موږ تا دروغجن ګڼو."
قَالُوْا يٰنُوْحُ قَدْ جَادَلْتَنَا فَاَ كْثَرْتَ جِدَالَنَا فَأْتِنَا بِمَا تَعِدُنَآ اِنْ كُنْتَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
qālū yā nūḥu qad jādaltanā fa akṡarta jidālanā fa'tinā bimā ta‘idunā in kunta minaṣ-ṣādiqīn(a).
هغوی وویل: "ای نوحه! په حقیقت کې تا زموږ سره جګړه وکړه او زموږ په وړاندې دې خپله جګړه اوږده کړه، نو که ته له رښتینو څخه یې، هغه عذاب را باندې راوړه چې ته یې ګواښ کوې."
قَالُوْا يٰهُوْدُ مَاجِئْتَنَا بِبَيِّنَةٍ وَّمَا نَحْنُ بِتَارِكِيْٓ اٰلِهَتِنَا عَنْ قَوْلِكَ وَمَا نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِيْنَ
qālū yā hūdu mā ji'tanā bibayyinatiw wa mā naḥnu bitārikī ālihatinā ‘an qaulika wa mā naḥnu laka bimu'minīn(a).
هغوی (عادیانو) وویل: "ای هود! ته موږ ته کوم څرګند دلیل نه دی راوړی، او موږ به ستا د خبرو له امله خپل بتان نه پریږدو، او نه به ستا خبره ومنو."
اِنْ نَّقُوْلُ اِلَّا اعْتَرٰىكَ بَعْضُ اٰلِهَتِنَا بِسُوْۤءٍ ۗقَالَ اِنِّيْٓ اُشْهِدُ اللّٰهَ وَاشْهَدُوْٓا اَنِّيْ بَرِيْۤءٌ مِّمَّا تُشْرِكُوْنَ
in naqūlu illa‘tarāka ba‘ḍu ālihatinā bisū'(in), qāla innī usyhidullāha wasyhadū annī barī'um mimmā tusyrikūn(a).
موږ یوازې دا وایو چې زموږ ځینو بتانو تا لیونتوب کړی دی." (هود علیه السلام) وویل: "بې شکه زه د الله شاهدي ورکوم او شاهدي ورکوم چې زه له هغه څه څخه بېزاره یم چې تاسو یې ورسره شریک کوئ.
مِنْ دُوْنِهٖ فَكِيْدُوْنِيْ جَمِيْعًا ثُمَّ لَا تُنْظِرُوْنِ
min dūnihī fa kīdūnī jamī‘an ṡumma lā tunẓirūn(i).
له نورو سره، نو خپل ټول دوکه زما په وړاندې ترسره کړئ او نور ځنډ مه کوئ.
قَالَ يٰقَوْمِ اَرَءَيْتُمْ اِنْ كُنْتُ عَلٰى بَيِّنَةٍ مِّنْ رَّبِّيْ وَرَزَقَنِيْ مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَّمَآ اُرِيْدُ اَنْ اُخَالِفَكُمْ اِلٰى مَآ اَنْهٰىكُمْ عَنْهُ ۗاِنْ اُرِيْدُ اِلَّا الْاِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُۗ وَمَا تَوْفِيْقِيْٓ اِلَّا بِاللّٰهِ ۗعَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَاِلَيْهِ اُنِيْبُ
qāla yā qaumi ara'aitum in kuntu ‘alā bayyinatim mir rabbī wa razaqanī minhu rizqan ḥasanaw wa mā urīdu an ukhālifakum ila mā anhākum ‘anh(u), in urīdu illal-iṣlāḥa mastaṭa‘t(u), wa mā taufīqī illā billāh(i), ‘alaihi tawakkaltu wa ilaihi unīb(u).
هغه (شعیب) وویل: "ای زما قومه! ما ته وضاحت راکړئ که زه د خپل رب له لوري څرګند دلیل ولرم او هغه ماته خیر راکړی وي (ایا دا زما لپاره مناسبه ده چې د هغه له احکامو سرغړونه وکړم)؟ زه اراده نه لرم چې تاسو په هغه څه کې سرغړونه وکړم چې ما تاسو منع کړي دي. زه یوازې د ښه والي اراده لرم تر هغه چې زه لاهم توان لرم. او هغه لارښوونه چې زه یې تعقیبوم یوازې د الله له لوري ده. زه په هغه توکل کوم او هغه ته (هم) بیرته ځم."
وَاسْتَبَقَا الْبَابَ وَقَدَّتْ قَمِيْصَهٗ مِنْ دُبُرٍ وَّاَلْفَيَا سَيِّدَهَا لَدَا الْبَابِۗ قَالَتْ مَا جَزَاۤءُ مَنْ اَرَادَ بِاَهْلِكَ سُوْۤءًا اِلَّآ اَنْ يُّسْجَنَ اَوْ عَذَابٌ اَلِيْمٌ
wastabaqal-bāba wa qaddat qamīṣahū min duburiw wa alfayā sayyidahā ladal-bāb(i), qālat mā jazā'u man arāda bi'ahlika sū'an illā ay yusjana au ‘ażābun alīm(un).
او دواړه دروازې ته منډه کړه، او ښځې د هغه (یوسف) جامې له شا څخه راښکته کړې تر دې چې څیرې شوې، او دواړو د هغې میړه په دروازه کې وموند. هغه (ښځې) وویل: "د هغه چا لپاره څه سزا ده چې ستا د میرمنې سره د بدۍ اراده لري، پرته له زندان یا دردناک عذاب څخه؟"
قَالَ هِيَ رَاوَدَتْنِيْ عَنْ نَّفْسِيْ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِّنْ اَهْلِهَاۚ اِنْ كَانَ قَمِيْصُهٗ قُدَّ مِنْ قُبُلٍ فَصَدَقَتْ وَهُوَ مِنَ الْكٰذِبِيْنَ
qāla hiya rāwadatnī ‘an nafsī wa syahida syāhidum min ahlihā, in kāna qamīṣuhū qudda min qubulin fa ṣadaqat wa huwa minal-kāżibīn(a).
هغه (یوسف) وویل: "هغه هغه ده چې ما یې وهڅوله او زه یې وهڅولم." د ښځې د کورنۍ څخه یو شاهد شاهدي ورکړه، "که چیرې د هغې جامې په مخ کې څیرې شوې وي، نو ښځه رښتیا وایي، او هغه (یوسف) د دروغجنو څخه دی."
وَاِنْ كَانَ قَمِيْصُهٗ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ فَكَذَبَتْ وَهُوَ مِنَ الصّٰدِقِيْنَ
wa in kāna qamīṣuhū qudda min duburin fa każabat wa huwa minaṣ-ṣādiqīn(a).
او که د هغه چپنه له شا څخه څیرې شوې وي، نو دا هغه ښځه ده چې دروغ وایي، او هغه (یوسف) له رښتینو څخه دی.
فَلَمَّا رَاٰ قَمِيْصَهٗ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ قَالَ اِنَّهٗ مِنْ كَيْدِكُنَّ ۗاِنَّ كَيْدَكُنَّ عَظِيْمٌ
falammā ra'ā qamīṣahū qudda min duburin qāla innahū min kaidikunn(a), inna kaidakunna ‘aẓīm(un).
نو کله چې هغه (د ښځې میړه) ولیدل چې د هغه (یوسف) چپنه له شا څخه څیرې شوې ده، نو هغه وویل: "په حقیقت کې، دا ستا چل دی. ستا چل په ریښتیا سره ډېر ښه دی."
قَالَتْ فَذٰلِكُنَّ الَّذِيْ لُمْتُنَّنِيْ فِيْهِ ۗوَلَقَدْ رَاوَدْتُّهٗ عَنْ نَّفْسِهٖ فَاسْتَعْصَمَ ۗوَلَىِٕنْ لَّمْ يَفْعَلْ مَآ اٰمُرُهٗ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُوْنًا مِّنَ الصّٰغِرِيْنَ
qālat fa żālikunnal-lażī lumtunnanī fīh(i), wa laqad rāwattuhū ‘an nafsihī fasta‘ṣam(a), wa la'il lam yaf‘al mā āmuruhū layusjananna wa layakūnam minaṣ-ṣāgirīn(a).
هغې (د العزیز میرمن) وویل: "دا هغه کس دی چې تاسو یې زما د ملامتولو لامل ګرځولي وو ځکه چې (زه ورته متوجه وم)، او په حقیقت کې، ما هغه د هغه د تابع کولو لپاره وهڅوه مګر هغه انکار وکړ. که هغه هغه څه ونه کړي چې ما ورته امر کړی و، نو خامخا به زنداني شي، او هغه به یو سپک انسان شي."
قَالَ رَبِّ السِّجْنُ اَحَبُّ اِلَيَّ مِمَّا يَدْعُوْنَنِيْٓ اِلَيْهِ ۚوَاِلَّا تَصْرِفْ عَنِّيْ كَيْدَهُنَّ اَصْبُ اِلَيْهِنَّ وَاَكُنْ مِّنَ الْجٰهِلِيْنَ
qāla rabbis-sijnu aḥabbu ilayya mimmā yad‘ūnanī ilaih(i), wa illā taṣrif ‘annī kaidahunna aṣbu ilaihinna wa akum minal-jāhilīn(a).
یوسف علیه السلام وویل: "ای زما ربه! زه د دوی د بلنې د پوره کولو په پرتله زندان غوره ګڼم. که تا ما د دوی له دوکې نه ساتلی وای، نو زه به (د دوی د غوښتنو پوره کولو) ته لیواله وم او البته زه به د احمقانو څخه وم."
ثُمَّ بَدَا لَهُمْ مِّنْۢ بَعْدِ مَا رَاَوُا الْاٰيٰتِ لَيَسْجُنُنَّهٗ حَتّٰى حِيْنٍ ࣖ
Ṡumma badā lahum mim ba‘di mā ra'awul-āyāti layasjununnahū ḥattā ḥīn(in).
بیا د (د یوسف د صداقت) نښې لیدلو وروسته دوی ته دا خبره سمه شوه چې دوی باید هغه د یو ټاکلي وخت لپاره بندي کړي.
وَقَالَ لِلَّذِيْ ظَنَّ اَنَّهٗ نَاجٍ مِّنْهُمَا اذْكُرْنِيْ عِنْدَ رَبِّكَۖ فَاَنْسٰىهُ الشَّيْطٰنُ ذِكْرَ رَبِّهٖ فَلَبِثَ فِى السِّجْنِ بِضْعَ سِنِيْنَ ࣖ
wa qāla lil-lażī ẓanna annahū nājim minhumażkurnī ‘inda rabbik(a), fa ansāhusy-syaiṭānu żikra rabbihī fa labiṡa fis-sijni biḍ‘a sinīn(a).
او هغه (یوسف) هغه کس ته چې هغه یې د دواړو ترمنځ په خوندي توګه پیژندلی و، وویل: "زما حالت خپل مالک ته بیان کړه." نو شیطان هغه هیر کړ چې خپل مالک ته (د یوسف حالت) تشریح کړي. له همدې امله هغه (یوسف) د څو کلونو لپاره په زندان کې پاتې شو.
۞ قَالُوْٓا اِنْ يَّسْرِقْ فَقَدْ سَرَقَ اَخٌ لَّهٗ مِنْ قَبْلُۚ فَاَسَرَّهَا يُوْسُفُ فِيْ نَفْسِهٖ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْۚ قَالَ اَنْتُمْ شَرٌّ مَّكَانًا ۚوَاللّٰهُ اَعْلَمُ بِمَا تَصِفُوْنَ
qālū iy yasriq faqad saraqa akhul lahū min qabl(u), fa asarrahā yūsufu fī nafsihī wa lam yubdihā lahum, qāla antum syarrum makānā(n), wallāhu a‘lamu bimā taṣifūn(a).
هغوی وویل: "که هغه غلا کړې وي، نو یقینا له دې مخکې یې ورور هم غلا کړې وه." نو یوسف (ع) په خپل زړه کې (غصه) پټه کړه او دوی ته یې ښکاره نه کړه. هغه (په زړه کې) وویل: "ستاسو حالت په حقیقت کې بدتر دی. او الله ښه پوهیږي چې تاسو څه بیانوئ."
حَتّٰٓى اِذَا اسْتَيْـَٔسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوْٓا اَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوْا جَاۤءَهُمْ نَصْرُنَاۙ فَنُجِّيَ مَنْ نَّشَاۤءُ ۗوَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِيْنَ
Ḥattā iżastai'asar-rusulu wa ẓannū annahum qad kużibū jā'ahum naṣrunā, fa nujjiya man nasyā'(u), wa lā yuraddu ba'sunā ‘anil-qaumil-mujrimīn(a).
نو کله چې رسولان نور (د خپلو خلکو د ایمان په اړه) نا امیده نه وي او باور وکړي چې دوی دروغجن ګڼل شوي دي، نو دوی (رسولان) زموږ مرستې ته راځي، بیا به هغه څوک وژغورل شي چې موږ یې وغواړو. او زموږ عذاب له ګناهګارانو څخه نه رد کیږي.
وَلَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِّنْ قَبْلِكَ فَاَمْلَيْتُ لِلَّذِيْنَ كَفَرُوْا ثُمَّ اَخَذْتُهُمْ فَكَيْفَ كَانَ عِقَابِ
wa laqadistuhzi'a birusulim min qablika fa amlaitu lil-lażīna kafarū ṡumma akhażtuhum fa kaifa kāna ‘iqāb(i).
او په رښتيا چې له تا (محمد صلی الله عليه وسلم) څخه مخکې د ځينو رسولانو ملنډې وهل شوې وې، نو ما کافرانو ته وخت ورکړ، بيا مې هغوی هلاک کړل، نو زما عذاب څومره لوی دی!
اَلَمْ يَأْتِكُمْ نَبَؤُا الَّذِيْنَ مِنْ قَبْلِكُمْ قَوْمِ نُوْحٍ وَّعَادٍ وَّثَمُوْدَ ەۗ وَالَّذِيْنَ مِنْۢ بَعْدِهِمْ ۗ لَا يَعْلَمُهُمْ اِلَّا اللّٰهُ ۗجَاۤءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنٰتِ فَرَدُّوْٓا اَيْدِيَهُمْ فِيْٓ اَفْوَاهِهِمْ وَقَالُوْٓا اِنَّا كَفَرْنَا بِمَآ اُرْسِلْتُمْ بِهٖ وَاِنَّا لَفِيْ شَكٍّ مِّمَّا تَدْعُوْنَنَآ اِلَيْهِ مُرِيْبٍ
alam ya'tikum naba'ul-lażīna min qablikum qaumi nūḥiw wa ‘ādiw wa ṡamūd(a), wal-lażīna mim ba‘dihim, lā ya‘lamuhum illallāh(u), jā'athum rusuluhum bil-bayyināti fa raddū aidiyahum fī afwāhihim wa qālū innā kafarnā bimā ursiltum bihī wa innā lafī syakkim mimmā tad‘ūnanā ilaihi murīb(in).
ایا تاسو ته د هغو کسانو خبر نه دی رسیدلی چې له تاسو څخه مخکې وو، د نوح قوم، عاد، ثمود او هغه کسان چې له دوی وروسته راغلل؟ دوی له الله پرته بل څوک نه پوهېدل. پیغمبران دوی ته له څرګندو دلیلونو سره راغلل، خو دوی خپلې خولې (د کینې له امله) پټې کړې او ویې ویل: "موږ پر تاسو ایمان نه لرو، او موږ د هغه څه په اړه په سخت شک کې یو چې ته موږ ورته بلې؟"
وَمَا لَنَآ اَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللّٰهِ وَقَدْ هَدٰىنَا سُبُلَنَاۗ وَلَنَصْبِرَنَّ عَلٰى مَآ اٰذَيْتُمُوْنَاۗ وَعَلَى اللّٰهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُوْنَ ࣖ
wa mā lanā allā natawakkala ‘alallāhi wa qad hadānā subulanā, wa lanaṣbiranna ‘alā mā āżaitumūnā, wa ‘alallāhi falyatawakkalil-mutawakkilūn(a).
او ولې به موږ په الله تعالی توکل ونه کړو، کله چې هغه موږ ته لاره ښودلې ده، او موږ به په ریښتیا سره د هغو ستونزو سره صبر وکړو چې تاسو یې موږ ته راکوئ. او یوازې هغه کسان چې توکل کوي الله تعالی ته تسلیمیږي.